Court dismissed appeal against drunk driving sentence, upholding conviction and penalties due to lack of grounds for conditional dismissal.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against a first-instance conviction for driving under the influence of alcohol. The defense argued that the circumstances warranted a conditional dismissal of proceedings, but the court found no factual basis for this exception. Consequently, the original sentence of a fine, driving ban, and financial contribution was upheld in its entirety.
Legislator headnote
AI generatedArt. 437 § 1 k.p.k.; Art. 456 k.p.k.: The court of appeal may dismiss an appeal when the first-instance judgment is correct in its findings of fact and application of law, specifically regarding the rejection of a request for conditional dismissal of proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ka 326/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Mariola Krajewska - Sińczuk Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Mińsku Mazowieckim Bartłomieja Świderskiego po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2016 r. sprawy I. B. oskarżonego o przestępstwo z art.178 a § 1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 25 stycznia 2016 r. sygn. akt II K 610/15 w zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 170 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. II Ka 326/16
UZASADNIENIE
I. B. został oskarżony o to, że: w dniu 16 czerwca 2015 r. w miejscowości D., pow. (...), woj. (...), jechał jako kierujący samochodem osobowym marki C. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości z wynikiem badania 0,81 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art. 178 a § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim wyrokiem z dnia 25 stycznia 2016 r.: I. oskarżonego I. B. uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 178 a § 1 k.k. i za czyn ten w oparciu o wymieniony przepis skazał go i na podstawie art. 178 a § 1 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, przy ustaleniu w oparciu o treść art. 33 § 3 k.k. wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych;
II. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego I. B. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat; III. na podstawie art. 43 a § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego I. B. środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; IV. na podstawie art. 63 § 4 k.k. oskarżonemu I. B. na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 16 czerwca 2015 r. do dnia wydania wyroku;
V. zasądził od oskarżonego I. B. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 100 złotych tytułem zwrotu wydatków wywołanych niniejszym postępowaniem. Apelację od wyroku Sądu I instancji wniósł obrońca oskarżonego i zaskarżając wyrok w zakresie kary i środków karnych, orzeczeniu temu zarzucił: mający wpływ na treść wyroku błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na niezasadnym przyjęciu, iż nie zachodzą przesłanki do warunkowego umorzenia w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy z analizy całokształtu materiału dowodowego i okoliczności sprawy wynika, że względem oskarżonego w niniejszej sprawie Sąd winien zastosować warunkowe umorzenie postępowania.
W konsekwencji tak sformułowanego zarzutu skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez warunkowe umorzenie postępowanie oraz orzeczenie środków karnych w zmniejszonym w stosunku do zapadłego wyroku wymiarze. W toku rozprawy apelacyjnej obrońca oskarżonego poparł apelację i wniosek w niej zawarty, zaś oskarżony przyłączył się do apelacji swojego obrońcy. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja oskarżonego okazała się niezasadna i z tego względu nie mogła spowodować zmiany zaskarżonego wyroku. Na wstępie wskazać należy, że w ocenie Sądu Odwoławczego, Sąd I instancji słusznie uznał, iż w realiach niniejszej sprawy nie zostały spełnione przesłanki niezbędne dla zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego względem oskarżonego I. B.. Decyzja o niezastosowaniu wskazanej powyżej instytucji została poprzedzona rzetelną oceną wszystkich okoliczności o jakich mowa w art. 66 § 1 k.k. Zgodnie z art. 66 § 1 k.k. Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.
Podkreślić należy, że przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. ma charakter formalny i do jego znamion nie należy spowodowanie zdarzenia drogowego (wypadku, kolizji) czy też stworzenie konkretnego zagrożenia zaistnienia takiego zdarzenia. Ratio legis wprowadzenia do kodeksu karnego przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k. wyraża się w tym, że osoba kierująca pojazdem w stanie nietrzeźwości stwarza, co do zasady, na tyle wysokie, a przez to nieakceptowalne ryzyko spowodowania wypadku, że zachodzi potrzeba traktowania jako przestępstwo już samego kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości.
W praktyce realność takiego zagrożenia może przedstawiać się dwubiegunowo, od sytuacji kierowania pojazdem mechanicznym w takim stanie nietrzeźwości, który w istotny sposób pozbawia kierującego możliwości właściwej reakcji, a do tego kierowanie odbywa się po często uczęszczanej, do sytuacji kiedy stan nietrzeźwości do takiego istotnego ograniczenia nie prowadzi, a zagrożenie dla innych uczestników z uwagi na ich brak ma charakter abstrakcyjny. W ocenie Sądu Odwoławczego, trafnie w zaskarżonym wyroku ustalono stopień społecznej szkodliwości czynu, wyznaczony okolicznościami określonymi w art. 115 § 2 k.k., mającymi zarówno naturę przedmiotową (rozmiar i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, waga naruszonych obowiązków, rodzaj naruszonych reguł ostrożności, stopień ich naruszenia) jak też podmiotowych (postać zamiaru lub jego brak, motywacja sprawcy).
Podkreślić należy, że prowadząc pojazd w dniu 16 czerwca 2015 r. oskarżony znajdował się w znacznym stopniu nietrzeźwości, a ponadto jak słusznie podkreślił Sąd I instancji, poruszał się po drodze, która cechuje się zwiększonym natężeniem ruchu, nawet w porze nocnej, gdyż prowadzi do przejścia granicznego w T.. Sąd I instancji w sposób prawidłowy ustalił również stopień winy oskarżonego. O uznaniu stopnia winy oskarżonego za znaczny przesądza w szczególności fakt, że oskarżony pomimo świadomości, że spożywał alkohol zdecydował się na prowadzenie pojazdu.
Postawy oskarżonego w tym zakresie nie może usprawiedliwiać stan wzburzenia w jakim się znajdował, spowodowany kłótnią z narzeczoną. Apelacja obrońcy oskarżonego, negująca to ustalenie, oprócz niczym niepodpartej, odmiennej oceny nie zawiera żadnych danych wskazujących na nieprawidłowość w ustaleniach Sądu I instancji, a trafność oceny apelującego. Ze względów przedstawionych powyżej w niniejszej sprawie brak było możliwości zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania względem oskarżonego I. B.. Dokonując oceny wymiaru orzeczonej kary i środka karnego uznano, że prawidłowość rozstrzygnięcia zapadłego w tej części również nie budzi wątpliwości.
Wysokość wymierzonej w niniejszej sprawie kary uwzględnia stopień zawinienia sprawcy, stopień społecznej szkodliwości czynu, warunki sprawcy oraz jego właściwości osobiste. Wymierzona kara realizuje w wystarczającej, a zarazem i koniecznej mierze cele kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma ona wobec sprawcy osiągnąć. Słuszny jest także okres ustanowionego środka karnego, jako adekwatny do stopnia naruszenia norm, a tym samym potencjalnego niebezpieczeństwa, jakie stworzył oskarżony jako uczestnik ruchu drogowego.
Także świadczenie pieniężne w wysokości 5000 złotych orzeczone na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej nie budzi wątpliwości Sądu Odwoławczego, gdyż jest to kwota minimalna, określona przez ustawę. O kosztach postępowania Sąd Odwoławczy orzekł na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz z § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.
Mając na uwadze powyższe Sąd Odwoławczy orzekł na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. i art. 456 k.p.k.