Legislator Case Law & Legislation
III Cz 647/16 AI generated

Appeal dismissed; court upheld enforcement officer's fee calculation as adequate to work performed.

Case Number III Cz 647/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The District Court in Rybnik rejected the debtor's complaint regarding the enforcement officer's fee and ordered the removal of the property seizure. The debtor appealed, arguing the fee was excessive given the officer's minimal work, but the Regional Court found the officer had conducted extensive asset recovery actions. Consequently, the court ruled the fee calculation was correct and the appeal inadmissible under procedural law.

Legislator headnote

AI generated

Art. 49 ust. 2 zd. 2 u.o.k.e.; Art. 385 k.p.c. in conjunction with Art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. and Art. 13 § 2 k.p.c.: The enforcement officer is obligated to collect a proportional fee based on the remaining debt value, and an appeal challenging the fee amount is inadmissible if the fee is not disproportionate to the work performed.

Keywords

AI generated
enforcement officer fee proportional fee calculation inadmissible appeal enforcement proceedings property seizure removal

Cited Legislation

AI generated
Art. 49 ust. 2 zd. 2 u.o.k.e.
Z tej przyczyny jego pismo zawierało w istocie skargę na wskazana powyżej czynność komornika oraz mający umocowanie w art. 49 ust.
Art. 385 k.p.c.
Znalazło to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym rozstrzygnięciu, co czyni zażalenie skarżącego bezzasadnym w rozumieniu regulacji art. 385 k.p.c. w związku z art.
Art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c.
w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
i art. 13 § 2 k.p.c. a to z mocy tej regulacji prowadziło do jego oddalenia.
Art. 823 k.p.c.
W prawomocnym i nie podlegającym kontroli Sądu rozstrzygnięciu zawartym we wskazanym na wstępie postanowieniu Komornika do umorzenia postępowania doszło w warunkach przewidzianych w regulacji art. 823 k.p.c., co stosownie do regulacji art.
art. 823 k.p.c
W prawomocnym i nie podlegającym kontroli Sądu rozstrzygnięciu zawartym we wskazanym na wstępie postanowieniu Komornika do umorzenia postępowania doszło w warunkach przewidzianych w regulacji art. 823 k.p.c., co stosownie do regulacji art.
art. 385 k.p.c
Znalazło to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym rozstrzygnięciu, co czyni zażalenie skarżącego bezzasadnym w rozumieniu regulacji art. 385 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
Resumując zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe i dlatego zażalenie dłużnika jako bezzasadne oddalono w oparciu o regulację art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. SSO Roman Troll SSO Magdalena Balion – Hajduk SSO Leszek Dąbek

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Cz 647/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący-Sędzia: SO Magdalena Balion - Hajduk Sędziowie: SO Leszek Dąbek (spr.) SO Roman Troll po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy egzekucyjnej z wniosku wierzyciela (...) Banku Spółdzielczego w K. przeciwko dłużnikowi L. J. o egzekucje świadczeń pieniężnych w przedmiocie skargi dłużnika na czynności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Rybniku T. W., sygn. akt Km 2448/14 na skutek zażalenia dłużnika na rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 1 postanowienia Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt I Co 1467/15 postanawia: o d d a l i ć z a ż a l e n i e. SSO Roman Troll SSO Magdalena Balion – Hajduk SSO Leszek Dąbek Sygn. akt III Cz 647/16

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Rybniku w postanowieniu z dnia 2 03 2016r. oddalił skargę dłużnika L. J. „na czynności Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Rybniku T. W. dot. nałożenia opłaty stosunkowej oraz nie zwolnienia spod zajęcia nieruchomości i nie złożenia wniosku o wykreślenie zajęcia z księgi wieczystej (Km 2448/14) oraz nakazał Komornikowi Sądowemu złożenie wniosku o wykreślenie egzekucji z księgi wieczystej (...), uznając, że skarga nie była zasadna, a wyliczenie opłaty przez komornika i obciążenie nią dłużnika było prawidłowe i znajduje uzasadnienie w przywołanych w uzasadnieniu postanowienia obowiązujących przepisach prawa.

Orzeczenie zaskarżył dłużnik L. J., który wnosił o jego zmianę „poprzez obniżenie wysokości opłaty ustalonej przez komornika”, bądź jego „uchylenie w całości lub części”. ”. Zarzucał, że przy ferowaniu postanowienia naruszono prawo procesowe „polegające na niewłaściwej, błędnej ocenie przedstawionego materiału dowodowego, błędna interpretacje przepisów w tym wyroków Trybunału Konstytucyjnego, mających wpływ na wydane postanowienie”.

Sąd Odwoławczy zważył co następuje:

Skarżący w piśmie wszczynającym postępowanie kwestionował zawarte w wydanym 18 09 2015r. postanowieniu Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Rybniku T. W. w sprawie o sygn. akt KM 2448/14 rozstrzygnięcie dotyczące obciążenie go obowiązkiem uiszczenia opłaty stosunkowej oraz wnosił o „uchylenie czynności Komornika Sądowego polegającej na nałożeniu na niego opłaty stosunkowej z art. 49.2 w wysokości 4.432,68zł” oraz „nakazanie Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w R. wydania postanowienia o zwolnieniu spod zajecia nieruchomości położonej w R. i złożenia wniosku o wykreślenie zajecia nieruchomości wchodzącej w skład majątku dłużnika z KW nr (...)” Negując prawidłowość rozstrzygnięcia o obciążeniu go obowiązkiem uiszczenia Komornikowi ustalonej opłaty stosunkowej, kwestionował sposób jej wyliczenia przez podnosił, że „nakład pracy komornika był minimalny, ograniczony do wstępnych, urzędowych czynności przeprowadzonych w okresie miesiąca od wszczęcia postępowania egzekucyjnego”.

Z tej przyczyny jego pismo zawierało w istocie skargę na wskazana powyżej czynność komornika oraz mający umocowanie w art. 49 ust. 7 u.o.k.e. wniosek o obniżenie ustalonej przez Komornika opłaty, które zostały oddalone w ramach zakwestionowanego w zażaleniu rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego o „oddaleniu skargi” (nie zostało zatem poddane kontroli instancyjnej zawarte w zaskarżonym orzeczeniu rozstrzygnięcie nakazujące Komornikowi „złożenie wniosku o wykreśleniu egzekucji z księgi wieczystej”). W prawomocnym i nie podlegającym kontroli Sądu rozstrzygnięciu zawartym we wskazanym na wstępie postanowieniu Komornika do umorzenia postępowania doszło w warunkach przewidzianych w regulacji art. 823 k.p.c., co stosownie do regulacji art. 49 ust. 2 zd. 2 u.o.k.e. obligowało Komornika do pobiera od dłużnika opłaty stosunkowej w wysokości 5% wartości świadczenia pozostałego do wyegzekwowania, jednak nie niższej niż 1/20 i nie wyższej niż dziesięciokrotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

Z przestawiony w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia prawidłowych wyliczeń wynika, iż opłata ta została prawidłowo wyliczona przez Komornika, czego w istocie zażalenie nie kwestionuje. Z akt komorniczych wynika, iż Komornik prowadząc egzekucję sukcesywnie podejmowała w niej czynności egzekucyjne, w tym dokonał szeregu zajęć wierzytelności przypadających dłużnikowi z rachunków bankowych, skierował zapytania do stosownych urzędów celem ustalenia majątku dłużnika, podjął czynności mające na celu ustalenia aktywnych rachunków bankowych dłużnika oraz posiadanych przez niego ruchomości, a następnie podjął czynności w miejscu zamieszkania dłużnika oraz w miejscu prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.

Następnie w wyniku tych czynności dokonał zajęcia należących do dłużnika samochodów i jego świadczeń emerytalno rentowych oraz wszczął egzekucję do nieruchomości dłużnika. W tej sytuacji nie sposób przyjąć – jak tego domaga się zażalenie – że wysokość ustalonej opłaty była nieadekwatna do nakładu pracy Komornika, przez co w świetle przywołanej regulacji prawnej wniosek dłużnika o jej obniżenie był nieuzasadniony . Znalazło to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym rozstrzygnięciu, co czyni zażalenie skarżącego bezzasadnym w rozumieniu regulacji art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. a to z mocy tej regulacji prowadziło do jego oddalenia.

Resumując zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe i dlatego zażalenie dłużnika jako bezzasadne oddalono w oparciu o regulację art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. SSO Roman Troll SSO Magdalena Balion – Hajduk SSO Leszek Dąbek