Civil appeal dismissed; plaintiff failed to prove Toruń court jurisdiction over defendant's seat in Rzeszow.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Toruń dismissed the plaintiff's appeal against the Regional Court's decision to transfer the case to Rzeszow due to improper venue. The plaintiff argued that the Toruń court was appropriate because it had previously handled a related case between the same parties, despite the plaintiff not being a lawyer. The appellate court rejected these claims, noting that jurisdiction is determined by the defendant's seat and that the plaintiff failed to substantiate any factual basis for Toruń's jurisdiction.
Legislator headnote
AI generatedArt. 27 k.p.c.; Art. 30 k.p.c.; Art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 200 § 1 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.; Jurisdiction over legal persons is determined by the seat of the defendant; a party bears the burden of proving venue; a prior judgment in different roles does not establish jurisdiction for a new claim.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VI Gz 146/16 POSTANOWIENIE Dnia 29 sierpnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział VI Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący SSO Zbigniew Krepski (spr.) Sędziowie SSO Małgorzata Bartczak-Sobierajska, SSO Joanna Rusińska po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2016 r. w Toruniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa I. B. przeciwko (...) sp. z o.o. w R. o zapłatę na skutek zażalenia powódki od postanowienia Sądu Rejonowego we Włocławku z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt V GC 637/15 postanawia : oddalić zażalenie Małgorzata Bartczak-Sobierajska Zbigniew Krepski Joanna Rusińska
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 maja 2016 r. Sąd Rejonowy we Włocławku stwierdził swoją niewłaściwość i na podstawie art. 200 § 1 k.p.c. w związku z art. 30 k.p.c. przekazał sprawę według właściwości miejscowej Sądowi Rejonowemu w Rzeszowie- Sądowi Gospodarczemu. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Rejonowy wskazał, że zgodnie z art. 187 §1 pkt 2 k.p.c. powódka miała obowiązek przytoczyć w pozwie okoliczności faktyczne uzasadniające właściwość przemienną sądu skoro pozew niniejszy został złożony do sądu niebędącego sądem ogólnie właściwym dla pozwanej spółki stosownie do art. 27-30 k.p.c. W konsekwencji wobec nie odniesienia się przez powódkę do kwestii właściwości sądu i uwzględniając zarzut niewłaściwości miejscowej podniesiony przez pozwaną w odpowiedzi na pozew Sąd Rejonowy przekazał sprawę do Sądu Rejonowego w Rzeszowie jako sądu siedziby strony pozwanej (k.122).
W zażaleniu na powyższe postanowienie powódka wniosła o jego zmianę i przyjęcie sprawy do rozpoznania przez Sąd Rejonowy we Włocławku, który już wcześniej prowadził sprawę pomiędzy tymi samymi stronami tylko w odmiennych rolach procesowych. Powódka podkreśliła, że zmiana siedziby sądu spowodowała, że z uwagi na brak środków została ona pozbawiona możliwości przedstawienia dowodów przed Sądem Rejonowym w Rzeszowie co pozbawia ją elementarnych praw konstytucyjnych do przedstawienia swoich żądań. Podkreśliła również, że w Sądzie Rejonowym we Włocławku znajdują się wszystkie dowody w sprawie już zakończonej.
Ponadto w uzupełnieniu zażalenia powódka wskazała, że nie będąc prawnikiem nie zna przepisów prawa, Podniosła też, że przeniesienie sprawy do Rzeszowa z góry spowoduje, że nie będzie mogła sprostać ekonomicznym wymogom jak dojazd do Sądu w Rzeszowie w czasie kiedy sama prowadzi działalność i jej obecność w firmie prze całą dobę jest nieodzowna (k.128-129 i k.133-134). Pozwany w odpowiedzi na zażalenie powódki wniósł o jego oddalenie wskazując, iż podniesione tam zarzuty są bezzasadne (k.146-148).
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
Zażalenie powódki – jako bezzasadne – podlegało oddaleniu z mocy art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. W sprawie brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że powódka przytoczyła w pozwie okoliczności faktyczne uzasadniające właściwość miejscową Sądu Rejonowego we Włocławku, co w świetle art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c. i mając na uwadze zarzut niewłaściwości miejscowej podniesiony przez pozwaną w odpowiedzi na pozew wyklucza możliwość uwzględnienia jej zażalenia. Sąd Okręgowy podziela w całości ustalenia faktyczne i rozważania prawne przedstawione przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i powołuję się na tą ocenę prawną.
Nie ma racji powódka twierdząc, że skoro Sąd Rejonowy we Włocławku prawomocnie orzekł w sprawie między tymi samymi stronami tylko w odmiennych rolach procesowych to jest on właściwy również w niniejszej sprawie. Bez znaczenia jest też okoliczność, iż powódka nie ma wykształcenia prawniczego jak też, że przeniesienie niniejszej sprawy do Rzeszowa spowoduje powstanie kosztów związanych z dojazdem do Rzeszowa, problemy z przedłożeniem dowodów i w konsekwencji pozbawi ją konstytucyjnych praw do przedstawienia swoich żądań.
Po pierwsze należy podkreślić, że w świetle art. 202 k.c. Sąd nie bada z urzędu niewłaściwości dającej usunąć się za pomocą umowy stron, a tylko na zarzut pozwanego zgłoszony i należycie uzasadniony przed wdanie się w spór co do istoty sprawy co w realiach niniejszej sprawy miało miejsce. Mianowicie pozwana spółka w odpowiedzi na pozew w pierwszej kolejności zgłosiła zarzut niewłaściwości miejscowej sądu wnosząc o przekazanie sprawy do Sąd Rejonowego w Rzeszowie, gdyż w Rzeszowie znajduje się jej siedziba. Sąd I instancji uwzględniając ten zarzut postąpił prawidłowo, gdyż zgodnie art. 30 k.p.c. powództwo przeciwko osobie prawnej wytacza się według miejsca jej siedziby.
Wbrew zarzutom powódki podniesionym w zażaleniu żadnego znaczenia nie ma fakt, że Sąd Rejonowy we Włocławku orzekł prawomocnie w innej sprawie toczącej się między tymi samymi stronami. Uszło bowiem uwadze powódki, że w tamtej sprawie była ona stroną pozwaną, a zatem stosownie do art. 27 k.p.c. proces toczył się przed sądem, w którego okręgu pozwana miała i ma miejsce zamieszkania. Również chybiony jest zarzut powódki, że przeniesienia sprawy do Rzeszowa pozbawi ją możliwości przedstawienia dowodów przed Sądem z powodu kosztów przejazdu i braku możliwości prowadzenia jednoosobowej firmy.
Powódka wytaczając niniejszy spór musi liczyć się z koniecznością poniesienia kosztów, które w sytuacji wygrania przez nią sprawy są na jej wniosek zwracane przez jej przeciwnika stosownie do art. 98 k.p.c. Chybiony jest też zarzut dotyczący zasadności zmiany zaskarżonego postanowienia z uwagi na to, że wszystkie dowody znajdują się w sprawie już zakończonej. Nic nie stoi bowiem na przeszkodzie aby powódka zgłosiła wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodów z akt tej zakończonej sprawy pod warunkiem, że nie jest to wiosek spóźniony.
W ocenie Sądu zupełnie pozbawiony racji jest zarzut powódki, iż zaskarżone postanowienie zmieniające siedzibę Sądu pozbawia ją elementarnych praw konstytucyjnych do przedstawienia swoich żądań skoro nie wykazała ona w sposób w żaden sposób okoliczności, które uzasadniałaby właściwość Sądu Rejonowego we Włocławku stosownie do obowiązujących w tym względzie przepisów. Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Okręgowy postanowił jak na wstępie. Małgorzata Bartczak-Sobierajska Zbigniew Krepski Joanna Rusińska Z. - (...) 1) (...) - (...) - (...) 2) (...) T. (...)