Supreme Court dismisses appeal for retrial as new evidence was known to the client and not objectively unavailable.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal for a retrial, ruling that the alleged new evidence did not meet the statutory requirements for reopening proceedings. The applicant submitted witness testimonies claiming facts about land ownership and bribery were unknown until after the final judgment, but the court found these witnesses were known to her for years. Consequently, the court determined the evidence was not objectively unavailable and thus could not justify a retrial under the relevant civil procedure code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 403 § 2 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A request for retrial based on new circumstances or evidence is admissible only if the circumstances existed during the concluded proceedings but were unknown and unobtainable due to objective reasons independent of the party's inaction.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CZ 5/16 POSTANOWIENIE Dnia 31 marca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc (przewodniczący) SSN Monika Koba SSN Władysław Pawlak (sprawozdawca) w sprawie ze skargi wnioskodawczyni o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w B. z dnia 16 kwietnia 2015 r., w sprawie z wniosku W. G. przy uczestnictwie […] o stwierdzenie nabycia prawa własności nieruchomości w drodze zasiedzenia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 marca 2016 r., zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w B. z dnia 13 listopada 2015 r., 1. oddala zażalenie;
2. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w B. adwokatowi A. P. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) zł, powiększoną o stawkę podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni w postępowaniu zażaleniowym.
UZASADNIENIE
2 Zaskarżonym postanowieniem, Sąd Okręgowy odrzucił skargę wnioskodawczyni W. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem tegoż Sądu z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt II Ca …/15, z uzasadnieniem, iż wskazana przez nią podstawa nie istnieje. Składając skargę o wznowienie postępowania, wnioskodawczyni oparła ją na podstawie z art. 403 § 2 k.p.c. tj. wykryciu nowych okoliczności faktycznych i nowych środków dowodowych w postaci: zeznań świadka H. D. ze sprawy przeciwko uczestniczce G. B., iż ta najpierw sprzedała działkę rodzicom wnioskodawczyni, a następnie po raz drugi innym osobom; zeznań M.
M. na potwierdzenie, że rodzice wnioskodawczyni zamieszkiwali na nieruchomości objętej wnioskiem o zasiedzenie dużo wcześniej; zeznań J. S. i E. S. na okoliczność przekupstwa W. L. przez uczestniczkę G. B., ażeby mogła sprzedać działkę będącą w posiadaniu rodziny wnioskodawczyni; zeznań świadków R. K. i C. J. na powyższe okoliczności. Sąd Okręgowy oceniając podaną przez wnioskodawczynię podstawę wznowienia wyjaśnił, że jeśli chodzi o świadków H. D. i M. M., to dowód z ich zeznań został przeprowadzony w postępowaniu którego dotyczy skarga.
Z kolei E. S. była przesłuchiwana w charakterze uczestniczki. Nowymi dowodami w rozumieniu art. 403 § 2 k.c. nie są zeznania świadków J. S. (mąż uczestniczki E. S.), R. K. i C.J. Nie istniały obiektywne przeszkody do powołania ich na świadków w tamtej sprawie, gdyż osoby te wnioskodawczyni zna od lat. W zażaleniu, wnioskodawczyni domaga się uchylenia powyższego orzeczenia i wznowienia postępowania. Zarzuciła sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na uznaniu, że zeznania świadków H.
D., R. K. oraz C. J. nie są nowymi dowodami w sprawie, w sytuacji gdy okoliczności, na które zeznawać miała H. D. stały się skarżącej znane dopiero po zakończeniu postępowania, natomiast w odniesieniu do R. K. oraz C. J. na skutek przypadkowego spotkania już po zakończeniu postępowania, odnowiła kontakty z tymi osobami.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
3 Stosownie do art. 403 § 2 k.p.c., należy stwierdzić, że podstawą wznowienia nie może być każda nowa okoliczność, lecz tylko taka, która dotyczy przedmiotu sporu, istniała już w trakcie zakończonego postępowania i nie została wówczas przytoczona, gdyż była stronie nieznana i miała dla niej wtedy charakter nieujawnialny (por. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969/12/208). Z kolei nowy środek dowodowy w znaczeniu tego przepisu, to dowody wykryte, a więc takie, które istniały już w czasie trwania prawomocnie zakończonego postępowania, z których strona nie mogła skorzystać, gdyż były dla niej nieznane i wówczas nieujawnione (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1968 r., I Co 1/68, OSNCP 1969/2/36).
Niewiedza strony o środkach dowodowych musi wynikać z przyczyn obiektywnych, niezależnych od niej, a nie z zaniechania działania w trakcie postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2007 r., I CZ 105/07 nie publ.). Odrzucając skargę o wznowienie postępowania, Sąd Okręgowy trafnie wskazał, że jakkolwiek wnioskodawczyni formalnie powołała się na zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 403 § 2 k.p.c., to samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, bowiem w świetle treści skargi podnoszona przyczyna w istocie nie zachodzi.
W konsekwencji, prawidłowo odrzucił na posiedzeniu niejawnym skargę o wznowienie postępowania, zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. Świadek H. D. zeznawała w sprawie, której dotyczy skarga o wznowienie postępowania o faktach związanych z wejściem rodziców wnioskodawczyni w posiadanie nieruchomości objętej wnioskiem o zasiedzenie (k. 157, akt I Ns …/13). Co do świadka R. K. mieszkającej w W., gdzie jest położona ta nieruchomość oraz świadka C. J., która w przeszłości mieszkała w tej miejscowości razem z jej rodzicami, skarżąca nie przytoczyła okoliczności uprawdopodobniających, że nie zgłoszenie tych dowodów w tamtym postępowaniu było spowodowane przyczynami obiektywnymi.
Z treści uzasadnienia zażalenia oraz pisma z dnia 25 listopada 2015 r. (k. 134) wynika, iż wnioskodawczyni znała te osoby i wiedziała, że pochodzą z tej miejscowości. 4 W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art.39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c., a o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni w postępowaniu zażaleniowym na podstawie § 19 i 20 w zw. z § 8 pkt 1, § 6 pkt 4, § 2 ust. 3 i § 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t.
Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.), przy uwzględnieniu § 22 i 23 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. poz. 1801). kc aj