Legislator Case Law & Legislation
II KK 85/16 AI generated

Supreme Court dismisses cassation for obvious lack of merit due to improper challenge to factual findings.

Case Number II KK 85/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed both cassations as obviously unfounded, upholding the appellate court's decision to maintain the lower court's conviction. The appellant argued that the appellate court failed to thoroughly address procedural violations and factual errors regarding the robbery charge. The court ruled that the appeal was merely a re-litigation of evidence evaluation, which is prohibited in cassation proceedings.

Legislator headnote

AI generated

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: Cassation is inadmissible when the appellant attempts to re-evaluate evidence or factual findings, as the appellate court's detailed reasoning on procedural and factual grounds precludes such a challenge.

Keywords

AI generated
cassation procedure factual findings evidence evaluation appellate review obvious lack of merit procedural violations robbery conviction

Cited Legislation

AI generated
Art. 433 § 2 k.p.k.
zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, a mianowicie - art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez brak wnikliwego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku Sądu Odwoławczego do zarzutów apelacyjnych naruszenia następujących przepisów prawa procesowego art.
Art. 4 k.p.k.
457 § 3 k.p.k., poprzez brak wnikliwego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku Sądu Odwoławczego do zarzutów apelacyjnych naruszenia następujących przepisów prawa procesowego art. 4 k.p.k., art.
Art. 7 k.p.k.
4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art.
Art. 410 k.p.k.
7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art.
Art. 424 § 1 k.p.k.
i art. 424 § 1 k.p.k., które to uchybienia miały wpływ na treść wyroku, jak również zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych co do przyjętej przez Sąd meriti kwalifikacji prawnej czynu jako rozboju z art.
Art. 280 § 2 k.k.
skazanych z art. 280 § 2 k.k. z powodu kasacji, wniesionych przez obrońców skazanych, od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 6 listopada 2015 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W.
Art. 46 § 1 k.k.
280 § 2 k.k., za co wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody.
Art. 535 § 3 k.p.k.
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 kwietnia 2016 r., sprawy P.
Art. 523 k.p.k.
Tak więc konstrukcja kasacji, z pozoru zgodna z regułami zawartymi w art. 523 k.p.k., w istocie – poprzez polemikę z oceną dowodów dokonaną przez sąd odwoławczy – zmierza do ominięcia zakazu kwestionowania ustaleń faktycznych.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II KK 85/16 POSTANOWIENIE Dnia 8 kwietnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 kwietnia 2016 r., sprawy P. O. i D. P. skazanych z art. 280 § 2 k.k. z powodu kasacji, wniesionych przez obrońców skazanych, od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 6 listopada 2015 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 20 kwietnia 2015 r. p o s t a n o w i ł:

1. oddala obie kasacje jako oczywiście bezzasadne;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanych w częściach na nich przypadających.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w W., wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2015 r., uznał D. P. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 280 § 2 k.k., za co wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody. W apelacji od tego wyroku obrońca oskarżonego podniósł zarzuty obrazy przepisów postępowania – art. 4, 7, 410 i 424 § 1 k.p.k., błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary. Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 r., zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. 2 W kasacji od powyższego wyroku obrońca skazanego D.

P. zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, a mianowicie - art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez brak wnikliwego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku Sądu Odwoławczego do zarzutów apelacyjnych naruszenia następujących przepisów prawa procesowego art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k., które to uchybienia miały wpływ na treść wyroku, jak również zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych co do przyjętej przez Sąd meriti kwalifikacji prawnej czynu jako rozboju z art. 280 § 2 k.k., oraz braku dokładnego wskazania w uzasadnieniu wyroku Sądu Odwoławczego i przedstawienia odpowiedniej argumentacji dlaczego zarzuty te zostały uznane za niezasadne, a jedynie ograniczeniu się przez Sąd Odwoławczy do podzielenia oceny dowodów i ustaleń faktycznych Sądu I Instancji, co uniemożliwia przeprowadzenie pełnej kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym. Sąd Apelacyjny rozpoznając apelację obrońcy oskarżonego D. P. szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów i wniosków apelacji, wskazując jednocześnie dlaczego zarzuty obrazy przepisów postępowania i błędu w ustaleniach faktycznych uznał za niezasadne.

Argumentacja Sądu odwoławczego w tym zakresie jest rzeczowa i wprost odnosi się do zarzutów apelacji. Wskazać należy, że stopień szczegółowości uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego jest pochodną zakresu i poziomu środka odwoławczego wniesionego przez obrońcę oskarżonego, który sprowadzał się do przeciwstawienia ustaleniom i ocenom Sądu pierwszej instancji okoliczności wynikających z prezentowanej przez oskarżonego linii obrony. Podniesione w kasacji zarzuty oraz ich motywacja wskazują jednoznacznie, że w istocie autorowi kasacji chodzi o ponowną próbę podważenia trafności oceny materiału dowodowego i zakwestionowanie ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie.

Skarżący nie wskazuje bowiem wad zwykłej kontroli odwoławczej, trudno 3 bowiem za takie uznać sformułowanie o „braku wnikliwego odniesienia się”, lecz nadal polemizuje z sądem meriti co do uznania materiału dowodowego, w szczególności zeznań pokrzywdzonego P. S., za wystarczający do przypisania oskarżonemu zarzuconego mu czynu. Przypomnieć należy, że przedmiotem postępowania kasacyjnego nie może być zasadność oceny dowodów i trafność wniosków wyprowadzonych na tej podstawie, ocena wiarygodności poszczególnych źródeł dowodowych, czy też samo przeciwstawienie jednych dowodów innym – bardziej wspierającym racje skarżącego.

Tym samym ocena prawdziwości relacji środków, czy też możliwości zapamiętania i odtwarzania przebiegu zdarzenia przez jego uczestników, pozostaje poza sferę dopuszczalnych zarzutów kasacyjnych. Tak więc konstrukcja kasacji, z pozoru zgodna z regułami zawartymi w art. 523 k.p.k., w istocie – poprzez polemikę z oceną dowodów dokonaną przez sąd odwoławczy – zmierza do ominięcia zakazu kwestionowania ustaleń faktycznych. Podzielając stanowisko prokuratora, przedstawione w pisemnej odpowiedzi na kasację, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną. kc