Legislator Case Law & Legislation
II Kz 185/13 AI generated

Appeal dismissed; court fees are not court costs, so appeal against fee denial lacks legal basis.

Case Number II Kz 185/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the victim's appeal against a lower court's refusal to waive court fees for document copies. The victim argued for fee exemption, but the court determined that fees under Article 156 of the Criminal Procedure Code are administrative charges, not court costs. Consequently, the appeal was inadmissible because the legal basis for waiving court costs does not apply to these specific fees.

Legislator headnote

AI generated

Art. 156 § 2, 3 k.p.k.; Art. 616 § 2 pkt 1, 623 k.p.k.: Fees for copying case files and certified extracts are administrative charges, not court costs, and therefore do not qualify for exemption under the provisions governing court cost waivers.

Keywords

AI generated
court fees court costs administrative charges criminal procedure fee exemption inadmissible appeal document copies

Cited Legislation

AI generated
Art. 430 § 1 k.p.k.
Art. 437 § 1 k.p.k.
akt II Kz 141/13 w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpoznania podstawie art. 437 § 1 kpk p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie przyjmując za podstawę prawną tego rozstrzygnięcia art.430 § 1 kpk
Art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych
Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity Dz.
Art. 156 § 2, 3 k.p.k.
Art. 616 § 2 pkt 1 k.p.k.
Art. 623 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SN z 10.05.2012r. 4/12
postanowienie SA we Wrocławiu II AKzw 318/05
(...) 4/12 LEX nr 1228683, postanowienie SA we Wrocławiu II AKzw 318/05 OSA 2005, z.10, poz.74 i uchwała SN I KZP 41/05, OSNKW 2006 nr 1, poz.3) jednoznacznie określa, iż opłaty pobierane na podstawie art.156 § 2 i 3 kpk nie wchodzą w skład kosztów sądowych w rozumieniu art.616 § 2 pkt 1 kpk.
uchwała SN I KZP 41/05
(...) 4/12 LEX nr 1228683, postanowienie SA we Wrocławiu II AKzw 318/05 OSA 2005, z.10, poz.74 i uchwała SN I KZP 41/05, OSNKW 2006 nr 1, poz.3) jednoznacznie określa, iż opłaty pobierane na podstawie art.156 § 2 i 3 kpk nie wchodzą w skład kosztów sądowych w rozumieniu art.616 § 2 pkt 1 kpk.
postanowienie SA w Krakowie z 19.06.2009r. II AKz 262/09
akt II Kp 246/13) nie przysługiwało zażalenie, albowiem opłata kancelaryjna nie stanowiła kosztów sądowych w rozumieniu art.616 § 2 kpk (zobacz postanowienie SA w Krakowie z 19.06.2009r. II AKz 262/09 KZS 2009/11/49).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Kz 185/13 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2013 roku Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu, II Wydział Karny w składzie Przewodniczący: SSO Józef Dyl (spraw.) Sędziowie: SSO Zygmunt Dudziński SSO Adam Bąk Protokolant: st. sekr. sąd. Renata Rękas po rozpoznaniu sprawy pokrzywdzonego J. S. na skutek zażalenia wymienionego na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 6 września 2013 roku w sprawie sygn. akt II Kz 141/13 w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpoznania podstawie art. 437 § 1 kpk p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie przyjmując za podstawę prawną tego rozstrzygnięcia art.430 § 1 kpk

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 września 2013 roku tut. Sąd na podstawie art.437 § 1 kpk pozostawił bez rozpoznania zażalenie pokrzywdzonego J. S. na postanowienie Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu z dnia 25 lipca 2013 roku (sygn. akt II Kp 246/13). Zażalenie na to postanowienie złożył pokrzywdzony J. S. wnosząc o jego uwzględnienie i zwolnienie go z opłaty kancelaryjnej.

Sąd zważył, co następuje:

Zażalenie pokrzywdzonego J. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity Dz. U, z 1983r. nr 49, poz.223 z późniejszymi zmianami) za zaświadczenia i inne dokumenty wydawane na wniosek z akt sprawy pobiera się od wnioskodawcy opłatę kancelaryjną. Podobnie wydane na podstawie art.156 § 6 kpk rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 2.06.2003r. (Dz. U. nr 107, poz.1006) określa opłaty za wydawanie kserokopii dokumentów oraz uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy.

W przedmiotowej sprawie pokrzywdzony J. S. został wezwany do uiszczenia takiej opłaty, a następnie postanowieniem Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu z dnia 5.07.2013r. nie uwzględniono jego wniosku o zwolnienie go od tej opłaty kancelaryjnej. W sprawie zachodzi więc konieczność rozstrzygnięcia czy opłaty za wydawanie kserokopii dokumentów oraz uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy pobierane na podstawie art.156 § 2 i 3 kpk wchodzą w skład kosztów sądowych. Ukształtowane orzecznictwo Sądu Najwyższego i sądów powszechnych (postanowienie SN z 10.05.2012r. (...) 4/12 LEX nr 1228683, postanowienie SA we Wrocławiu II AKzw 318/05 OSA 2005, z.10, poz.74 i uchwała SN I KZP 41/05, OSNKW 2006 nr 1, poz.3) jednoznacznie określa, iż opłaty pobierane na podstawie art.156 § 2 i 3 kpk nie wchodzą w skład kosztów sądowych w rozumieniu art.616 § 2 pkt 1 kpk.

Oznacza to, że do tego rodzaju opłat nie ma zastosowania przepis art.623 kpk pozwalający na zwolnienie od opłaty na wniosek uprawnionej osoby. Rozpoznając zażalenie pokrzywdzonego J. S. tut. Sąd słusznie w postanowieniu z dnia 6 września 2013r. określił, iż na postanowienie Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu z dnia 5 lipca 2013r. (sygn. akt II Kp 246/13) nie przysługiwało zażalenie, albowiem opłata kancelaryjna nie stanowiła kosztów sądowych w rozumieniu art.616 § 2 kpk (zobacz postanowienie SA w Krakowie z 19.06.2009r. II AKz 262/09 KZS 2009/11/49).

Pokrzywdzony J. S. w złożonym zażaleniu nie podniósł żadnych istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na treść zaskarżonego postanowienia domagając się po raz kolejny o zwolnienie od opłaty kancelaryjnej. Z urzędu należało zwrócić uwagę na fakt, iż podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia powinien być przepis art.430 § 1 kpk, a nie jak błędnie przyjęto art.437 § 1 kpk. Mając powyższe na uwadze Sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie przyjmując za podstawę prawną tego rozstrzygnięcia art.430 § 1 kpk.

Zarządzenie: odpis postanowienia doręczyć pokrzywdzonemu z pouczeniem, że środki odwoławcze nie przysługują. Sędzia: