Appeal dismissed; assignment of bank loan debt not a bank transaction for fee reduction purposes.

Sygn. akt IACz 1281/16 POSTANOWIENIE Dnia 11 sierpnia 2016 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący SSA Krzysztof Sobierajski po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2016 roku w Krakowiena posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa B. (...) (...)Funduszu (...)z siedzibą w G. przeciwko P. S. o zapłatę na skutek zażalenia strony powodowej na punkt 1 zarządzenia Przewodniczącegoskładu Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 18 maja 2016 roku, sygn. akt I Nc110/16 postanawia oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący składu Sądu Okręgowego w NowymSączu wezwał powoda do uiszczenia brakującej opłaty od zażalenia w kwocie 711 zł wterminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. W uzasadnieniu wskazał, że stronapowodowa reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wystąpiła z powództwem owydanie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym na kwotę 91.015,11 zł wraz zodsetkami. Podstawę dochodzonego roszczenia stanowiła umowa kredytu zawarta zpozwanym przez Bank (...) SA. Wierzytelność z umowy kredytu została zbyta na rzeczstrony powodowej w dniu 6 września 2013 roku na podstawie umowy przelewuwierzytelności.

Pozew złożony przez stronę powodową, działającą przez zawodowegopełnomocnika, został opłacony kwotą 1.000 zł w oparciu treść art. 13 ust. la ustawy z dnia 28lipca 2015 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych odnoszącego się do roszczeńwynikających z czynności bankowych. Zarządzeniem z dnia 19 kwietnia 2016 roku nazasadzie art. 130 2§ 1 k.p.c. dokonano zwrotu pozwu wskazując, iż opłata od pozwu wniniejszej sprawie winna zostać ustalona w pełnej wysokości wynoszącej 5 % dochodzonegoroszczenia. Strona powodowa wniosła zażalenie na powyższe zarządzenie o zwrocie pozwu,w którym wartość przedmiotu zaskarżenia określiła na kwotę 91.016 zł uiszczając opłatę wwysokości 200 zł.

Przewodniczący wskazał, że określenie w zarządzeniu wymiaru opłaty jakąnależy uiścić od zażalenia na zarządzenie o zwrocie pozwu wynikało z treści art. 19 ust. 3 pkt2 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawachcywilnych. Strona powodowa złożyła zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego zarzucając munaruszenie przepisu art. 13 ust. la ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnychpoprzez jego błędne niezastosowanie w wyniku uznania, że pozew nie został należycieopłacony pomimo, że wywodzi ona swoje roszczenie ze stanowiącej czynność bankowąumowy kredytu udzielonej przez bank oraz uiściła opłatę od pozwu w wysokości 1.000 zł.Strona powodowa wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz zasądzenie odpozwanego na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wgnorm prawem przepisanych

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na gruncie niniejszej sprawy strona powodowa niezasadnie podnosi, iż w stosunku doniej, przy określaniu wysokości opłat sądowych, ma zastosowanie regulacja przepisu art. 13 ust. la ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.Stosownie do wersji tego przepisu obowiązującej w dniu złożenia przez stronę powodowąpozwu w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe, opłata stosunkowa wynosi 5 %wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 zł i nie więcejniż 1.000 zł.

Kwestia wykładni art. 13 ust. la ustawy o kosztach sądowych w sprawachcywilnych była już wielokrotnie, w licznych orzeczeniach poddawana analizie przez SądApelacyjny, który dokonał jego jednolitej wykładni odmiennej od prezentowanej przez stronępowodową w zażaleniu. Strona powodowa w złożonym pozwie, jak i w zażaleniu na zarządzeniePrzewodniczącego składu o wymiarze opłaty od zażalenia, jako źródła swojego roszczeniawzględem pozwanego wskazuje umowę z dnia 6 września 2016 roku przelewu wierzytelnościnabytej od Banku (...) SA.

Umowa przelewu jest wprawdzie wymieniona w kataloguczynności bankowych zawartym w art. 5 ust. 2 ustawy Prawo bankowe, jednakkwalifikowana jest jako taka o ile jest wykonywana przez banki. Umowa przelewu mogłabyzatem zostać uznana za czynność bankową w sytuacji sporu między bankiem a stronąpowodową. Przywołany art. 5 ustawy Prawo bankowe wylicza w sposób wyczerpującyczynności, które mogą zostać zakwalifikowane jako czynności bankowe (zob. Z. Ofiarski„Komentarz do art. 5 ustawy Prawo bankowe”, stan prawny na dzień 1 stycznia 2013 r., Lex).

Okoliczność, iż czynnością poprzedzającą umowę przelewu wierzytelności zawartąmiędzy stronami była czynność bankowa w postaci umowy kredytu zawarta między bankiema pozwanym nie przemawia za przyjęciem, iż strona powodowa może skorzystać zmożliwości przewidzianej przez art. 13 ust. 1 a ustawy o kosztach sądowych w sprawachcywilnych uiszczenia opłaty stosunkowej nie większej niż 1.000 zł. Roszczenie stronypowodowej nie wynika bowiem z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2ustawy Prawo bankowe. W realiach niniejszej sprawy nie występuje spór pomiędzy bankiema kredytobiorcą lecz spór między nabywcą wierzytelności a kredytobiorcą a spór taki wocenie Sądu Apelacyjnego nie jest objęty regulacją wskazanego przepisu.

W orzecznictwieprzejmuje się, że cesja wierzytelności wynikającej z bankowej umowy kredytowej nie należydo zdarzeń prawnych, które są „związane z istotą stosunku” stosunku kredytowego wrozumieniu przepisów prawa bankowego. Czynność ta stanowi autonomiczne źródło stosunkuzobowiązaniowego w relacji do umowy kredytu bankowego łączącej inne podmioty (por.wyrok SN z dn. 4.04.2014 r., II CSK 403/13, nie publ.). Nadto należy nadmienić, iż art. 13 ust. 1 a ustawy o kosztach sądowych w sprawachcywilnych w obecnie obowiązującej wersji stanowi, że opłata stosunkowa w sprawach oroszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawyPrawo bankowe, pobierana od konsumenta albo osoby fizycznej prowadzącej gospodarstworodzinne wynosi 5 % wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniejniż 30 zł i nie więcej niż 1.000 zł.

Treść tego ustępu, który wszedł w życie w październiku2015 roku i został następnie znowelizowany ustawą z dnia 18 marca 2016 roku o zmianieustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych wskazuje, że intencją ustawodawcynowelizującego było skierowanie możliwości skorzystania z widełek opłaty w niejprzewidzianych jedynie względem konsumenta, czy też osoby fizycznej prowadzącejgospodarstwo rodzinne. Wobec powyższego należało uznać, że w zaskarżonym zarządzeniu zasadnie przyjęto,iż strona powodowa składając zażalenie na zarządzenie o wymiarze opłaty od zażalenia nazarządzenie o zwrocie pozwu winna uiścić opłatę określoną na podstawie art. 13 ust. 1 w zw.z art. 19 ust. 3 pkt 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

W konsekwencji Sąd Apelacyjny w Krakowie działając na zasadzie art. 385 k.p.c. wzw. z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie strony powodowej.