Court dismissed appeal on group life insurance claim, upholding expert opinion on permanent health impairment percentage.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the defendant's appeal against a first-instance judgment awarding 1,500 PLN for permanent health impairment. The lower court accepted a laryngologist-audiologist's expert opinion establishing a 3% permanent impairment due to subjective dizziness and tinnitus, rejecting the defendant's argument that symptoms were psychological or temporary. The court ruled that the expert's findings were well-founded based on medical evidence and that the defendant failed to prove the symptoms were non-permanent or psychogenic.
Legislator headnote
AI generatedArt. 233 § 1 k.p.c.; Art. 65 § 2 k.c.; Art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych: The appellate court must uphold the first-instance court's factual findings and expert evaluations if supported by evidence, dismissing appeals based on alleged procedural errors or misinterpretation of voluntary statements when the lower court correctly applied the law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III Ca 622/16
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi wyrokiem z dnia 10 lutego 2016r. wydanym w sprawie o zapłatę 5 500 zł z powództwa M. K. przeciwko N. – N. Towarzystwu (...) spółce akcyjnej w W., zasądził na rzecz powoda kwotę 1 500 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 13 sierpnia 2013r. do dnia zapłaty, przy czym od dnia 1 stycznia 2016r. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie (pkt 1), umorzył postępowanie w pozostałym zakresie (pkt 2), nie obciążył powoda obowiązkiem zwrotu kosztów procesu należnych stronie pozwanej (pkt 3) i orzekł o kosztach sądowych.
Oceniając zasadność żądania zgłoszonego w pozwie, a wywodzonego z umowy grupowego ubezpieczenia pracowniczego na życie oraz ubezpieczenia dodatkowego dotyczącego stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wyniku nieszczęśliwego wypadku zawartej w pozwanym Towarzystwie (...) w ramach polisy numer (...), Sąd Rejonowy uznał, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnym było przyjęcie łącznie 7%. uszczerbku na zdrowiu, przy czym jego istnienie na poziomie 4% stwierdził już na etapie postępowania likwidacyjnego pozwany, z którego to tytułu powód otrzymał 2 000 zł.
Uznając opinię biegłej laryngolog- audiolog za wyczerpującą i przekonującą, w konsekwencji ustalonego za biegłą w niniejszym postępowaniu dodatkowo 3% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu z tytułu subiektywnych pourazowych zawrotów głowy bez uszkodzenia błędnika i pourazowych szumów usznych, przewidzianych w tabeli norm oceny procentowej trwałego uszczerbku na zdrowiu (poz. 10a i 42b), zasądzono na rzecz powoda kwotę 1 500 zł, zgodnie z ostatecznym żądaniem. W zakresie cofniętego powództwa w części, postępowanie podlegało umorzeniu (art. 355 § 1 k.p.c. w zw. z art. 203 § 4 k.p.c. i art. 203 § 1 k.p.c. O kosztach procesu Sąd Orzekł na podstawie art. 102 k.p.c..
Apelację od opisanego wyroku wywiodła strona pozwana, zaskarżając wyrok w części zasądzającej na rzecz powoda kwotę 1 500 zł z ustawowymi odsetkami oraz w zakresie kosztów procesu, zarzucając mu:
1. naruszenie przepisów postępowania - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez nieprawidłową ocenę stanowiska biegłej z zakresu laryngologii i audiologii, a w konsekwencji uznanie, że: - powód doznał uszczerbku na zdrowiu w postaci szumów usznych związanych z uszkodzeniem narządu słuchu (pkt 42b tabeli) mimo, iż z dokumentacji medycznej i opinii biegłych psychiatry oraz neurologa wynika, że do takiego uszkodzenia nie doszło, a szumy uszne miały podłoże psychiczne i nie trwały dłużej niż 6 miesięcy, - powód doznał uszczerbku w postaci utrwalonych skarg subiektywnych związanych z urazem głowy utrzymujących się powyżej 6 miesięcy od urazu pomimo leczenia ( pkt. 10a tabeli) mimo, że z dokumentacji medycznej i opinii biegłych wynika, że dolegliwości ustąpiły po 2 miesiącach leczenia;
2. naruszenie art. 65 § 2 kc poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niewłaściwej wykładni oświadczeń woli stron złożonych w chwili zawierania umowy ubezpieczenia i uznanie, że powód w wyniku wypadku doznał uszczerbku na zdrowiu z pkt. 42b i 10a tabeli uszczerbków w rozumieniu umowy ubezpieczenia pomimo, iż zgodnie z definicją zawartą w art. 1 pkt 7 owu dotyczącą stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w wyniku nieszczęśliwego wypadku, „długotrwały uszczerbek na zdrowiu” to naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie”;
3. naruszenie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 98 k.p.c. i art. 100 k.p.c.. W konkluzji skarżący wniósł o zmianę kwestionowanego wyroku poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej części oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje, a w przypadku oddalenia apelacji, o zmianę rozstrzygnięcia o kosztach poprzez obciążenie kosztami sądowymi powoda Odpowiadając na apelację powód wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania drugoinstancyjnego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
apelacja nie jest zasadna. Skarżący kwestionując rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego osią konstrukcyjną apelacji czyni zarzut wadliwie przeprowadzonej oceny dowodów u podstaw ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie (art. 233 § 1 k.p.c.). Tak sformułowany zarzut apelacyjny zmierza do podważenia stanowiska biegłej z zakresu audiologii i laryngologii, a w konsekwencji kluczowego dla sprawy ustalenia, iż powód doznał uszczerbku na zdrowiu, przypisanego mu przez sąd I instancji, w postaci szumów usznych związanych z narządem słuchu oraz utrwalonych skarg subiektywnych związanych z urazem głowy (bóle głowy, zawroty głowy, zaburzenia pamięci, koncentracji), jak też ustalenia, że mające inne podłoże opisane dolegliwości nie trwały powyżej 6 miesięcy, co oznacza, w świetle ogólnych warunków ubezpieczenia, że nie doszło do długotrwałego uszczerbku na zdrowiu.
Wbrew zapatrywaniu skarżącego, ocena opinii biegłej dokonana przez Sąd I instancji odpowiada dyrektywom wskazanym w art. 233 § 1 k.p.c. i pozostaje pod ochroną prawa. Sąd Rejonowy odniósł się do opinii biegłej laryngolog bardzo szczegółowo, wykazując szeroko powody, dla których oparł się na opisanym dowodzie, czyniąc ustalenia w sprawie. Wnioski Sądu są przekonujące, logiczne, umotywowane. Zaprezentowane zaś w treści apelacji stanowisko sprowadza się do powtórnej polemiki z kwestionowaną wcześniej opinią biegłej, która przyjęła 3% uszczerbek na zdrowiu powoda w związku ze zdiagnozowaniem u niego objawów, w ocenie biegłej stanowiących następstwo przedmiotowego wypadku i mające charakter długotrwałości.
Odnosząc się szczegółowo do stanowiska skarżącego, podkreślić należy, że fakt, iż dokumentacja medyczna nie zawiera informacji o występowaniu szumów usznych ani ich leczenia, poza jednym wpisem odnotowanym w czasie wizyty u lekarza neurologa w dniu 28 listopada 2011r. nie uprawnia, jak chciałby skarżący, do postawienia tezy o niewystępowaniu opisanej dolegliwości. Otóż biegła laryngolog wyjaśniła, że znamienne jest, iż powód objaw ten zgłosił bezpośrednio po zdarzeniu, zaś lekarz neurolog w związku z przebytym przez powoda urazem głowy ze wstrząśnieniem mózgu, uznał objawy zgłaszane przez powoda za pourazowy zespół podmiotowy.
Biegła wyraziła dezaprobatę dla stanowiska lekarza neurologa, który twierdził, że szumy uszne u powoda mają podłoże neurologiczno/psychiczne. Podkreśliła, że ma wystarczające kompetencje do diagnozowania szumów usznych. Biegła skonstatowała, iż w pkt. 10a tabeli (do którego odnosił się lekarz neurolog) określającym zaburzenia adaptacyjne, nerwice tzw. zespoły cerebrasteniczne i inne utrwalone skargi subiektywne powstałe w następstwie urazów czaszkowo – mózgowych, brak jest wzmianki o szumach usznych, nie można zatem zaliczyć tej dolegliwości do zaburzeń adaptacyjnych, jako, że nie wymienia się w przywołanym zapisie takiego objawu.
Natomiast szumy uszne są przez ubezpieczyciela wymienione oddzielnie w pkt. 42b niezależnie od upośledzenia ostrości słuchu określonego w pkt. 42a. W świetle wywiadu zebranego od powoda i zapisu w dokumentacji medycznej uzasadnione jest zatem ustalenie uszczerbku na zdrowiu powoda w opisanym zakresie, skoro u powoda po wypadku pojawiły się takie dolegliwości i trwają nadal, a to z kolei przesądza o ich długotrwałości, bo występowaniu powyżej 6 miesięcy. Biegła laryngolog podkreśliła w ustnej opinii, że poszerzona diagnostyka pozwoliła stwierdzić, że u powoda występuje szum otogenny, nie naczyniowy.
Wykluczyła czynnik psychiczny jako przyczynę szumu usznego, jako, że powód nie leczył się psychiatrycznie. Jeśli zaś chodzi o zawroty głowy, biegła stwierdziła, że nie muszą one być wynikiem uszkodzenia centralnego układu nerwowego. Tak jest w przypadku powoda, u którego zawroty głowy są subiektywnym objawem pourazowym, niewarunkowanym zaburzeniem błędnika ani uszkodzeniem centralnego układu nerwowego, a w związku z tym ustalenie uszczerbku na zdrowiu we wskazanym zakresie leży w kompetencji biegłego laryngologa. Reasumując, prawidłowo Sąd Rejonowy ocenił, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego za dowiedzioną należy uznać tezę co do ujawnionego długotrwałego uszczerbku laryngologicznego ubezpieczonego na poziomie 3%.
Sąd Okręgowy powyższe stanowisko w pełni podziela, a argumenty przedstawione wyczerpująco dla jego uzasadnienia w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku przyjmuje za własne. Mając na uwadze, iż w treści apelacji na kanwie zarzutu naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. nie podniesiono żadnych okoliczności, których nie rozważyłby należycie i prawidłowo Sąd I instancji, a jednocześnie, jak wyżej wskazano, poczynione przez tenże sąd ustalenia faktyczne znajdują oparcie w zgromadzonych dowodach, komentowany zarzut apelacji należy uznać za bezzasadny.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy przyjmuje za własny stan rzeczy ustalony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Konsekwencją przyjętej oceny dowodów potwierdzających utrzymującego się do dzisiaj uszczerbku na zdrowiu powoda w zakresie laryngologicznym, nie budzi wątpliwości jego długotrwałość, w świetle definicji zawartej w ogólnych warunkach ubezpieczenia. Zatem zarzut naruszenia art. 65 § 2 k.c. należy uznać za chybiony. Zarzut naruszenia 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, sprowadzający się do żądania zwrotu ze Skarbu Państwa części uiszczonej opłaty sądowej od pozwu jak też części uiszczonej zaliczki na wynagrodzenia biegłych, odpowiadającej 27% przegranej w sprawie, stanowi wyraz niezrozumienia instytucji uregulowanej w przywołanym przepisie.
Otóż art. 113 ustawy o kosztach sądowych odnosi się do kosztów nieuiszczonych w sprawie. Koszty, o których zwrot skarżący wnosi, zostały uiszczone i stanowią koszty procesu, podlegające rozliczeniu między stronami. Mając na uwadze powyższe, wobec bezzasadności zarzutów apelacji oraz nieujawnienia okoliczności, które winny być uwzględnione z urzędu w postępowaniu drugoinstancyjnym, Sąd Okręgowy oddalił apelację w oparciu o art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono w odwołaniu do zasady odpowiedzialności za wynik procesu wyrażonej w art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Na przyznaną powodowi w tego tytułu kwotę 180 zł złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika ustalone na podstawie § 2 pkt 2 w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz.
U. z 2015r, poz. 1800).