Legislator Case Law & Legislation
III K 272/16 AI generated

Court dismisses joint sentence request for prior crimes and combines fines for later crimes.

Case Number III K 272/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the request to combine sentences for crimes committed before the first judgment became effective. It combined fines for two later offenses but declared the joint sentence procedure for the earlier crimes inadmissible due to the lack of a continuous crime chain. The court imposed a total fine of 100 daily units and waived court costs for the defendant.

Legislator headnote

AI generated

Art. 86 § 1 k.k.; Art. 572 k.p.k.: A joint sentence is only possible if crimes were committed before the first judgment; otherwise, the procedure is inadmissible, but fines for subsequent crimes may be combined.

Keywords

AI generated
joint sentence procedure continuous crime chain fines combination inadmissible proceedings conditional suspension court costs waiver prior judgments

Cited Legislation

AI generated
Art. 86 § 1 k.k.
85 kk i art. 86 § 1 i § 2 kk w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 czerwca 2015 r łączy skazanemu M.
Art. 86 § 1 ust. 2 k.k.
85 kk i art. 86 § 1 i § 2 kk w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 czerwca 2015 r łączy skazanemu M.
Art. 572 k.p.k.
To oczywiście oznaczało konieczność umorzenia postępowania, jak o tym mowa w art. 572 k.p.k., stanowiącym o konsekwencjach braku warunków do wydania wyroku łącznego.
Art. 623 k.p.k.
Art. 85 k.k.
I na podstawie art. 85 kk i art.
Art. 86 § 1 i § 2 kk
85 kk i art. 86 § 1 i § 2 kk w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 czerwca 2015 r łączy skazanemu M.
art. 280 § 1 k.k
akt II K 372/09 za czyn z art. 280 § 1 k.k.
art. 288 § 1 k.k
akt III K 953/10 za czyny z art. 288 § 1 k.k.
art. 292 § 1 k.k
(2) wyrokiem z 8 lipca 2014 roku za czyn z art. 292 § 1 k.k., popełniony w dniu 21 grudnia 2013 roku, na karę 80 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda.
art. 72 § 1 k.k
Mimo że ciąży na nim obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 32.750 zł, nałożony na podstawie art. 72 § 1 k.k., skazany nie wywiązuje się z powinności kompensacyjnych.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

sygnatura akt III K 272/16 WYROK ŁĄCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 lipca 2016 r Sąd Rejonowy w Wałbrzychu III Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Fryderyk Kwiatek Protokolant: Anna Mendelska przy udziale Bożeny Jażdrzyk Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu po rozpoznaniu w dniach 29 czerwca 2016 r , 1 lipca 2016 r sprawy M. N. (1) syna P., A.zd. K. urodzonego (...) w W. skazanego : 1.prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z 8 grudnia 2009 roku sygn. akt II K 372/09 za czyn z art. 280 § 1 k.k. popełniony w dniu 3 maja 2009 r na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 3 lat próby ; zarządzoną do wykonania; 2.prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z 21 września 2010 roku sygn. akt III K 953/10 za czyny z art. 288 § 1 k.k. popełnione w warunkach art. 91 § 1 kk w dniach 29.11.2009r, 1.12.2009r, 23.12.2009r, 2.12.2009r, 1 grudnia 2009r, 27 grudnia 2009r, 28 listopada 2009r, grudzień 2009r, 28.11.2009r, 17.12.2009r, 30.11.2009r, 29.12.2009r, na karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności; z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 4 lat próby ; zarządzoną do wykonania; 3.prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z 24 stycznia 2014 roku sygn. akt III K 684/13 za czyn z art. 62 ust 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii popełniony w dniu 14 maja 2013 r na karę 50 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda; 4.prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z 08 lipca 2014 roku sygn. akt III K 114/14 za czyn z art. 292 § 1 kk popełniony w dniu 21 grudnia 2013 r na karę 80 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda ;

I na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 i § 2 kk w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 czerwca 2015 r łączy skazanemu M. N. (1) kary grzywny orzeczone wyrokami opisanymi w pkt 3,4 części wstępnej niniejszego wyroku łącznego i wymierza mu karę łączną 100(stu) stawek dziennych grzywny po 10 złotych każda; II pozostałe orzeczenia, nieobjęte wyrokiem łącznym i zawarte w połączonych wyrokach pozostawia do odrębnego wykonania, III na podstawie art. 572 kpk umarza postępowanie o wydanie wyroku łącznego w części obejmującej wyroki opisane w pkt 1,2 części wstępnej niniejszego wyroku łącznego;

IV zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. R. z Kancelarii Adwokackiej w W. kwotę 147,60 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej skazanemu w postępowaniu przed Sądem; V zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z wydaniem wyroku łącznego zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt III K 272/16

UZASADNIENIE

W piśmie z 1 maja 2016 roku skazany M. N. (2) wniósł o wydanie wyroku łącznego obejmującego kary orzeczone przez Sąd Rejonowy w Wałbrzychu w sprawach o sygnaturach III K 953/10 i II K 372/09. Sąd ustalił, że M. N. (2) został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z 8 grudnia 2009 roku sygn. akt II K 372/09 za czyn z art. 280 § 1 k.k., popełniony w dniu 3 maja 2009 r, na karę 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 3 lat próby. Karę tę zarządzono do wykonania. Termin rozpoczęcia wykonywania kary został ustalony na 18 sierpnia 2017 roku, a termin zakończenia – na 18 sierpnia 2019 roku.

Nadto, M. N. (2) został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z 21 września 2010 roku sygn. akt III K 953/10 za czyny z art. 288 § 1 k.k., popełnione w warunkach art. 91 § 1 kk w dniach 29 listopada 2009 r, 1 grudnia 2009r, 23 grudnia 2009r, 2 grudnia 2009r, 1 grudnia 2009r, 27 grudnia 2009r, 28 listopada 2009r, nieustalonego dnia grudnia 2009r, 28 listopada 2009r, 17 grudnia 2009r, 30 listopada 2009r i 29 grudnia 2009r, na karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres 4 lat próby.

Ta kara także została zarządzona do wykonania i skazany odbywa ją od 20 kwietnia 2016 roku. Termin zakończenia wykonywania kary został ustalony na 18 sierpnia 2017 roku. Sąd z urzędu zbadał możliwość połączenia kar orzeczonych wobec skazanego w innych sprawach. W sprawie prowadzonej pod sygnaturą III K 684/13 Sąd Rejonowy w Wałbrzychu skazał M. N. (2) wyrokiem z 24 stycznia 2014 roku za czyn z art. 62 ust 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, popełniony w dniu 14 maja 2013 r., na karę 50 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda.

Nadto, w sprawie prowadzonej pod sygnaturą III K 114/14 13 Sąd Rejonowy w Wałbrzychu skazał M. N. (2) wyrokiem z 8 lipca 2014 roku za czyn z art. 292 § 1 k.k., popełniony w dniu 21 grudnia 2013 roku, na karę 80 stawek dziennych grzywny po 10 zł każda. Dowód: - akta Sądu Rejonowego w Wałbrzychu sygn. III K 953/10 - odpis wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu sygn. II K 372/09 k. 13-14 - odpis wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu sygn. III K 114/14 k. 115 - odpis wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu sygn. III K 684/13 k. 115 - informacja o karalności k. 28-30 - opinia o skazanym k. 24-25.

Administracja jednostki penitencjarnej umiarkowanie pozytywnie oceniła postępy resocjalizacji skazanego. Zachowanie skazanego nie było przedmiotem zastrzeżeń. Skazany nie był karany dyscyplinarnie, nie był również nagradzany. Nie wchodził w konflikty z innymi osadzonymi i nie dawał powodów do stosowania środków przymusu bezpośredniego. Skazany nie jest członkiem podkultury przestępczej, a karę odbywa w systemie zwykłego oddziaływania. Mimo że ciąży na nim obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 32.750 zł, nałożony na podstawie art. 72 § 1 k.k., skazany nie wywiązuje się z powinności kompensacyjnych.

Nie jest zatrudniony za wynagrodzeniem. Skazany został doprowadzony do zakładu karnego przez funkcjonariuszy Policji. Przełożeni zapewniają o krytycznym stosunku skazanego do popełnionych przez niego przestępstw. Dowód: - opinia o skazanym k. 24-25. Sąd zważył nadto, co następuje: Zgodnie z art. 572 § 1 k.p.k., jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyrokami różnych sądów, właściwy do wydania wyroku łącznego jest sąd, który wydał ostatni wyrok skazujący w pierwszej instancji.

Przywołane unormowanie odsyła do przepisów o karze łącznej zawartych w art. 85 (obecnie 85 § 1 ) i następnych kodeksu karnego. Jednocześnie, przepis art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny i niektórych innych ustaw stanowi, że przepisów rozdziału IX ustawy – Kodeks karny (traktujących o karze łącznej) nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie wspomnianej ustawy zmieniającej ustawę – Kodeks karny i niektóre inne ustawy.

Taka potrzeba nie zachodziła, bo ostatnie skazanie miało miejsce w dniu 8 lipca 2014 roku i to zdecydowało o zastosowaniu przepisów Kodeksu karnego obowiązujących przed 1 lipca 2015 roku, a więc w brzmieniu sprzed wejścia w życie wspomnianej ustawy nowelizującej Kodeks karny i niektóre inne ustawy. Przesłanki wymierzenia kary łącznej opisuje zatem przepis art. 85 kk. Zgodnie z powołaną normą, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa.

Gdy istnieją podstawy do wymierzenia kary łącznej sąd wymierza tą karę w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 540 stawek dziennych grzywny, 18 miesięcy ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności (art. 86 § 1 zd. 1 k.k.). Oceniając sytuację prawną skazanego Sąd przyjął, że jedynie w przypadku wyroków opisanych w pkt 3 i 4 części wstępnej wyroku łącznego zachodziła podstawa wymierzenia kary łącznej, jako że czyny przypisane skazanemu tymi wyrokami zostały popełnione przed wydaniem pierwszego, choćby nieprawomocnego z nich.

Bezsprzecznie, czyn, o którym mowa w pkt 4 (czyn z 21 grudnia 2013 roku) i w pkt 3 (czyn z 14 maja 2013 roku) części wstępnej wyroku łącznego zostały popełnione przed 24 stycznia 2014 roku, kiedy wydano pierwszy z wymienionych tu wyroków. Z oceny sytuacji prawnej skazanego nie wynikało, by takie warunki zachodziły co do pozostałych wyroków, które Sąd miał obowiązek badać. Skoro wyrok wydany w sprawie o sygnaturze III K 953/10 dotyczył czynów popełnionych w warunkach ciągu przestępstw w okresie od 28 listopada 2009 roku do 29 grudnia 2009 roku, a poprzedzający go wyrok w sprawie o sygnaturze III K 372/09 został wydany dopiero 8 grudnia 2009 roku, to nie mogło być mowy o połączeniu kar wymierzonych tymi wyrokami.

To oczywiście oznaczało konieczność umorzenia postępowania, jak o tym mowa w art. 572 k.p.k., stanowiącym o konsekwencjach braku warunków do wydania wyroku łącznego. Wracając do kwestii kary łącznej grzywny Sąd ustalił jej wymiar na 100 stawek dziennych, a wysokość stawki dziennej na kwotę 10 zł, odpowiadającą stawce ustalonej wyrokami jednostkowymi. Mając na względzie normę art. 86 § 1 u § 2 k.k., Sąd wymierzył skazanemu kare łączną grzywny bliższą dolnej (80 stawek) aniżeli górnej (130 stawek) liczbie stawek dziennych, mając na uwadze postawę prezentowaną przez skazanego, opisaną obecnie – przez wzgląd na osadzenie w zakładzie karnym - umiarkowanie pozytywną opinią o skazanym, jak i brak dalszych skazań, świadczący dobitnie o rezygnacji z naruszania prawa.

Nadto, Sąd miał na uwadze, że skazany nie wywiązuje się z obowiązku naprawienia szkody i siłą rzeczy nie wykonuje kar grzywny, nie mając ku temu obecnie sposobności na skutek pozostawania w zakładzie karnym bez zatrudnienia. W ten sposób Sąd baczył, by nie wymierzyć kary, która stanowiłaby nieusprawiedliwione dobrodziejstwo bądź krzywdzącą dolegliwość. Pozostałe orzeczenia w sprawach podlegających badaniu, nieobjęte przedmiotowym wyrokiem łącznym, Sąd pozostawił do odrębnego wykonania. Sąd uznał obecność obrońcy skazanego na rozprawie za wystarczającą.

Mając na względzie, że koszty pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu nie zostały opłacone, na podstawie art. § 19 w zw. z § 14 ust. 5 w zw. z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu Sąd zasądził należność obrońcy w przepisanej wysokości, uwzględniającej należną daninę. Na podstawie art. 623 kpk Sąd zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych w przedmiocie wydania wyroku łącznego uznając, iż jego obecna sytuacja, w szczególności brak jakiegokolwiek zajęcia zarobkowego i dalsze pozostawanie w zakładzie karnym, sprawiły, że wyłożenie takich kosztów było dla niego zbyt uciążliwe.