Appeal dismissed; court upheld dismissal of employee for working while on sick leave due to credible evidence.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the appeal filed by an employee seeking reinstatement after her employment contract was terminated for working while on medical leave. The lower court found credible evidence that the employee was caught working at night on a farm despite her psychiatric sick leave, contradicting her claims of merely resting. The court upheld the first-instance decision because the employee's testimony and witnesses were deemed unreliable compared to the employer's findings and the farm owner's statements.
Legislator headnote
AI generatedArt. 385 k.p.c.; Art. 52 k.p.; The court may dismiss an appeal when the first-instance court correctly established facts regarding the employee's breach of duty by working during sick leave, and the appellant failed to provide sufficient evidence to overturn these findings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V Pa 52/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Legnicy w składzie następującym: Przewodniczący SSO Jacek Wilga Sędziowie: SSO Krzysztof Główczyński, SSO Andrzej Marek (spr.) Protokolant star. sekr. sądowy Ewa Sawiak po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 r. w Legnicy na rozprawie sprawy z powództwa G. L. przeciwko Zespołowi Szkół (...) w L. o przywrócenie do pracy na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Lubinie IV Wydziału Pracy z dnia 22 lutego 2016 r. sygn. akt IV P 134/15 I. oddala apelację, II. zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. SSO Andrzej Marek SSO Jacek Wilga SSO Krzysztof Główczyński
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 22 lutego 2016 r. Sąd Rejonowy w Lubinie oddalił powództwo G. L. skierowane przeciwko Zespołowi Szkół(...) w L. o przywrócenie do pracy (pkt I) oraz orzekł o kosztach zastępstwa procesowego (pkt II). Powyższe rozstrzygnięcie Sąd powziął po ustaleniu, że powódka była zatrudniona u strony pozwanej od 2006 r. na stanowisku pomocy nauczyciela. Od 4 marca 2015 r. powódka przebywała na zwolnieniu lekarskim uzyskanym od lekarza psychiatry. Dnia 13 maja 2015 r. pracownik kadr pozwanej placówki i jej dyrektor, z uwagi na uzyskane informacje o możliwości wykonywania przez powódkę pracy w czasie zwolnienia chorobowego, przeprowadzili kontrolę na wskazanej w informacji fermie.
W związku z tym, że we wskazanym miejscu, w godzinach nocnych zastano powódkę przy pracy polegającej na łapaniu kur oraz wobec tego, ze powódka nie tłumaczyła się i nie przyszła na spotkanie wyjaśniające do dyrektora szkoły, strona pozwana pismem z dnia 28 maja 2015 r., doręczonym dnia 2 czerwca 2015 r., rozwiązała z powódką umowę o pracę bez wypowiedzenia. Jako przyczynę zwolnienie wskazano naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, polegające na wykonywaniu pracy w czasie zwolnienia lekarskiego, co zostało stwierdzone przez osoby kontrolujące dnia 13 maja 2015 r., zaznaczając, że powódka swoim zachowaniem przekreśliła cele zwolnienia lekarskiego w postaci jak najszybszego powrotu do zdrowia.
W świetle dokonanych ustaleń Sąd I instancji uznał, że powództwo o przywrócenie do pracy nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem przyczynę rozwiązania umowy o pracę wskazaną przez pracodawcę uznał za prawdziwą. Dokonując wnikliwej analizy zeznań świadków przesłuchanych w sprawie oraz pozostałych dowodów, Sąd nie dał wiary twierdzeniom powódki, na których opierała swoje odwołanie, iż w dniu kontroli pracodawcy, tj. 13 maja 2015 r., nie świadczyła pracy, a jedynie przebywała na fermie. W tym zakresie Sąd przede wszystkim uznał za wiarygodne przeciwne zeznania właściciela fermy, zatrudniającego powódkę do łapania kur, nadto wziął pod uwagę okoliczności kontroli opisywane przez powódkę, jak i pracowników strony pozwanej, którzy w kontroli tej brali udział.
Wynikało z nich, że powódka była zaskoczona wizytą przedstawicieli strony pozwanej, nie tłumaczyła swojej obecności w fermie, nie zaprzeczyła, że pracuje. Sąd uznał działanie powódki w czasie zwolnienia lekarskiego, w kontekście całokształtu ujawnionych okoliczności sprawy, jako umyślne naruszenie obowiązków pracowniczych, zauważając, że strona pozwana z dezaprobatą odnosiła się do świadczenia przez powódkę dodatkowej pracy w czasie jej absencji chorobowej w szkole w trakcie poprzedniego postępowania sądowego z odwołania powódki od wypowiedzenia zmieniającego.
Jednocześnie Sąd nie uwzględnił tłumaczeń powódki odnośnie konieczności socjalizacji i przebywania z ludźmi w czasie problemów psychologicznych, podkreślając, że nie uzasadniało to też podejmowania fizycznej pracy zarobkowej w czasie orzeczonej niezdolności do pracy. Powyższy wyrok zaskarżyła w całości powódka, zarzucając mu naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, skutkujące błędnymi wnioskami, a nadto brak wszechstronnego rozważania materiału dowodowego zebranego w sprawie, co w szczególności doprowadziło do przyznania waloru dowodowego i wiarygodności wyłącznie zeznaniom świadków strony pozwanej i całkowite pominięcie zeznań dwóch innych świadków w sposób jednoznacznie wskazujących, że powódka nie świadczyła pracy będąc na zwolnieniu lekarskim.
W uzasadnieniu apelacji skarżąca podniosła, że prawidłowa ocena świadków spowodowałaby uznanie, że wskazana jej przyczyna rozwiązania umowy o prace bez wypowiedzenia jest nierzeczywista, gdyż nie świadczyła ona pracy w czasie zwolnienia lekarskiego. Wskazując na powyższe, wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa oraz zasądzenie od strony pozwanej na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na apelację strona pozwana domagała się jej oddalenia w całości i zasądzenia na jej rzecz od powódki kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w wyniku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, które to ustalenia Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne. Stawiany w apelacji zarzut jest chybiony. W myśl zarzucanego przepisu art. 233 § 1 k.p.c. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Ocena dowodów polega na ich zbadaniu i podjęciu decyzji, czy została wykazana prawdziwość faktów, z których strony wywodzą skutki prawne.
Ocena wiarygodności mocy dowodów przeprowadzonych w danej sprawie wyraża istotę sądzenia w części obejmującej ustalenie faktów, ponieważ obejmuje rozstrzygnięcie o przeciwnych twierdzeniach stron na podstawie własnego przekonania sędziego powziętego w wyniku bezpośredniego zetknięcia ze świadkami, stronami, dokumentami i innymi środkami dowodowymi. Powinna ona odpowiadać regułom logicznego rozumowania wyrażającym formalne schematy powiązań między podstawami wnioskowania i wnioskami oraz uwzględniać zasady doświadczenia życiowego wyznaczające granice dopuszczalnych wniosków i stopień prawdopodobieństwa ich występowania w danej sytuacji.
W związku z tym, jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. W kontekście powyższych uwag należy stwierdzić, iż wbrew twierdzeniom apelującego w rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy i nie naruszył dyspozycji art. 233 § 1 k.p.c. Przeprowadzona przez tenże Sąd ocena materiału dowodowego jest w całości logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, zaś wszelkie podniesione w tym zakresie zarzuty stanowią w istocie jedynie niczym nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi i nieobarczonymi jakimkolwiek błędem ustaleniami Sądu pierwszej instancji.
Należy wskazać, że postępowanie dowodowe było prowadzone na sporna okoliczność świadczenia przez powódkę pracy w czasie zwolnienia lekarskiego, na którym przebywała od 4 marca 2015 r. Skarżąca swoje powództwo opierała bowiem na twierdzeniu, że wskazana przyczyna jest nierzeczywista, utrzymując, że pracy nie świadczyła, zwłaszcza w dniu kontroli pracodawcy, czyli 13 maja 2015 r. Sąd Rejonowy, w tak zakreślonych granicach kwestii spornych, przeprowadził prawidłowe postępowanie, oceniając całokształt ujawnionych w jego wyniku okoliczności wskazanych jako przyczyna rozwiązania z powódką umowy o prace w trybie natychmiastowym.
W szczególności słusznie Sąd ten ustalił, że niewiarygodne w świetle pozostałych dowodów są twierdzenia powódki oraz zeznania świadków, którzy podali, że powódka dnia 13 maja 2015 r. jedynie przebywała w kurniku, nie świadcząc pracy. Zeznania te są sprzeczne z zachowaniem powódki w czasie wizyty przedstawicieli strony pozwanej na fermie, jak i z zeznaniami właściciela tej fermy. Wbrew twierdzeniom apelacji, Sąd Rejonowy poddał wskazywane przez skarżącą dowody z korzystnych dla niej zeznań świadków prawidłowej analizie co do ich wiarygodności.
Analiza ta jest wyczerpująca i nie wymaga powtórzeń, zaś apelacja nie dostarcza żadnych argumentów, które podważałyby jej prawidłowość. Słusznie Sąd I instancji nie uwzględnił też tłumaczeń powódki odnośnie przyczyn przebywania w kurniku fermy w trakcie kontroli dnia 13 maja 2015 r., która wskazywała na konieczność socjalizacji i przebywania z innymi ludźmi. Doświadczenie życiowe wyklucza przyjęcie, że powódka po godzinie 22 w celach jedynie towarzyskich miałaby przebywać właśnie w fermie w miejscu łapania kur, by porozmawiać jedynie z pracownikami wykonującymi w tym czasie swoje obowiązki.
Zaprzeczył zresztą takiej możliwości wprost właściciel fermy. Wobec powyższego Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił sporną okoliczność świadczenia pracy przez powódkę przy łapaniu kur w czasie zwolnienia lekarskiego. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy okoliczność tę prawidłowo odniósł do oceny badanej przyczyny rozwiązania z powódką umowy o pracę, prawidłowo zastosował też art. 52 k.p., co zresztą nie było kwestionowane w apelacji. Niewątpliwym jest, że świadczenie pracy fizycznej, czyli podjęcie się z góry narzuconych obowiązków, nadto w porze nocnej, w niekomfortowych warunkach nie sprzyja powrotowi do stabilizacji zdrowia psychicznego, co generalnie było celem zwolnienia lekarskiego, czego również powódka nie kwestionowała.
Wobec powyższego apelacja skarżącej jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu w oparciu o treść art. 385 k.p.c. (pkt I sentencji). O kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym (punkt II) orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. w wysokości zgodnej z § 9 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r., poz. 1804). SSO Andrzej Marek SSO Jacek Wilga SSO Krzysztof Główczyński