Plaintiff's claim dismissed due to insufficient evidence proving debt existence and payment terms under Polish civil procedure law.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for payment of 406.80 zł plus statutory interest, ruling that the submitted evidence was inadequate. Although the plaintiff presented a debt transfer agreement and a notification letter, they failed to attach the original invoices required to verify the debt's existence, amount, and payment deadlines. The court emphasized that under Polish civil procedure, the burden of proof lies with the plaintiff, who must actively demonstrate all material facts supporting their claim, which they could not do without the missing invoices.
Legislator headnote
AI generatedArt. 232 k.p.c.; Art. 6 k.c.: The burden of proof rests on the party asserting a fact; a claim is dismissed if the plaintiff fails to provide sufficient evidence to verify the existence, amount, and terms of the alleged debt.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V C upr 389/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 października 2013r. Sąd Rejonowy w Trzebnicy V Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Miliczu w składzie: Przewodniczący: Sędzia SR R. K. Protokolant: Karolina Szanfisz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013r. sprawy z powództwa (...).à r.l. z siedzibą w Luxembourg przeciwko J. P. o zapłatę I. oddala powództwo; II. kosztami postępowania obciąża stronę powodową. Sygn. akt V C upr 389/13
UZASADNIENIE
(...).á r.l. z siedzibą w Luksemburgu, działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, skierował do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Wniósł o orzeczenie nakazem zapłaty, by pozwany J. P. zapłacił stronie powodowej kwotę 406,80 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi: - od kwoty 29,90 zł od dnia 9 kwietnia 2008 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 37,90 zł od dnia 9 kwietnia 2008 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 37,90 zł od dnia 9 maja 2008 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 29,90 zł od dnia 9 maja 2008 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 37,90 zł od dnia 9 czerwca 2008 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 29,90 zł od dnia 9 czerwca 2008 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 37,90 zł od dnia 9 lipca 2008 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 29,90 zł od dnia 9 lipca 2008 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 29,90 zł od dnia 9 sierpnia 2008 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 37,90 zł od dnia 9 sierpnia 2008 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 37,90 zł od dnia 9 września 2008 r. do dnia zapłaty; - od kwoty 29,90 zł od dnia 9 września 2008 r. do dnia zapłaty.
Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu wskazała, że na podstawie umowy cesji przejęła od firmy (...) S.A. prawa do wierzytelności wobec pozwanego z tytułu świadczenia usług związanych z umową abonamentową. Podniosła, że dochodzi od pozwanego zapłaty za wykonanie usługi w kwocie 406,80 zł zgodnie z częściowym wykazem wierzytelności do umowy o przelew wierzytelności z dnia 3 lipca 2012 r., a zadłużenie pozwanego wynika z jedenastu faktur o nr (...) z dnia 8 lipca 2002 r.
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty i przekazał rozpoznanie sprawy tutejszemu Sądowi. Strona powodowa w dniu 13 sierpnia 2013 r. uzupełniła braki formalne pozwu, składając go na urzędowym formularzu. Pozwany na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. wniósł o oddalenie powództwa. Przyznał, że z (...) S.A. łączyła go umowa, jednakże z uwagi na znaczny upływ czasu nie pamięta czy wywiązał się z jej obowiązków, a także nie jest w stanie stwierdzić czy roszczenie objęte pozwem jest należne i z czego wynika.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 3 lipca 2012 r. pomiędzy (...) S.A. z siedzibą w W. a stroną powodową (...).á r.l. z siedzibą w L. została zawarta umowa sprzedaży wierzytelności, obejmującą m.in. wierzytelności w stosunku do pozwanego J. P., wynikająca z dwunastu faktur o nr (...) z dnia 8 lipca 2002 r. o łącznej wartości 406,80 zł. (dowód: umowa sprzedaży wierzytelności z 03.07.2012 r. k. 17v.-18; częściowy wykaz wierzytelności k. 23v.) W dniu 2 lipca 2013 r. strona powodowa wystawiła zawiadomienie dla pozwanego o cesji wierzytelności. (dowód: pismo z 02.07.2013 r. k.
23) Pozwanego i poprzednika prawnego strony powodowej łączyła umowa o świadczenie usług związanych z umową abonamentową. (okoliczność bezsporna)
Sąd zważył co następuje:
Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie poza sporem pozostawały okoliczności faktyczne dotyczące cesji dochodzonej wierzytelności. Spór dotyczył zadłużenia pozwanego z tytułu umowy abonamentowej zawartej z poprzednikiem prawnym strony powodowej. W obecnym kształcie procesu cywilnego ustawowo podkreślono jego kontradyktoryjny charakter, czego potwierdzeniem są regulacje zawarte w art. 232 k.p.c. oraz w art. 6 k.c. Ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania. To one są dysponentem toczącego się procesu i od nich zależy jego wynik.
Mają bowiem obowiązek przejawiać aktywność, w celu wykazania wszystkich istotnych okoliczności i faktów, z których wywodzą skutki prawne. Strona powodowa formułując żądanie w niniejszej sprawie zaoferowała jako materiał dowodowy jedynie umowę cesji wraz ze stanowiącym jej załącznik częściowym wykazem wierzytelności oraz pismo informujące pozwanego o przelewie wierzytelności. W ocenie Sądu zaoferowany materiał dowodowy – w świetle zarzutów postawionych przez pozwanego – jest niewystarczający dla uwzględnienia żądania.
Strona powodowa, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała bowiem w żaden sposób – wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi – zasad obciążania pozwanego opłatami i dat powstania zaległości w płatności. Powołała się w zakresie istnienia, wysokości i terminów płatności zadłużenia na dwanaście faktur o dwóch numerach i tej samej dacie wystawienia, lecz nie dołączyła ich do pozwu. Nie wiadomo zatem, czego konkretnie wskazane faktury dotyczą i na jakiej podstawie zostały wystawione. Uniemożliwia to dokonanie weryfikacji żądania przez Sąd.
Z tych względów orzeczono w pkt I sentencji wyroku o oddaleniu powództwa w całości. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pkt II wyroku wydano na podstawie przepisu art. 98 § 1 k.p.c. (...) 1. (...) 2. (...)– (...). M. S.; 3. (...) 4. (...) M. (...)