Appeal dismissed; insurer failed to prove timely notice of policy cancellation, so coverage continued and claim stands.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the insurer's appeal against a lower court judgment awarding the policyholder compensation for vehicle damage. The insurer argued the policy had been validly cancelled, but the court found no evidence that the cancellation notice was properly delivered to the policyholder. Consequently, the court upheld the finding that the insurance contract continued for the full year, making the insurer liable for the claim.
Legislator headnote
AI generatedArt. 28 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych; Art. 505 § 13 pkt 2 k.p.c.: An insurer cannot rely on a claim of policy cancellation without proving effective delivery of notice to the insured; in the absence of such proof, the contract remains in force and the insurer must pay the claim.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III Ca 531/16
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 grudnia 2015 roku w sprawie z powództwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. przeciwko P. T. o zapłatę, Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 572 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 18 grudnia 2012 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 227 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Apelację wprost od powyższego orzeczenia wniósł pozwany, skarżąc je w całości i zarzucając Sądowi Rejonowemu błędną interpretację zgłoszonych wniosków dowodowych oraz przyjęcie, że powód nie wiedział o wypowiedzeniu umowy ubezpieczenia pojazdu D. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w (...) S.A. W oparciu o tak sformułowany zarzut pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na apelację, powód wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 505 13 § 2 k.p.c., uzasadnienie Sądu drugiej instancji w postępowaniu uproszczonym powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa, jeżeli nie przeprowadzano postępowania dowodowego. Sytuacja opisana w cytowanym przepisie miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd Okręgowy, po dokonaniu analizy stanu faktycznego sprawy, przyjmuje za własne ustalenia Sądu I instancji. W ocenie Sądu II instancji, Sąd Rejonowy w sposób właściwy zastosował również odpowiednie przepisy prawa do stanu faktycznego niniejszej sprawy.
Wbrew twierdzeniom apelującego, Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej i zgodnej z kryteriami zawartymi w art. 233 § 1 k.p.c. oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Sąd I instancji, wydając wyrok, wziął pod uwagę zebrane dowody i przeanalizował je, wskazując jakie okoliczności uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach. Przede wszystkim wskazać należy, że pozwany nie wykazał żeby wypowiedział umowę z powodem w taki sposób i w takim terminie, aby można było uznać, że nie nastąpiło zawarcie umowy na kolejny 12-miesieczny okres.
Samo bowiem przedstawienie pisemnego oświadczenia o wypowiedzeniu umowy bez wykazania jego doręczenia drugiej stronie, przy kwestionowaniu tej okoliczności przez powoda, nie może być uznane, za skutecznie wypowiedzenie umowy. W tym stanie rzeczy podniesione przez pozwanego zarzuty o poinformowaniu powoda o wypowiedzeniu umowy ubezpieczenia stanowią wyłącznie twierdzenia pozwanego, które nie zostały udowodnione. Skoro umowa ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej nie została przez pozwanego skutecznie wypowiedziana w trybie art. 28 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli z dnia 22 maja 2003 r. (Dz.
U z 2003 roku nr 124, poz. 1152), wobec tego została zawarta następna umowa ubezpieczenia na kolejne 12 miesięcy. Tym samym ubezpieczyciel miał obowiązek udzielenia ochrony ubezpieczeniowej z tytułu ryzyka OC, a za udzieloną ochronę należy się powodowi należna składka. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację pozwanego. Wobec faktu, że apelacja wniesiona przez pozwanego została w całości oddalona, a powód złożył wniosek o zasądzenie na jego rzecz zwrotu poniesionych kosztów, o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł w oparciu o art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Na koszty te złożyło się wyłącznie wynagrodzenie pełnomocnika powoda w kwocie 90 zł, którego wysokość ustalono na podstawie § 6 pkt 2 w zw. z § 12 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.
U. z 2013 roku, poz. 490 j.t.) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 roku, poz. 1804).