Appeal dismissed because the appeal was filed after the statutory one-week deadline from the public session announcement. The court held that a prior request for service is required to start the deadline. The court rejected the argument that a verbal notice at the session extended the deadline. The decision clarifies that service and notice are distinct procedural acts. The appeal was inadmissible due to the missed time limit. The court emphasized strict adherence to statutory time limits for appeals. The ruling applies to social security disputes in Poland. The decision reinforces the principle of legal certainty in proceedings.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the insured's appeal against the District Court's decision to reject the appeal as time-barred. The insured argued that a verbal notice given during the public session allowed for a later filing, but the court found no such extension in the law. The court ruled that the one-week deadline for filing an appeal begins only after the insured requests and receives the written decision with reasoning, which the insured failed to do in time. Consequently, the appeal was declared inadmissible because it was submitted after the statutory period expired.
Legislator headnote
AI generatedArt. 394 § 2 k.p.c.; Art. 357 § 1 k.p.c.; Art. 369 § 1 k.p.c.; Art. 327 § 1 k.p.c.; Art. 169 § 3 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.; Art. 370 k.p.c. The deadline for filing an appeal begins from the service of the decision or its public announcement, not from a verbal notice given during the session, and a request for service must be made within the initial deadline to start the appeal period.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III AUz 359/16 POSTANOWIENIE Dnia 18 sierpnia 2016 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Iwona Krzeczowska-Lasoń (spr.) Sędziowie: SA Maria Sałańska - Szumakowicz SA Daria Stanek po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2016 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy I. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o wysokość świadczenia na skutek zażalenia I. W. na postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 lipca 2016 r., sygn. akt VI U 961/16 postanawia: oddalić zażalenie. SSA Daria Stanek SSA Iwona Krzeczowska-Lasoń SSA Maria Sałańska - Szumakowicz Sygn. akt III AUz 359/16
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2016 r. Sąd Okręgowy odrzucił, na podstawie art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. zażalenie wnioskodawcy na postanowienie tego Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r., jako wniesione po terminie. W zażaleniu na postanowienie z dnia 8 lipca 2016 r. wnioskodawca zarzucił, że zastosował się do pouczenia Sądu Okręgowego z którego wynikało, że warunkiem zaskarżenia tego orzeczenia jest złożenie w terminie tygodniowym wniosku o doręczenie postanowienia i wywiedzenie zażalenia w terminie tygodniowym od jego otrzymania. Skarżący wywodził, że nie uchybił terminowi do wniesienia zażalenia, bowiem wniosek o doręczenie postanowienia napisał dnia 2 maja 2016 r., odpis postanowienia otrzymał dnia 31 maja 2016 r., a zażalenie wniósł dnia 6 czerwca 2016 r. Ubezpieczony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie biegu jego zażaleniu na postanowienie z dnia 27 kwietnia 2016 r.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie ubezpieczonego nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżanie postanowień sądowych jest ograniczone w czasie. Zażalenie jako prekluzyjna czynność procesowa może być wniesione w ściśle określonym terminie, po upływie którego wygasa możliwość jego wniesienia. Zażalenie powinno zostać wniesione w terminie tygodnia od dnia:
1) doręczenia stronie odpisu zaskarżalnego postanowienia wraz z uzasadnieniem, wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 394 § 2 k.p.c. w zw. z art. 357 § 2 k.p.c. );
2) ogłoszenia zaskarżalnego postanowienia na posiedzeniu jawnym, jeżeli strona nie zażądała w terminie tygodniowym doręczenia jej tego postanowienia wraz z uzasadnieniem (art. 394 § 2 k.p.c. w zw. z art. 357 § 1 k.p.c.);
3) doręczenia stronie na jej wniosek odpisu postanowienia wraz z uzasadnieniem, ogłoszonego na posiedzeniu jawnym (art. 394 § 2 k.p.c. w zw. z art. 357 § 2 k.p.c.). Prawidłowa wykładnia art. 394 § 2 k.p.c. w zw. z art. 357 § 1 k.p.c. prowadzi do wniosku, iż warunkiem wniesienia zażalenia w terminie tygodniowym od doręczenia postanowienia wydanego na posiedzeniu jawnym jest wcześniejsze zażądanie przez skarżącego nadesłania mu postanowienia wraz z uzasadnieniem, zgłoszone w ciągu tygodnia od ogłoszenia przedmiotowego orzeczenia.
Termin do żądania doręczenia postanowienia zapadłego na rozprawie, o którym mowa w art. 394 § 2 k.p.c. jest bowiem określony tylko wówczas, gdy strona jest zainteresowana przesłaniem jej orzeczenia z uzasadnieniem. Wydania odpisu samego postanowienia można się domagać w każdej chwili (por. postanowienie Sąd Apelacyjnego w Lublinie z dnia 31 sierpnia 2006 r. III AUz 234/06, Legalis nr 254716). Bieg zażalenia, z uwagi na odesłanie zawarte w art. 165 § 1 k.p.c., liczy się w sposób określony w art. 112 k.c., tj. kończy się on, jako termin oznaczony nie w dniach, lecz tygodniach, z upływem dnia, który swoją nazwą odpowiada początkowemu dniowi terminu.
Będzie on zachowany, gdy przed jego końcem zażalenie zostanie wniesione do sądu lub zostanie oddane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub w placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej (art. 165 § 2 k.p.c.). Jest bez znaczenia, czy wskazanych czynności dokona strona wnosząca zażalenie, czy kto inny. Przekładając powyższe rozważania prawne na grunt analizowanej sprawy, wskazać należy, że postanowienie w przedmiocie odrzucenia odwołania zostało wydane na posiedzeniu jawnym w dniu 27 kwietnia 2016 r., na które stawił się ubezpieczony.
Dnia 3 maja 2016 r. (data nadania pisma) ubezpieczony wystąpił z wnioskiem o doręczenie postanowienia z dnia 27 kwietnia 2016 r., które otrzymał dnia 2 czerwca 2016 r. Dnia 6 czerwca 2013 r. ubezpieczony wniósł zażalenie. Ponieważ postanowienie o odrzuceniu odwołania zostało wydane na rozprawie dnia 27 kwietnia 2016 r. a ubezpieczony nie złożył w terminie tygodniowym od jego ogłoszenia wniosku o doręczenie postanowienia z uzasadnieniem, termin do wniesienia zażalenia upłynął stronie dnia 4 maja 2016 r. Zażalenie wniesione po upływie tygodniowego terminu liczonego od ogłoszenia postanowienia jest spóźnione i jako takie powinno zostać odrzucone na podstawie art. 370 w związku z art. 397 § 2 k.p.c ( tak również Sąd Apelacyjny w Szczecinie w postanowieniu z dnia 22 sierpnia 2012 r., III AUz 86/12, LEX nr 1216411 ).
Mając na uwadze poczynione ustalenia, przy uwzględnieniu obwiązujących w analizowanej kwestii przepisów, uznać należało zażalenie ubezpieczonego za niezasadne, albowiem Sąd Okręgowy trafnie stwierdził, że zostało ono wniesione po upływie określonego w art. 394 § 2 k.p.c. terminu. Z tego względu zażalenie wniesione przez ubezpieczonego dnia 6 czerwca 2016 r., a więc z uchybieniem wskazanego terminu podlegało odrzuceniu. Powołanie się przez skarżącego na udzielone mu na rozprawie pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia postanowienia nie może stanowić podstawy do odmiennych wniosków.
W uchwale połączonych izb: Izby Cywilnej oraz Izby Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z 22 listopada 2011 r. (III CZP 38/11, OSNC 2012 nr 5, poz. 56), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że niepouczenie albo błędne pouczenie strony działającej bez adwokata, radcy prawnego lub rzecznika patentowego o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia nie ma wpływu na rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia tego środka, a może jedynie uzasadniać wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do jego wniesienia.
Za takim stanowiskiem przemawia także wyraźne brzmienie przepisów, które rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia uzależniają od doręczenia lub ogłoszenia orzeczenia (art. 369 § 1, art. 394 § 2 i art. 398 5 § 1 k.p.c.), a nie od dokonania stosownego pouczenia. Najwyraźniej widać to w wypadku obowiązku udzielenia pouczenia na posiedzeniu jawnym (art. 327 § 1 k.p.c.), gdyż pouczenie następuje tu w zupełnie innej chwili niż rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Samo pouczenie i doręczenie lub ogłoszenie orzeczenia stanowią odrębne czynności procesowe.
Podobnie jest w razie doręczenia orzeczenia z pouczeniem; stylizacja odpowiednich przepisów wyraźnie oddziela doręczenie od pouczenia, czego przykładem jest sformułowanie art. 357 § 2 zdanie drugie k.p.c. Zatem, jeżeli w ocenie wnioskodawcy spóźnione wniesienie zażalenia nie zostało przez niego zawinione, z uwagi na błędne pouczenie go o terminie i sposobie wniesienia zażalenia, może on w ciągu tygodnia od doręczenia niniejszego postanowienia złożyć do Sądu Okręgowego wniosek o przywrócenie terminu. Wówczas, zgodnie z art. 169 § 3 k.p.c. powinien równocześnie złożyć zażalenie, ponieważ wobec uprawomocnienia się postanowienia o odrzuceniu zażalenia, ten środek odwoławczy przestaje istnieć w sensie procesowym.
Ze względów wskazanych powyżej Sąd Apelacyjny, na mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji. SSA Daria Stanek SSA Iwona Krzeczowska-Lasoń SSA Maria Sałańska - Szumakowicz