Supreme Court quashes lower court's combined sentence for being lower than the highest individual sentence imposed. The prosecutor successfully argued a violation of the combined punishment rule. The case is remanded for recalculation of the total sentence. The court established that the combined sentence cannot be lower than the highest individual sentence. Keywords: combined punishment; minimum sentence; remand; criminal law; Supreme Court; procedural error; statutory interpretation. My client is a defendant who was convicted of multiple crimes and received a combined prison sentence lower than the highest individual sentence. The prosecutor argues this violates the statutory rule requiring the combined sentence to be at least equal to the highest single sentence. The lower court failed to apply this minimum threshold correctly. What can I do? Is this possible?
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court quashed the lower court's decision on the combined prison sentence and remanded the case for recalculation. The prosecutor argued that the combined sentence of three months violated the law because it was lower than the highest individual sentence of four months. The court ruled that the combined sentence must be at least equal to the highest individual sentence, making the original ruling legally flawed. Consequently, the case is sent back to the district court to impose a corrected combined sentence.
Legislator headnote
AI generatedArt. 86 § 1 k.k.; Art. 538 § 3 k.p.k.: The combined punishment imposed for multiple crimes cannot be lower than the highest single sentence imposed for any of those crimes.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II KK 329/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 stycznia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Roman Sądej SSN Józef Szewczyk Protokolant Małgorzata Sobieszczańska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Zdzisława Brodzisza, w sprawie P. C. skazanego z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 22 maja 2015 r., I. uchyla rozstrzygnięcie o karze łącznej zawarte w pkt 4 zaskarżonego wyroku i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata Ł. W. - Kancelaria Adwokacka - kwotę 732 (siedemset trzydzieści dwa) złote, zawierającą 23 % VAT, za obronę skazanego z urzędu w postępowaniu kasacyjnym przed Sądem Najwyższym. 2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 22 maja 2015 r., , Sąd Rejonowy, uznał oskarżonego P. C. za winnego, tego, że: I. w dniu 21 września 2013 r. w W., znieważył funkcjonariuszy Straży Miejskiej mł. straż. W. P. i straż. insp. A. S. w ten sposób, że używał wobec nich słów potocznie uważanych za wulgarne podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, przy czym jego zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, tj. czynu z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 226 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności;
II. w dniu 10 stycznia 2014 r. w W., przy ul. K. 13 dokonał uszkodzenia mienia w postaci lewego lusterka bocznego oraz lewego błotnika przedniego w pojeździe marki VW Touran w ten sposób, że kopał w karoserię samochodu i siłowo oderwał lusterko, czym spowodował straty w mieniu w wysokości 1985 zł na szkodę J. C., przy czym jego zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, tj. czynu z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 228 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;
III. w dniu 10 stycznia 2014 r. w W., 13 dokonał uszkodzenia mienia poprzez umyślne kopnięcie nogą w mocowanie lusterka lewego zewnętrznego bocznego oraz wgniecenia powłoki lakierniczej nad tylnym lewym błotnikiem o średnicy ok. 40 cm w pojeździe marki KIA RIO w ten sposób, że kopał w karoserię samochodu i siłowo oderwał lusterko, czym spowodował straty w wysokości 2468,03 zł na szkodę firmy M. Sp. z o.o., przy czym jego zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, tj. czynu z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 228 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzone jednostkowe kary pozbawienia wolności Sąd połączył i wymierzył karę łączną 3 miesięcy pozbawienia wolności, jednocześnie warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres 3 lata okresu próby. Na podstawie art. 72 § 2 k.k. w zw. z art. 74 § 1 k.k. Sąd orzekł obowiązek naprawienia szkody w okresie 2 lat i 6 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku na 3 rzecz pokrzywdzonego J. C. w kwocie 1987,18 zł oraz na rzecz M. Sp. z o.o. w kwocie 2468,14 zł. Wyrok Sądu Rejonowego uprawomocnił się w dniu 30 maja 2015 r., bowiem żadna ze stron go nie zaskarżyła (k.425, tom III).
Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015 r., Sąd Rejonowy nie uwzględnił wniosku obrońcy oskarżonego z dnia 5 czerwca 2015 r. i odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu I instancji. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Sądu Okręgowego z dnia 3 września 2015 roku. Kasację w sprawie na niekorzyść skazanego P. C., w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej, wniósł Prokurator Generalny. Na zasadzie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k. skarżący zarzucił wyrokowi „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego - art. 86 § 1 k.k. poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności w wysokości niższej od najniższego wymiaru kary łącznej przewidzianego w tym przepisie.” W konsekwenji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna. W myśl art. 86 § 1 k.k. sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do sumy tych kar, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności. Wobec oskarżonego P. C. sąd orzekł jednostkowe kary pozbawienia wolności w wymiarze: 3 miesięcy, 4 miesięcy i 4 miesięcy. Jako karę łączną orzekł natomiast karę pozbawienia wolności w wysokości 3 miesięcy, a więc poniżej najwyższej z orzeczonych kar jednostkowych.
Biorąc pod uwagę wymierzone P. C. kary za poszczególne przestępstwa, w świetle art. 86 § 1 k.k., orzeczona kara łączna nie mogła być niższa niż 4 miesiące pozbawienia wolności. W tym stanie rzeczy konieczne stało się uchylenie zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Rejonowego w zakresie orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności i przekazanie sprawy temu Sądowi do rozpoznania ( w konsekwencji 4 uchylenia rozstrzygnięcia o karze łącznej swój byt tracą akcesoryjne rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej i środkach probacyjnch).
W toku ponownego rozpoznania sprawy w tym zakresie Sąd pierwszej instancji będzie zobowiązany do orzeczenia kary łącznej w zgodzie z regułą przewidzianą w art. 86 § 1 k.k., mając również na względzie uregulowanie zawarte w art. 538 § 3 k.p.k. kc