Legislator Case Law & Legislation
IV KK 42/16 AI generated

Criminal appeal dismissed as inadmissible due to failure to cite specific procedural violations under Polish Code of Criminal Procedure.

Case Number IV KK 42/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Inadmissible

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the prosecutor's appeal against a conviction for sexual offenses with a minor victim. The prosecutor argued procedural errors regarding evidence and the link between violence and sexual acts, but the defense requested dismissal for lack of specific grounds. The court ruled the appeal inadmissible because it failed to explicitly cite the specific procedural violations required by law for appeals against convictions.

Legislator headnote

AI generated

Art. 523 § 3, 4 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.: An appeal against a conviction is inadmissible unless it explicitly cites a specific procedural violation under Art. 439 § 1 k.p.k., as general allegations of error do not satisfy the statutory requirements for admissibility.

Keywords

AI generated
inadmissible appeal procedural violation specific grounds required conviction appeal code of criminal procedure

Cited Legislation

AI generated
art. 523 § 3 k.p.k.
Stosownie bowiem do dyspozycji art. 523 § 3 k.p.k. kasacja na niekorzyść może być wniesiona jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania z przyczyn wskazanych w art.
art. 523 § 4 k.p.k.
z art. 523 § 3 i 4 k.p.k.
art. 439 § 1 k.p.k.
oraz z innego powodu niż niepoczytalność sprawcy, pod warunkiem jednak, że zawarto w niej sformułowanie wskazujące wprost na uchybienie wymienione w art. 439 § 1 k.p.k. Brak wyraźnego wskazania takiego zarzutu w kasacji oznacza konieczność uznania jej za niedopuszczalną.
art. 531 § 1 k.p.k.
z dnia 12 lutego 2015 r., na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw.
art. 200 § 1 k.k
skazanego z art. 200 § 1 k.k.
art. 12 k.k
art. 531 § 1 k.p.k
z dnia 12 lutego 2015 r., na podstawie art. 531 § 1 k.p.k.
art. 11 § 2 k.k
art. 62 k.k
art. 46 § 1 k.k
Na podstawie art. 46 § 1 k.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KK 42/16 POSTANOWIENIE Dnia 23 marca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 23 marca 2016 r., sprawy M. K. skazanego z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez Prokuratora Apelacyjnego na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 8 września 2015 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 lutego 2015 r., na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 523 § 3 i 4 k.p.k. p o s t a n o w i ł:

1. kasację pozostawić bez rozpoznania, 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 lutego 2015 r., M. K. uznany został za winnego popełnienia czynu z art. 200 § 1 k.k. i art. 197 § 3 pkt. 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. i za to skazany na karę 5 lat pozbawienia wolności. Na mocy art. 62 k.k. określono, że orzeczoną karę oskarżony ma odbywać w systemie terapeutycznym. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. zasadzono od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej L. T. tytułem zadośćuczynienia za doznaną 2 krzywdę kwotę 30.000 zł. Na podstawie art. 41a § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzeczono w stosunku do oskarżonego zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną L.

T. przez okres 5 lat. Na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego, Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 8 września 2015 r., zaskarżony wyrok zmienił w ten sposób, że w ramach przypisanego oskarżonemu czynu przyjął, że oskarżony w okresie od nieustalonego dnia i miesiąca 2009 r. do dnia 3 stycznia 2013 r. w miejscowościach K. i S., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, obcował płciowo z małoletnią poniżej lat 15 – L. T., odbywał z nią stosunki płciowe genitalne i oralne, jak również wkładał jej palce do pochwy, a nadto dopuszczał się wobec niej innych czynności seksualnych polegających na całowaniu i dotykaniu językiem oraz rękami jej ciała i czyn ten zakwalifikował z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za jego popełnienie, na mocy art. 200 § 1 k.k., wymierzył oskarżonemu karę 4 lat pozbawienia wolności.

Na mocy art. 62 k.k. Sąd określił, iż oskarżony ma odbywać orzeczoną karę w systemie terapeutycznym, zaś orzeczony w pkt II wyroku na rzecz małoletniej pokrzywdzonej środek kompensacyjny obniżył do kwoty 20.000 zł. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Od powyższego wyroku kasację na niekorzyść oskarżonego złożył Prokurator Apelacyjny zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego, tj. art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i 437 § 2 k.p.k., polegające na zastosowaniu reguły in dubio pro reo przy nieprawidłowym, bo poczynionym w sposób sprzeczny z zebranymi dowodami i zasadami doświadczenia życiowego, ustaleniu że zaszły nierozstrzygnięte w postępowaniu dowodowym wątpliwości:

 odnośnie związku przemocy użytej przez oskarżonego z odbyciem przez niego stosunków seksualnych z małoletnią pokrzywdzoną;  odnośnie związku podawania przez oskarżonego alkoholu małoletniej pokrzywdzonej a odbywaniem przez niego z nią stosunków seksualnych; co w konsekwencji doprowadziło do zmiany przez sąd odwoławczy ustaleń i wyeliminowania z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art. 197 § 3 pkt 2 k.k. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w 3 […] i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Zarządzeniem z dnia 28 grudnia 2015 r., Przewodniczący Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego przyjął kasację Prokuratora Apelacyjnego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 8 września 2015 r. W pisemnej odpowiedzi na kasację obrońca M. K. wniósł o jej pozostawienie bez rozpoznania jako niedopuszczalnej z mocy prawa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest niedopuszczalna z mocy prawa i nie powinna zostać przyjęta przez Sąd Apelacyjny w toku postępowania okołokasacyjnego. Stosownie bowiem do dyspozycji art. 523 § 3 k.p.k. kasacja na niekorzyść może być wniesiona jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania z przyczyn wskazanych w art. 17 § 1 pkt 3 i 4 k.p.k. oraz z powodu niepoczytalności sprawcy. Wskazane ograniczenie nie dotyczy jednak kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub w wypadku określonym w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 k.p.k.).

Tym samym strony mogą składać kasację na niekorzyść od wyroku skazującego albo warunkowo umarzającego postępowanie karne, a także gdy postępowanie umorzono z innych przyczyn niż wskazane w art. 17 § 3 i 4 k.p.k. oraz z innego powodu niż niepoczytalność sprawcy, pod warunkiem jednak, że zawarto w niej sformułowanie wskazujące wprost na uchybienie wymienione w art. 439 § 1 k.p.k. Brak wyraźnego wskazania takiego zarzutu w kasacji oznacza konieczność uznania jej za niedopuszczalną. Skoro Prokurator Apelacyjny wniósł kasację na niekorzyść oskarżonego od wyroku skazującego na karę bezwzględnego pozbawienia wolności i nie oparł jej na zarzucie uchybienia wymienionego w art. 439 § 1 k.p.k., zaś analiza akt sprawy nie pozawala na stwierdzenie takich uchybień, to kasację tę należało uznać za niedopuszczalną z mocy prawa i w oparciu o art. 531 § 1 k.p.k. pozostawić ją bez rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. kc