Supreme Court quashes combined sentence for being lower than highest individual sentence due to factual error.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court quashed the District Court's combined sentence because it was legally lower than the highest individual sentence imposed. The District Court erroneously cited a 6-month sentence for one conviction instead of the correct 6-year sentence, leading to an invalid combined total. Consequently, the case was remanded for a new combined sentence calculation that respects the statutory minimum relative to the highest individual penalty.
Legislator headnote
AI generatedArt. 86 § 1 k.k.; Art. 524 § 3 k.p.k.: A combined sentence must not be lower than the highest individual sentence; a factual error in citing an individual sentence's duration invalidates the combined sentence and requires remand.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V KK 19/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 kwietnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk (przewodniczący) SSN Zbigniew Puszkarski (sprawozdawca) SSN Dorota Rysińska Protokolant Barbara Kobrzyńska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Aleksandra Herzoga w sprawie D. Z. w przedmiocie wyroku łącznego po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść skazanego, od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 2 listopada 2015 r., uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.
UZASADNIENIE
D. Z. został skazany prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w K.: I. z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt VI K 107/12:
1. za popełnione w dniu 19 grudnia 2011 r. dwa czyny zakwalifikowane z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz dwa czyny zakwalifikowane z art. 282 k.k. w zw. z art. 157 2 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
2. za popełnione w dniu 19 grudnia 2011 r. dwa czyny zakwalifikowane z art. 245 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;
3. za popełnione w dniach 4 i 19 grudnia 2011 r. dwa czyny zakwalifikowane z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrokiem tym wymierzono skazanemu karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. II. z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt VI K 792/12, za popełniony w dniu 3 sierpnia 2012 r. czyn zakwalifikowany z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 6 lat pozbawienia wolności;
III. z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt VI K 712/12, za popełnione w dniach 12 i 29 sierpnia 2011 r. dwa czyny zakwalifikowane z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. - każdorazowo na karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, nadto za popełniony w dniu 29 sierpnia 2011 r. czyn zakwalifikowany z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności; Wyrokiem tym wymierzono skazanemu karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Na wniosek skazanego Sąd Rejonowy w K. wszczął postępowanie o wydanie wyroku łącznego i w dniu 2 listopada 2015 r., w sprawie VI K 535/15, wydał wobec niego wyrok łączny, którym na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. i art. 569 § 1 k.p.k. połączył orzeczone trzema opisanymi wyżej wyrokami kary pozbawienia wolności i wymierzył D. Z. karę łączną 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zaliczył skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 4 grudnia 2011 r., nadto od dnia 20 grudnia 2011 r. do dnia 1 sierpnia 2012 r. i od dnia 6 sierpnia 2012 r. do dnia 27 marca 2013 r. oraz okres odbytej już kary pozbawienia 3 wolności.
Odrębnemu wykonaniu pozostawił dalsze rozstrzygnięcia zawarte w połączonych wyrokach, a niebędące przedmiotem wyroku łącznego. Należy poczynić uwagę, że w części wstępnej wyroku łącznego, opisując wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt VI K 792/12, błędnie wskazano, że wyrokiem tym D. Z. został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez strony postępowania i uprawomocniło się w dniu 20 listopada 2015 r. Kasację od powyższego wyroku łącznego wniósł w dniu 15 stycznia 2016 r.
Prokurator Generalny. Na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. zaskarżył wyrok w całości, na niekorzyść D. Z., zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, to jest art. 86 § 1 k.k., polegające na orzeczeniu wobec skazanego kary łącznej pozbawienia wolności w rozmiarze niższym od najwyższej z jednostkowych kar pozbawienia wolności. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, bowiem w zarzucie podniesionym pod adresem zaskarżonego wyroku łącznego prawidłowo wskazano na istotę uchybienia, które polega na orzeczeniu wobec skazanego kary łącznej pozbawienia wolności w rozmiarze niższym od najwyższej z połączonych jednostkowych kar pozbawienia wolności. Karą tą była orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt VI K 792/12, kara 6 lat pozbawienia wolności, zatem zgodnie z art. 86 § 1 k.k. kara łączna nie mogła być od niej niższa.
Wymierzając D. Z. karę łączną 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, Sąd Rejonowy rażąco naruszył wymieniony przepis prawa materialnego, co miało istotny wpływ na treść wyroku. Należy jednak zaznaczyć, że u źródła tego uchybienia leżało błędne zidentyfikowane przez Sąd orzekający treści podlegającego połączeniu wyroku Sądu Rejonowego z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt VI K 792/12, zatem skarżący powinien również wskazać na prowadzące do tej nieprawidłowości naruszenie przepisów postępowania. Tymczasem w uzasadnieniu kasacji (s. 2), przedstawiając treść wyroków, które stanowiły 4 podstawę wydania wyroku łącznego, powielono błąd Sądu Rejonowego, twierdząc, że wyrokiem tego Sądu z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt VI K 792/12, D.
Z. wymierzono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Kasacja na niekorzyść skazanego została wniesiona przed upływem 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku łącznego (zob. art. 524 § 3 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 kwietnia 2016 r.), zatem w celu wyeliminowania zaistniałego uchybienia należało postąpić zgodnie z wnioskiem kasacji, tj. uchylić zaskarżony wyrok i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu, który wyda wyrok łączny zgodny z obowiązującymi przepisami. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku. kc