Legislator Case Law & Legislation
III Ca 1789/15 AI generated

Appeal dismissed because plaintiff failed to prove specific debt transfer details in contracts.

Case Number III Ca 1789/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the plaintiff's appeal against the first-instance judgment that rejected the claim for payment. The plaintiff failed to provide sufficient evidence proving the specific debt was effectively transferred to them through the cited corporate agreements. Consequently, the court upheld the lower court's finding that the plaintiff did not meet their burden of proof regarding the debt's validity and scope.

Legislator headnote

AI generated

Art. 309 k.p.c.; Art. 381 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.: A party must concretely specify the subject matter of a transferred claim in the transfer agreement; failure to do so prevents verification of the transfer's effectiveness, leading to dismissal of the appeal.

Keywords

AI generated
burden of proof debt transfer specificity requirement corporate merger execution title evidence admissibility appellate review

Cited Legislation

AI generated
Art. 309 k.p.c.
233 k.p.c., art. 309 k.p.c., 339 § 2 k.p.c.
Art. 381 k.p.c.
Zgłoszone natomiast przez stronę powodową w apelacji wnioski dowodowe dotyczące dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z dokumentów powstałych przed ogłoszeniem wyroku przez Sąd I instancji jako spóźnione na mocy art. 381 k.p.c. zostały oddalone.
Art. 385 k.p.c.
Z podanych przyczyn zaskarżony wyrok uznać należało za prawidłowy, a apelację za bezzasadną i podlegającą oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.
art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h
(spółka przejmowana) w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h.
art. 339 § 1 k.p.c
Sąd Rejonowy, oceniając wyżej przedstawiony stan faktyczny uznał, że w sprawie zaszły uzasadnione wątpliwości, o których mowa w art. 339 § 1 k.p.c.
art. 6 k.c
art. 229 k.p.c
230 w związku z art. 229 k.p.c.
art. 233 k.p.c
1 k.p.c., art. 233 k.p.c., art.
art. 309 k.p.c
233 k.p.c., art. 309 k.p.c., 339 § 2 k.p.c.
art. 381 k.p.c
Zgłoszone natomiast przez stronę powodową w apelacji wnioski dowodowe dotyczące dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z dokumentów powstałych przed ogłoszeniem wyroku przez Sąd I instancji jako spóźnione na mocy art. 381 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 1789/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 sierpnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący - Sędzia SO Magdalena Balion – Hajduk (spr.) Sędzia SO Mirella Szpyrka Sędzia SR (del.) Maryla Majewska - Lewandowska Protokolant Justyna Chojecka po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2016 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. przeciwko E. B. (B.) o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 11 sierpnia 2015 r., sygn. akt I C 358/15 oddala apelację. SSR( del.) Maryla Majewska- Lewandowska SSO Magdalena Balion - Hajduk SSO Mirella Szpyrka Sygn. akt: III Ca 1789/15

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem zaocznym z dnia 11 sierpnia 2015r. Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim oddalił powództwo powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. przeciwko E. B. o zapłatę kwoty 48 924,18 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu. Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 28 kwietnia 2008r. E. B. zawarła z (...) S.A spółka Akcyjna Oddział w Polsce z siedzibą w W. umowę o kredyt na miarę na kwotę 40 100 zł. W dniu 26 listopada 2009r. (...) S.A. Oddział w (...) wystawił zaświadczenie, że rozwiązanie umowy o kredyt na miarę zawartej w dniu 28 kwietnia 2008r. nastąpiło 2 lipca 2009r.

W tym samym dniu bank wystawił bankowy tytuł egzekucyjny nr (...), obejmujący zadłużenie z tytułu w/w umowy z dnia 28.04.2008r. na kwotę 41 659,87 zł (37 974,48 zł kapitału, 3 511,39 zł odsetek, 174 zł kosztów). Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2010r. wydanym w sprawie I Co 77/10 Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim nadał temu tytułowi klauzulę wykonalności. W dniu 19 września 2011r. został wpisany do rejestru (...) S.A , który powstał wskutek wniesienia wszystkich składników majątkowych oddziału (...) S.A. na mocy art. 42a ustawy prawo bankowe i z tego powodu 23 września 2011r. wykreślono z (...) S.A spółka Akcyjna Oddział w Polsce z siedzibą w W..

Dnia 31 grudnia 2012r. wpisano do Rejestru Przedsiębiorców zmianę w (...) Bank (...) S.A. polegającą na tym, że (...) Bank (...) S.A. w W. (spółka przejmująca) łączy się ze spółką (...) spółka akcyjną w W. (spółka przejmowana) w trybie art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. poprzez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej na spółkę przejmującą. Dnia 27 lutego 2013r. wykreślono z Krajowego Rejestru Sądowego (...) Spółkę Akcyjną. Postanowieniem z dnia 1 marca 2013roku sygn. I Co 77/10 Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim nadał klauzulę wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu nr (...) z dnia 26 listopada 2009r. na rzecz następcy prawnego pierwotnego wierzyciela tj. na rzecz (...) Bank (...) S.A. w W..

Dnia 8 października 2014r. został sporządzony akt notarialny przed notariuszem M. W. w W. zapisany w Rep. A nr 12378/2014, obejmujący zmianę umowy spółki komandytowej (...) sp. z o.o. sp. k. w W.. Na mocy tej umowy (...) Bank (...) S.A jako komandytariusz spółki komandytowej wniósł wkład niepieniężny w postaci wymagalnych wierzytelności pieniężnych wynikających z umów kredytowych, których stroną jest (...) Bank (...) S.A i do chwili obecnej niespłaconych. Ze względu na tajemnice bankową Komandytariusz miał przekazać spółce komandytowej odrębnie dokładne dane dotyczące wierzytelności na nośniku elektronicznym oraz kod umożliwiający przyporządkowanie.

W dniu 24 października 2014r. (...) sp. z o.o. sp. k. zawarła z powodem umowę o świadczenie w miejsce wykonania, w którym (...) sp. z o.o. sp. k. oświadczyła, że w celu zwolnienia się z zapłaty na rzecz funduszu kwoty (nie podano jej wysokości) spełnia inne świadczenie w postaci przelewu wierzytelności z tytułu umów bankowych przysługujących poprzednio (...) Bank (...) S.A. wierzycielowi pierwotnemu wskazanych w znaczniku 4a do umowy uzupełniającej (dalej portfel wierzytelności), których wartość nominalna na dzień 8 października 2014r. wynosi (nie podano kwoty).

Fundusz wyraził zgodę na spełnienie innego świadczenia przez spółkę (...) poprzez przelew na rzecz funduszu wierzytelności. W księgach rachunkowych powoda ujawniona jest wierzytelność w wysokości 48 924,18 zł przysługująca od pozwanej, na którą składały się: należność główna w wysokości 23 218,03 zł oraz odsetki od tej kwoty w wysokości 25 642,29 zł oraz 63,86 zł kosztów. Radca prawny B. K. podpisała sporządzony w nieznanym dniu „wyciąg z wykazu wierzytelności zawartego na nośniku elektronicznym do umowy zmiany spółki (...) sp. z o.o. sp. k. zawartej w formie aktu notarialnego repertorium A nr 12378/2014, zawierający dane pozwanej, jej adres, nr PESEL i wysokość zadłużenia, nr ID klienta1825582 nr rachunku (...).

Ten sam radca prawny podpisał „wyciąg z elektronicznego załącznika Nr 1 do umowy świadczenia w miejsce wykonania z dnia 24 października 2014r. zawierającej spis wierzytelności objętych umową” zawierający analogiczne dane jak poprzedni dokument. Sąd Rejonowy, oceniając wyżej przedstawiony stan faktyczny uznał, że w sprawie zaszły uzasadnione wątpliwości, o których mowa w art. 339 § 1 k.p.c. co do twierdzeń o okolicznościach faktycznych podanych w pozwie. Przede wszystkim zarówno w pozwie jak i w załączonych do niego dokumentach nie wykazano, czy w ogóle umową przelewu została objęta wierzytelność dotycząca pozwanej, a także wysokości dochodzonego roszczenia.

Powód przedstawił dowód w postaci wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego stwierdzającego, iż w księdze rachunkowej ujawniona jest jako wierzytelność powoda kwota 48 924,18 zł przysługująca od pozwanej. Oświadczenia w nim zawarte nie mają mocy prawnej dokumentów urzędowych, lecz dokumentu prywatnego. Sąd stwierdził, że przedstawione dowody nie były wystarczające do wykazania przez powoda, że wierzytelność wynikająca z umowy kredytu zawartej w 2008r. przez pozwaną z (...) S.A spółka Akcyjna Oddział w Polsce z siedzibą w W., została przelana na rzecz powoda.

O tym, iż wierzytelność ta nie została przelana, świadczy brak w treści umowy jakiejkolwiek informacji, jakie wierzytelności zostały nimi objęte. Wierzyciel pierwotny nie zawiadomił pozwanej o cesji (pismo zatytułowane „zawiadomienie o cesji” nie posiada dowodu doręczenia pozwanej). Pismo to zawiera informację o dacie zawarcia umowy i jej numerze nie wiadomo natomiast jak była wysokość zobowiązania w dniu jej przeniesienia przez bank na powoda. W świetle tego faktu wątpliwym jest, by wierzytelność wobec pozwanej została objęta umowami z 8 października 2014r. i 24 października 2014r.

Dowodem na tą okoliczność w świetle powyższych faktów nie są „wyciągi z załączników” do tych umów, które nie zostały podpisane przez strony umowy, a przez radcę prawnego reprezentującego powoda w niniejszej sprawie. Ponadto wątpliwości Sądu I instancji budził fakt, że pierwotny wierzyciel pomimo wypowiedzenia w 2009 roku umowy i uzyskania tytułu wykonawczego w 2010 roku nie prowadził postępowania egzekucyjnego, a jeżeli prowadził to nie zostało to w żaden sposób wskazane w niniejszej sprawie. Nie sposób, zatem ustalić czy i w jakiej wysokości kredytobiorczyni spłacała swojej zadłużenie od 2009 roku i w jakiej wysokości, a także czy w dalszym ciągu prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie powyższego tytułu wykonawczego czy też zostało zakończone i z jakim skutkiem.

Z twierdzeń pozwu wynika, iż miał ona być bezskuteczna. Bankowy tytuł wykonawczy opiewał na kwotę kapitału 37 974,48 zł i 3 511,39 zł odsetek 174 zł kosztów. Obecnie zadłużenie ma wynosić 23 218,03 zł kapitału i 25 642,29 zł odsetek oraz 63,86 zł kosztów. Powód w żaden sposób nie wyjaśnił różnicy w tych kwotach. Sąd Rejonowy uznał zatem, iż powód wbrew obowiązkom wynikającym z art. 3 i 232 k.p.c. oraz art. 6 k.c. nie wykazał podstawy dochodzonego roszczenia, w szczególności swojej legitymacji czynnej oraz jego istnienia i wysokości.

W apelacji powód zarzucił sprzeczności istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, naruszenia prawa procesowego i materialnego a to art. 230 w związku z art. 229 k.p.c. ,art. 232 zd. 1 k.p.c., art. 233 k.p.c., art. 309 k.p.c., 339 § 2 k.p.c. i art. 6 k.c. Domagał się zmiany wyroku przez zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kwoty 20 032,82 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu i zwrotu kosztów procesu za obie instancje, ewentualnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania oraz umorzenia postępowania w zakresie kwoty 3 185,21zł, wskazując że kwotę tą powód otrzymał już po wytoczeniu powództwa od poprzednika prawnego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja nie mogła odnieść skutku. Sąd Odwoławczy przyjął w całości jako własne ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy, które złożyły się na podstawę rozstrzygnięcia. Ustalenia te są prawidłowe, znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, który w zakresie dokonanych ustaleń jest logiczny i spójny. Ocena prawna dokonana przez Sąd Rejonowy również jest prawidłowa. Zgłoszone natomiast przez stronę powodową w apelacji wnioski dowodowe dotyczące dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z dokumentów powstałych przed ogłoszeniem wyroku przez Sąd I instancji jako spóźnione na mocy art. 381 k.p.c. zostały oddalone.

Nie wskazał bowiem apelujący na żadne przyczyny uniemożliwiające złożenie wniosków dowodowych przed zamknięciem rozprawy przed Sądem I instancji. Słusznie wskazał Sąd I instancji, że to na powodzie spoczywał obowiązek wykazania dochodzonego roszczenia, zarówno co do zasady, jak i wysokości. W okolicznościach sprawy przyznać należy rację Sądowi Rejonowemu, że powód powyższego nie wykazał. Nie ulegało wątpliwości, że pozwana zawarła umowę kredytu z (...) S.A. Odział w Polsce z siedzibą w W., z warunków którego się nie wywiązała.

W efekcie został wystawiony bankowy tytuł egzekucyjny, który po opatrzeniu klauzulą wykonalności na wierzyciela pierwotnego a następnie na rzecz jego następcy (...) Bank (...) S.A. w W. – stał się podstawą prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Powód nie przedstawił losów tego postępowania, w szczególności jakie kwoty i na rzecz kogo zostały od pozwanej wyegzekwowane. Sąd Rejonowy zasadnie nabrał wątpliwości co do skuteczności nabycia przedmiotowej wierzytelności przez powoda, który w kolejnych dokumentach przedstawia różne kwoty wierzytelności, a dokumenty z których wywodzi swoją legitymację czynną tj. akt notarialny z dnia 8 października 2014r. obejmujący zmianę umowy spółki komandytowej (...) sp. z o.o. sp. k. w W. oraz umowa z dnia 24 października 2014r. o świadczenie w miejsce wykonania zawarta przez spółkę (...) z powodem, w ogóle nie zawierają określenia przejmowanych przez tą spółkę, a następnie przez powoda wierzytelności.

Wbrew zarzutom zawartym w apelacji, wątpliwości tych nie wyjaśniły także powoływane przez powoda dołączone do umowy zmiany umowy spółki komandytowej z 8 października 2014r. oraz umowy o świadczenie w miejsce wykonania z 24 października 2014r. załączniki w formie wydruków komputerowych opisujące wierzytelność wynikającą ze zobowiązania kredytu pozwanej, podpisane wyłącznie przez radcę prawnego i nie stanowiące integralnej części tych umów. W okolicznościach sprawy nie naruszył Sąd Rejonowy treści art. 309 k.p.c. odmawiając wiarygodności wydrukom z plików komputerowych zawierających tabele wierzytelności.

Wynika to jednakże nie z generalnej odmowy mocy dowodowej tego typu środkom dowodowym jak zdaje się sugerować apelujący, lecz z braku skonkretyzowania wierzytelności przenoszonych na podstawie umów. W treści obu wymienionych umów konkretnych przenoszonych wierzytelności nie wskazano a powołano się jedynie na elektroniczne załączniki, jednakże w żaden sposób nie zindywidualizowano objętych nimi wierzytelności. Innymi słowy wydruki komputerowe załączone do pozwu, w żadnej mierze nie pozwalają zweryfikować, czy to akurat ta konkretna wierzytelność objęta pozwem na tym załączniku w formie nośnika elektronicznego się znajdowała.

Także nie czyni temu zadość numer jaki nadano każdej przenoszonej wierzytelności w załączniku, bowiem numerów tych nie wskazano w treści obu umów. Trafnie zatem ocenił Sąd Rejonowy, że w wyniku braku skonkretyzowania wierzytelności w obu umowach, powód nie wykazał aby do skutecznego ich nabycia w istocie doszło. Z podanych przyczyn zaskarżony wyrok uznać należało za prawidłowy, a apelację za bezzasadną i podlegającą oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.