Legislator Case Law & Legislation
I C 1600/15 AI generated

Plaintiff dismissed for failing to prove assignment of debt and lack of procedural standing.

Case Number I C 1600/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for debt recovery and legal costs against the defendant. The plaintiff failed to provide evidence proving the transfer of the debt from the original bank to the current plaintiff, despite being a professional entity. Consequently, the court ruled that the plaintiff lacked procedural standing because the chain of title was not substantiated by admissible proof.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3 k.p.c.; Art. 232 k.p.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.: A party must actively present all documents establishing their right of action; failure to prove the continuity of debt assignment results in dismissal for lack of procedural standing.

Keywords

AI generated
assignment of debt procedural standing burden of proof civil procedure code evidence admissibility chain of title professional party

Cited Legislation

AI generated
Art. 3 k.p.c.
Przedstawienie dowodów w rozumieniu art. 3 k.p.c. i art.
Art. 232 k.p.c.
Zgodnie z art. 232 k.p.c. obowiązek wskazania dowodów obciąża przede wszystkim strony, a w myśl art.
Art. 233 § 1 k.p.c.
O materialnej mocy dowodowej dokumentu prywatnego, zależnie od jego treści, rozstrzyga sąd według ogólnych zasad oceny dowodów w myśl art. 233 § 1 k.p.c.
art. 339 § 1 k.p.c
Jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny, o czym stanowi art. 339 § 1 k.p.c.
art. 339 § 2 k.p.c
Na mocy art. 339 § 2 k.p.c.
art. 509 k.c
W pierwszej kolejności wskazać należy, że przelew wierzytelności uregulowany w przepisach art. 509 k.c., w relacji dłużnik cedowanej wierzytelności, a jej cesjonariusz powoduje zmianę podmiotu, któremu dłużnik powinien spełnić świadczenie.
art. 227 k.p.c
Podkreślić przy czym trzeba, że samo twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności (art. 227 k.p.c.) powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą (patrz np.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2001 roku, sygn.
art. 232 k.p.c
Zgodnie z art. 232 k.p.c.
art. 6 k.c
obowiązek wskazania dowodów obciąża przede wszystkim strony, a w myśl art. 6 k.c.
art. 245 k.p.c
Przy czym dowody te są jedynie dokumentami prywatnymi i zgodnie z treścią art. 245 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

UZASADNIENIE Strona powodowa (...) Wierzytelności Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w W. wniosła w elektronicznym postępowaniu upominawczym o zasądzenie na jej rzecz od pozwanej G. P. kwoty 48 573,55 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP liczonymi od kwoty 20 472,29 zł od dnia 14 września 2015 roku do dnia zapłaty i z odsetkami ustawowymi liczonymi od łącznej kwoty 28 101,26 zł od dnia 14 września 2015 roku dnia zapłaty. Nadto wniosła o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 2 400 zł oraz opłaty manipulacyjnej dla dostawcy usług płatności w kwocie 6,08 zł.

Na uzasadnienie swojego żądania wskazała, że dochodzona wierzytelność wynika z braku zapłaty świadczenia wynikającego z umowy kredytu konsolidacyjnego zawartej w dniu 07 października 2008 roku przez pozwaną z (...) Bank S.A. w K., poprzednikiem prawnym (...) Bank S.A., a pierwotna kwota kredytu wynosiła 23 158,10 zł. Podniosła, że z uwagi na rażące naruszenie warunków przedmiotowej umowy przez pozwaną została ona jej wypowiedziana. Podała także, że w związku z brakiem spłaty należności wynikających z umowy poprzedni wierzyciel wystawił przeciwko pozwanej bankowy tytuł egzekucyjny, który po opatrzeniu w klauzulę wykonalności stał się podstawą do wszczęcia przeciwko dłużnikowi postępowania egzekucyjnego, które nie doprowadziło jednakże do wyegzekwowania całości należności.

Strona powodowa zaznaczyła, że na podstawie umowy o przelewie wierzytelności z dnia 04 marca 2015 roku wierzytelność z tego tytułu została na nią przelana. Oświadczyła, że na dochodzona kwotę składają się: niespłacony kapitał w kwocie 20 472,29 zł, odsetki karne za okres od dnia wymagalności zaległości w spłacie do dnia 25 lutego 2015 roku w kwocie 24 422,47 zł, koszty wezwań, odsetki umowne w kwocie 2 339,40 zł i odsetki karne naliczone od kwoty niespłaconego kapitału od dnia 26 lutego 2015 roku do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu w niniejszej sprawie w kwocie 1 339,39 zł.

Postanowieniem z dnia 28 października 2015 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie, uznając, że brak jest podstaw do wydania nakazu zapłaty w niniejszej sprawie, przekazał sprawę do rozpoznania do Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie. Na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 roku strony nie stawiły się pomimo prawidłowego zawiadomienia, przy czym pozwana nie żądał przeprowadzenia rozprawy w swej nieobecności i nie składała wyjaśnień. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 07 października 2008 roku pozwana G. P. zawarła z (...) Bank S.A. w K. umowę konsolidacyjnego kredytu gotówkowego nr (...) na spłatę kredytów i innych udokumentowanych zobowiązań kredytowych kredytobiorczyni, nie związanych z działalnością gospodarczą oraz sfinansowanie jej dowolnych potrzeb konsumpcyjnych, na podstawie której otrzymała kredyt w kwocie 23 158,09 zł na okres spłaty do dnia 15 października 2015 roku.

Dowód: umowa konsolidacyjnego kredytu gotówkowego (...) z dnia 07 października 2008 roku wraz z załącznikami - k. 68-73 (...) Bank S.A. w W. jest następcą prawnym (...) Bank S.A. w K.. Dowód: odpis pełny z rejestru przedsiębiorców KRS numer (...) – k. 42-47 odpis pełny z rejestru przedsiębiorców KRS numer (...) – k. 48-52 W związku z powstaniem zaległości w spłacie kredytu (...) Bank S.A. wypowiedział pozwanej umowę kredytu nr (...) z dnia 17 kwietnia 2009r. z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia, liczonego od dnia doręczenia wypowiedzenia, co miało miejsce w dniu 26 września 2009r.

Dowód: wypowiedzenie umowy kredytu z dnia (...) z dnia 22 kwietnia 2009 roku -k. 74 W dniu 04 marca 2015 roku strona powodowa (...) Wierzytelności Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w W. zawarła z (...) Sp. z o.o. S.K.A. w W. umowę przeniesienia portfela. Z treści tej umowy wynika, że w dniu 26 lutego 2015 roku (...) Bank S.A. dokonał przelewu wszystkich wierzytelności wyszczególnionych w wykazie wierzytelności w formie aportu do (...) Sp. z o.o. Sp. K. z siedzibą w W.. Dowód: umowa przeniesienia portfela z dnia 04 marca 2015 roku wraz z załącznikami – k. 25-28 W dniu 20 marca 2015 roku w/w strony umowy podpisały aneks nr (...) do umowy przeniesienia portfela w celu dokonania korekty ceny i zaktualizowania danych dotyczących wartości i liczby wierzytelności wchodzących w skład portfela.

Na rzecz strony powodowej zostały przeniesione wierzytelności wyszczególnione w załączniku nr 1 (forma papierowa) oraz załączniku nr 2 (DVD). Zgodnie z tym załącznikiem przedmiotem umowy była wierzytelność wobec pozwanej G. P. na łączną kwotę 47 765,31 zł. Dowód: aneks nr (...) do umowy przeniesienia portfela z dnia 20 marca 2015 roku z załącznikami - k. 29-33 W dniu 04 marca 2015 roku (...) Bank S.A. w W. sporządził zawiadomienie kierowane do pozwanej G. P., którym wskazał, że z tytułu umowy (...) dokonał przeniesienia przysługującej mu wierzytelności na rzecz spółki (...) Spółka z o.o.

Sp. K. w W.. Wskazał również, że w związku z przeniesieniem praw w spółce (...) Spółka z o.o. Sp. K. w W. na (...) Sp. z o.o. S.K.A. w W. oraz na podstawie umowy o przelew wierzytelności z dnia 04 marca 2015 roku, że wierzytelności, które zostały przelane przez (...) Sp. z o.o. S.K.A. na rzecz (...) Wierzytelności Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w W.. Dowód: zawiadomienie o przeniesieniu wierzytelności z dnia 04 marca 2015 roku – k. 56 Z kolei w dniu 10 kwietnia 2015 roku strona powodowa (...) Wierzytelności Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty działający poprzez (...) S.A. sporządziła wezwanie, w którym wezwała pozwaną do zapłaty kwoty 47 975,79 zł stanowiącej wysokość zobowiązania z umowy zawartej z G. (...) Bank.

Jednocześnie w piśmie tym wskazano, że w związku z przeniesieniem ogółu praw i obowiązków przysługujących (...) Bank Spółka Akcyjna (Bank) w spółce (...) Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w W. (Spółka), na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 04 marca 2015 roku zostały przelane przez Spółkę na rzecz Funduszu wszelkie prawa i roszczenia (...) Bank S.A. z tytułu umowy kredyt konsolidacyjny nr (...) z dnia 07 października 2015 roku. D owód: wezwanie do zapłaty z dnia 10 kwietnia 2015 roku - k. 57 W dniu 14 września 2015 roku strona powodowa wystawiła wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analizy, w którym oświadczyła, że na dzień 14 września 2015 roku w księgach rachunkowych Funduszu figuruje wierzytelność względem pozwanej G.

P. z tytułu umowy nr (...) z dnia 07 października 2008 roku zawartej z (...) Bank S.A. Na łączną kwotę wierzytelności 48 334,70 zł składają się: - kapitał – 20 472,29 zł, - odsetki naliczone od kwoty niespłaconego kapitału od 26 lutego 2015 roku do 13 września 2015 roku – 1 339,39 zł, - odsetki karne naliczone przez poprzedniego wierzyciela – 24 183,62 zł, - odsetki umowne - 2 339,40 zł, D owód: wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej z dnia 14 września 2015 roku - k. 53

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny, o czym stanowi art. 339 § 1 k.p.c. Na mocy art. 339 § 2 k.p.c. wydając wyrok zaoczny przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

W toku niniejszego procesu pozwany zachował postawę całkowicie bierną. Nie złożył odpowiedzi na pozew, nie stawił się także na rozprawie. W przedmiotowej sprawie spełnione zostały zatem powyższe przesłanki do wydania wyroku zaocznego. Jednocześnie w ocenie Sądu nie wystąpiły przesłanki pozytywne zawarte w treści 339 § 2 k.p.c.. Należy wskazać, że niezależnie od wynikającego z przytoczonego wyżej domniemania prawdziwości twierdzeń powoda z rzeczywistym stanem rzeczy, Sąd ma każdorazowo obowiązek krytycznego ustosunkowania się do jego twierdzeń z punktu widzenia ich ewentualnej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy.

W przypadku wątpliwości w tym przedmiocie, Sąd nie może wydać wyroku zaocznego, opierając się tylko na twierdzeniach powoda o okolicznościach faktycznych. Należy przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia powstałych wątpliwości (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 1998 roku, I CKU 85/98, LEX nr 1216211; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1997 roku, I CKU 115/97, LEX nr 1227454). Zawarte w pozwie twierdzenia budziły poważne wątpliwości Sądu, wobec czego uznał on za konieczne przeprowadzenie postępowania dowodowego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że przelew wierzytelności uregulowany w przepisach art. 509 k.c., w relacji dłużnik cedowanej wierzytelności, a jej cesjonariusz powoduje zmianę podmiotu, któremu dłużnik powinien spełnić świadczenie. Z chwilą dokonania cesji nabywca wierzytelności uzyskuje, bowiem status wierzyciela, przy czym nie można pomijać, że cesjonariusz nabywa w drodze przelewu tylko tyle praw, ile przysługiwało jego poprzednikowi prawnemu (cedentowi). Z powyższego wynika, że cesjonariusz nie może żądać od dłużnika świadczenia w większym rozmiarze aniżeli mógł to uczynić cedent.

Sytuacja prawna dłużnika nie może ulec na skutek przelewu pogorszeniu w porównaniu z sytuacją, jaka istniała przed przelewem (por. uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 lutego 2013 roku, V ACa 733/12, LEX nr 1289450). Należy jednocześnie podkreślić, że warunkiem otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, iż takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi bądź też kolejnym następcom prawnym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2006 roku, V CSK 187/06, „Monitor Prawniczy” 2006, nr 16, s. 849).

Ciężar dowodowy we wskazanym zakresie spoczywał zatem na stronie powodowej. Sąd uznał, że strona powodowa nie udźwignęła ciężaru udowodnienia faktów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Podkreślić przy czym trzeba, że samo twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności (art. 227 k.p.c.) powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą (patrz np.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2001 roku, sygn. I PKN 660/00, publ. Wokanda 2002/7-8/44).

Zgodnie z art. 232 k.p.c. obowiązek wskazania dowodów obciąża przede wszystkim strony, a w myśl art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Oznacza to, że ten, kto powołuje się na przysługujące mu prawo, występując z żądaniem obowiązany jest udowodnić okoliczności faktyczne uzasadniające to żądania. Chodzi tu o fakty, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wykazujące istnienie prawa. Zgodnie z obowiązującą w postępowaniu cywilnym zasadą kontradyktoryjności sąd nie ma obowiązku zarządzania dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzania z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 roku, sygn.

I CKU 45/96, publ. OSNC 1997/6-7/76). Dopuszczenie dowodu z urzędu jest co do zasady prawem, a nie obowiązkiem sądu. W związku z powyższym, jeżeli materiał dowodowy zgromadzony przez strony nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z nieudowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dawał podstaw do uznania, ażeby zaistniały przesłanki uzasadniające obciążenie pozwanej G. P. należnościami dochodzonymi pozwem, a wynikającymi z dokumentów przedstawionych Sądowi do oceny.

Strona powodowa bowiem nie wykazała dostatecznie swojej legitymacji procesowej czynnej do żądania od pozwanej zapłaty wskazanej kwoty. Niewątpliwie pozwany zawarł z (...) Bank S.A. w K. w dniu 07 października 2008 roku umowę konsolidacyjnego kredytu gotówkowego o nr (...). Brak jest jednak dowodów, aby prawa i obowiązki z tej umowy przeszły ostatecznie na rzecz strony powodowej. Pierwotnym wierzycielem był (...) Bank S.A.. Z przedłożonej do pozwu umowy przeniesienia portfela z dnia 04 marca 2015 roku oraz z aneksu nr (...) do tej umowy z dnia 20 marca 2015 roku wynika, że wierzytelność wobec pozwanej z tytułu przedmiotowej umowy konsolidacyjnego kredytu gotówkowego strona powodowa nabyła od firmy (...) Sp. z o.o.

S.K.A.. Strona powodowa nie wykazała natomiast w jaki sposób (...) Sp. z o.o. S.K.A. miałaby stać się dysponentem dochodzonej wierzytelności. Nie przesądzają o tym dołączone dokumenty w postaci Umowy przeniesienia portfela z dnia 04 marca 2015 roku oraz aneks nr (...) do tej umowy z dnia 20 marca 2015 roku, są to bowiem umowy zawarte pomiędzy (...) Sp. z o.o. S.K.A. a strona powodową, a nie z pierwotnym czy poprzednim wierzycielem. Przy czym dowody te są jedynie dokumentami prywatnymi i zgodnie z treścią art. 245 k.p.c. stanowią jedynie dowód tego, że osoby, które je podpisały, złożyły oświadczenia zawarte w tych dokumentach.

Dowodem uzasadniającym legitymację czynną strony powodowej nie jest także wezwanie do zapłaty adresowane do pozwanego ani zawiadomienie go o zmianie wierzyciela jak również wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego wystawiony na postawie art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004 roku o funduszach inwestycyjnych, albowiem są to także jedynie dokumenty prywatne, które korzystają – jak wskazano powyżej - jedynie z domniemania autentyczności oraz z domniemania, że zawarte w nim oświadczenia złożyły osoba, które go podpisały (art. 245 k.p.c.).

Dokument prywatny nie korzysta natomiast z domniemania zgodności z prawdą oświadczeń w nim zawartych. O materialnej mocy dowodowej dokumentu prywatnego, zależnie od jego treści, rozstrzyga sąd według ogólnych zasad oceny dowodów w myśl art. 233 § 1 k.p.c. Podobnie jak w wypadku innych dowodów, sąd ocenia, czy dowód ten ze względu na jego indywidualne cechy i okoliczności obiektywne zasługuje na wiarę, czy nie. Wynikiem tej oceny jest przyznanie lub odmówienie dowodowi z dokumentu waloru wiarygodności, ze stosownymi konsekwencjami w zakresie jego znaczenia dla ustalenia podstawy faktycznej orzeczenia.

Strona powodowa zatem nie udowodniła za pomocą jakiegokolwiek miarodajnego dowodu, przejścia wierzytelności z (...) Bank S.A. na zbywcę wierzytelności objętej umową o przeniesienie portfela tj. (...) Sp. z o.o. S.K.A. stanowiącej podstawę żądania w niniejszej sprawie, a tylko wykazanie powyższej okoliczności uprawniłoby do uwzględniania powództwa. Strona powodowa nie przedstawiła żadnego dowodu czy, kiedy, z jakim skutkiem, w jakim czasie wierzytelność została przeniesiona z G. (...) Bank na Spółkę (...) Sp. z o.o. Sp. K., następnie, że prawa do tej spółki zostały przeniesione na (...) Spółkę z o.o.

S.K.A. i że nastąpiło skuteczne wycofanie wniesionego przez (...) Bank S.A. wkładu do spółki komandytowej (...) Spółki z o.o. Sp. K. w sposób, który uprawniałby do przyjęcia, że zbywca portfela wierzytelności, czyli (...) Spółka z o.o. S.K.A. w istocie uprawniona była w dacie zawarcia umowy z powodem do zbycia wskazanej wierzytelności. Wskazać w tym miejscu należy, że strona powodowa jest przedsiębiorcą korzystającym z profesjonalnej obsługi prawnej. Z tych względów powinna być świadoma zasad prowadzenia procesu cywilnego i występowania w nim w charakterze strony aktywnej.

Przypomnieć jednak wypada, iż strona powodowa nie może się powoływać przed Sądem na dokumenty, nawet gdyby ich treść była znana pozwanemu, jeżeli nie zostały przedstawione jako dowody w sprawie. Przedstawienie dowodów w rozumieniu art. 3 k.p.c. i art. 232 k.p.c. oznacza w wypadku dowodów z dokumentów po prostu ich złożenie do akt sprawy w załączeniu do pisma procesowego albo podczas rozprawy. Zatem strona powodowa zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika powinna wykazać się należytą aktywnością dowodową i w zakresie dokumentów przedłożyć je Sądowi wraz z pozwem.

W przypadku zaś braku dokumentów uzasadniających roszczenie winna była jeszcze przed wszczęciem procesu zwrócić się do swojego kontrahenta z umowy cesji o przekazanie dokumentów niezbędnych do dochodzenia roszczenia. Zaniechanie strony powodowej w tym zakresie może tylko zadziałać na jej niekorzyść. Uznać zatem należało, iż strona powodowa w toku niniejszego postępowania wykazała się – w opisanym powyżej zakresie - bierną postawą. Wyraźnego w tym miejscu podkreślenia wymaga także, że strona powodowa nie może traktować Sądu, jako maszynki do wydawania na jego rzecz wyroków powołując tylko pewne częściowo okoliczności, a przemilczając inne i nie przedstawiając na to żadnych dowodów.

Mając więc na uwadze, że strona powodowa nie wykazała ciągłości przejścia praw z pierwotnego wierzyciela na końcowego wierzyciela, a zatem nie wykazała swojej legitymacji procesowej w przedmiotowej sprawie, powództwo należało oddalić. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) (...)