Legislator Case Law & Legislation
III Ca 702/16 AI generated

Court dismissed appeal against mandatory mortgage entry, upholding free evidence assessment and procedural correctness.

Case Number III Ca 702/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against a district court decision to maintain a mandatory mortgage entry. The appellant argued that the lower court arbitrarily rejected evidence proving the underlying execution title was invalid, citing Article 233 of the Civil Procedure Code. The court ruled that the lower court correctly exercised its free evaluation of evidence and that the appeal failed to specify violated legal principles or procedural rules.

Legislator headnote

AI generated

Art. 233 § 1 k.p.c.; Art. 385 k.p.c. in conjunction with Art. 13 § 2 k.p.c.: An appeal challenging a mandatory mortgage entry must demonstrate specific violations of free evidence assessment or procedural rules; the existence of an execution title remains valid for the purpose of the entry unless contested in separate proceedings.

Keywords

AI generated
mandatory mortgage entry free evaluation of evidence execution title validity civil procedure code appeal dismissal notary office procedure procedural violation

Cited Legislation

AI generated
Art. 233 § 1 k.p.c.
Wbrew wywodom skarżącego, Sąd Rejonowy wyjaśnił w sprawie wszystkie okoliczności mające znaczenie dla jej rozstrzygnięcia i dokonał wszechstronnego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego w zgodzie z dyrektywami zawartymi w art. 233 § 1 k.p.c..
Art. 385 k.p.c.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
z art. 13 § 2 k.p.c. oddalił apelację.
Art. 626 § 8 k.p.c.
Zważyć również należy, że Sąd drugiej instancji, stosownie do treści art. 626 8 § 2 k.p.c., rozstrzyga jedynie, czy wpis dokonany przez sąd rejonowy pozostaje w zgodzie z prawem w świetle: treści wniosku, treści i formy dokumentów stanowiących podstawę wpisu oraz treści księgi wieczystej.
art. 233 k.p.c
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa procesowego w postaci art. 233 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c
Wbrew wywodom skarżącego, Sąd Rejonowy wyjaśnił w sprawie wszystkie okoliczności mające znaczenie dla jej rozstrzygnięcia i dokonał wszechstronnego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego w zgodzie z dyrektywami zawartymi w art. 233 § 1 k.p.c..
art. 385 k.p.c
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 702/16

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 roku w sprawie ze skargi P. J. na wpis referendarza sądowego z dnia 16 grudnia 2015 roku w sprawie Nr Dz Kw 47771/15 z wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I oddział w Ł. z udziałem P. J. i wpis hipotek przymusowych, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżony wpis. Apelację od powyższego postanowienia wniósł P. J., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa procesowego w postaci art. 233 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, polegającej na przyjęciu, iż jako skarżący nie wykazał, że tytuł wykonawczy, na podstawie którego wpisano przedmiotową hipotekę przymusową nie istnieje, pomimo tego, że przedstawił w tym zakresie odpowiednią dokumentację, wskazującą, iż tytuł wykonawczy stanowiący podstawę wpisu hipoteki przymusowej pozostaje wadliwy z uwagi na okoliczności szczegółowo wskazane w uzasadnieniu niniejszej apelacji, które implikują jego faktyczne nieistnienie.

Tym samym wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uchylenie zaskarżonego wpisu hipoteki przymusowej w całości.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

apelacja nie jest zasadna. Wbrew wywodom skarżącego, Sąd Rejonowy wyjaśnił w sprawie wszystkie okoliczności mające znaczenie dla jej rozstrzygnięcia i dokonał wszechstronnego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego w zgodzie z dyrektywami zawartymi w art. 233 § 1 k.p.c.. Ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego są więc prawidłowe, co pozwala Sądowi Okręgowemu na przyjęcie ich za własne. Zarzut dotyczący naruszenia art. 233 §1 k.p.c. nie był zasadny. Uchybienia w powyższym zakresie apelujący upatrywał w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż skarżący nie wykazał, że tytuł wykonawczy, na podstawie którego wpisano przedmiotową hipotekę przymusową nie istnieje, pomimo, iż w ocenie apelującego przedstawił on w tym zakresie stosowną dokumentacją, w szczególności postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z dnia 14 grudnia 2015 roku, z którego wynika, iż jest on wadliwy, a tym samym ustanowienie hipoteki przymusowej na należącej do niego nieruchomości jest całkowicie bezzasadne.

Z powyższym stanowiskiem nie można się zgodzić. Przede wszystkim wskazać należy, że prawidłowe postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. wymaga wskazania przez skarżącego konkretnych zasad (logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, całokształtu zebranego materiału dowodowego, przeprowadzenia określonych dowodów niezgodnie z zasadami procedury cywilnej, na przykład niezgodnie z zasadą bezpośredniości) lub przepisów, które sąd naruszył przy ocenie określonych dowodów (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 16 grudnia 2005 r., III CK 314/05, lex nr 172176, z dnia 13 października 2004 r., III CK 245/04, lex nr 174185).

Takie zaś zarzuty w sprawie niniejszej nie zostały postawione. Apelujący nie wskazał jakie zasady zostały przez Sad naruszone przy ocenie dowodów zebranych w sprawie a zatem nie wykazał, iż doszło do przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów w zakresie któregoś z powyżej wymienionych kryteriów. Analiza pisemnego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wskazuje, że Sąd pierwszej instancji w sposób jasny i precyzyjny przedstawił podstawy swojego rozstrzygnięcia, a w szczególności z jakich powodów uznał, że apelujący nie udowodnił swojego twierdzenia o braku podstaw do dokonania wpisu.

Zważyć również należy, że Sąd drugiej instancji, stosownie do treści art. 626 8 § 2 k.p.c., rozstrzyga jedynie, czy wpis dokonany przez sąd rejonowy pozostaje w zgodzie z prawem w świetle: treści wniosku, treści i formy dokumentów stanowiących podstawę wpisu oraz treści księgi wieczystej. W rozpoznawanej sprawie zarówno treść, jak i forma tytułów wykonawczych jako dokumentów stanowiących podstawę wpisu nie nasuwały żadnych wątpliwości, a wniosek nie zawierał braków formalnych, a to oznaczało, że Sąd I instancji był obowiązany dokonać wpisu zgodnie z wnioskiem.

Obowiązku tego nie uchylają podnoszone przez apelującego zarzuty co do ważności tytułu wykonawczego. Sąd słusznie zważył powołując przy tym orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2009 roku IV CSK 180/09, które podziela również Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą apelację, że w postępowaniu wieczystoksięgowym nie bada się istnienia, ani zasadności obowiązku, który potwierdzono w dokumencie stanowiącym podstawę wpisu hipoteki przymusowej. Dłużnik kwestionujący uprawnienia wierzyciela może jedynie w przewidzianym postępowaniu, innym niż wieczystoksięgowe zwalczać w stosowny sposób tytuł wykonawczy.

Dopóki jednak tytuł wykonawczy taki istnieje, dopóty wierzyciel jest uprawniony do żądania wpisu hipoteki przymusowej. Sąd Okręgowy zgadza się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż złożenie przez skarżącego postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący nie wykazał bowiem, że tytuł wykonawczy, na podstawie którego wpisano hipotekę przymusową nie istnieje. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oddalił apelację.