Supreme Court dismisses appeal when lower court did not miss the case's essence but left factual gaps for review.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the District Court's decision to revoke the Regional Court's judgment. The plaintiff argued the lower court failed to examine the case's essence, but the Supreme Court found the District Court merely noted a missing factual detail regarding land width without excluding the defendant's claim of easement. The court ruled that such omissions do not constitute a failure to examine the essence and can be corrected by the second instance court.
Legislator headnote
AI generatedart. 386 § 4 k.p.c.; The second instance court may revoke a judgment and remand the case only if the first instance court failed to examine the essence of the case or if a full evidentiary proceeding is required.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 10/16 POSTANOWIENIE Dnia 4 marca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska (przewodniczący) SSN Marian Kocon (sprawozdawca) SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa G. G. przeciwko M. I. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 marca 2016 r., zażalenia powódki na wyrok Sądu Okręgowego w R. z dnia 15 września 2015 r., uchyla zaskarżony wyrok. 2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 15 września 2015 r. Sąd Okręgowy w R. uchylił wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 7 sierpnia 2014 r., w sprawie z powództwa G. G. przeciwko M. I., o zapłatę. Orzeczenie zaskarżyła powódka zarzucając naruszenie m. in. art. 386 § 4 k.p.c. Powódka wniosła o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 386 § 4 k.p.c., poza wypadkami określonymi w § 2 i 3, sąd drugiej instancji może uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania tylko w razie nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy albo gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Treść omawianych przepisów wskazuje, że możliwość uchylenia wyroku przez sąd drugiej instancji została ograniczona wyłącznie do sytuacji wyczerpująco w tych przepisach wymienionych. Oznacza to, że nie ma podstawy do dokonywania wykładni rozszerzającej przesłanki „nierozpoznania istoty sprawy” (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2012 r., II CZ 141/12, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2013r., II CZ 193/12, niepubl.).
Orzecznictwo Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje, że nierozpoznanie istoty sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c. występuje wtedy, gdy sąd pierwszej instancji zaniechał zbadania materialnej podstawy żądania pozwu lub zarzutów merytorycznych przeciwstawionych zgłoszonemu roszczeniu. W rozważanej sprawie taka sytuacja nie występuje. Trzeba podkreślić, że Sąd Okręgowy nie wykluczył skuteczności podniesionego przez pozwanego zarzutu zasiedzenia służebności gruntowej przejazdu i przechodu. Podniósł jedynie, że Sąd Rejonowy nie wyjaśnił jaka jest szerokość pasa gruntu, po którym jest realizowana służebność.
Z uwagi na treść art. 386 § 4 in fine k.p.c. takie braki nie mogą stanowić przyczyny uchylenia i mogły zostać samodzielnie uzupełnione przez Sąd Okręgowy. 3 Trzeba też podkreślić, że obecny model postępowania cywilnego zakłada, że druga instancja stanowi instancję merytoryczną, w ramach której rozpoznanie sprawy powinno nastąpić ex novo i zakończyć się wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia kończącego spór pomiędzy stronami. Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak wyżej. eb