Legislator Case Law & Legislation
VII U 10/16 AI generated

Social Security Court grants early retirement to a man with proven 15+ years of special conditions work.

Case Number VII U 10/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Social Security Court reversed the ZUS decision denying early retirement to the applicant, T. K. (1), who failed to initially document his special conditions work history. The court found that the applicant had worked for over 15 years in special conditions, specifically as an automotive mechanic and electrician, which satisfies the statutory requirements for early retirement. Consequently, the court ordered the change of the contested decision to grant the applicant the right to early retirement.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa o emeryturach i rentach społecznych; Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.: Pracownik wykonujący pracę w szczególnych warunkach nabywa prawo do emerytury w obniżonym wieku, jeśli spełnia wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Keywords

AI generated
early retirement rights special working conditions social security benefits employment duration requirements ZUS decision reversal

Cited Legislation

AI generated
Ustawa o emeryturach i rentach społecznych
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VII U 10/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 lipca 2016 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia S.O. Grażyna Cichosz Protokolant prot. sądowy Przemysław Ochal po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2016 roku w Lublinie sprawy T. K. (1) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o prawo do emerytury na skutek odwołania T. K. (1) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 25 listopada 2015 roku znak: (...) zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje T. K. (1) prawo do emerytury od dnia (...)roku. Sygn. akt VII U 10/16

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 listopada 2015 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił T. K. (1) przyznania prawa do emerytury, gdyż wnioskodawca nie udokumentował 15-letniego stażu pracy w warunkach szczególnych. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł T. K. (1) domagając się jej zmiany i przyznania prawa do emerytury. Podniósł, że pracował w warunkach szczególnych w Przedsiębiorstwie (...) w L.. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:

T. K. (1) urodzony (...) w dniu (...) roku złożył wniosek o emeryturę. Jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego, jednak złożył wniosek o przekazanie zgromadzonych tam środków na dochody budżetu państwa. Przed organem rentowym udowodnił 25 lat, 2 miesiące i 17 dni okresów składkowych i nieskładkowych, w tym 7 lat, 11 miesięcy i 14 dni stażu pracy w warunkach szczególnych (okoliczności bezsporne). Wnioskodawca w okresie od dnia 1 października 1973 roku do dnia 30 czerwca 1979 roku był zatrudniony w Okręgowym Zakładzie (...) w L. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku elektromechanika (świadectwo pracy – akta osobowe – k. 27).

W dniu 1 października 1973 roku został przyjęty na stanowisko elektromontera samochodowego (umowa o pracę – ao). W kolejnych angażach zajmowane stanowisko oznaczano jako mechanik bądź elektromonter napraw pojazdów samochodowych (angaże – ao). W dniu 15 stycznia 1977 roku angaż zmieniono na stanowisko mechanika (umowa o pracę – ao). W dniu 29 czerwca 1979 roku było to stanowisko elektryka samochodowego (karta obiegowa zmiany – ao). Od dnia 1 lipca 1979 roku do dnia 13 sierpnia 1990 roku pracował w pełnym wymiarze czasu pracy w Przedsiębiorstwie (...) w L. (świadectwo pracy – akta osobowe – k. 16).

W dniu 1 lipca 1979 roku T. K. (1) został zatrudniony na stanowisku elektromontera napraw pojazdów samochodowych (umowa o pracę – ao). W kolejnych angażach jako zajmowane stanowisko wskazywano mechanik napraw pojazdów samochodowych, mechanik – ao). Od dnia 14 sierpnia 1990 roku do dnia 11 stycznia 1991 roku wnioskodawca pracował w wymiarze ½ etatu (świadectwo pracy – akta ZUS). W powyższych zakładach wnioskodawca zajmował się naprawianiem sprzętu ciężkiego. Pracę wykonywał co do zasady w warsztacie. Naprawy przeprowadzał głównie w kanale remontowym także te związane z elektryką.

Obsługiwał samochody marki K., S. i T.. Były to koparki i spychacze. W zakładzie znajdowały się 4 kanały. Pracował w ubraniu kwasoodpornym otrzymywał mleko i witaminę C. Ponadto zajmował się uzupełnianiem elektrolitu w akumulatorach obsługując akumulatorownię. Natomiast po normalnych godzinach pracy dodatkowo zajmował się regeneracją dętek samochodowych. Polegało to na uszczelnieniu dętki klejem i jej napompowaniu. Sporadycznie zdarzało się, że naprawę należało przeprowadzić w terenie (zeznania wnioskodawcy – k. 22v-23, 33v-34, zeznania A.

D. – k. 32v-33, zeznania B. K. – k. 33-33v). Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie powołanych dowodów. Akta osobowe wnioskodawcy z poszczególnych zakładów pracy zostały wystawione przez pracodawców i były autentyczne. Nie były kwestionowane przez strony. Sąd uznał je za wiarygodne w całości. Przesłuchani w sprawie świadkowie to osoby obce dla wnioskodawcy. A. D. pracował w Przedsiębiorstwie (...) w L. od 1973 roku jako mechanik, a B. K. był tam zatrudniony od 1978 roku do 1993 roku. Świadkowie pracowali wspólnie z wnioskodawcą i mieli możliwość zaobserwowania wykonywanych przez niego obowiązków w trakcie pracy.

Zeznawali logicznie, spontanicznie i szczerze. Niektórych szczegółów nie byli sobie w stanie przypomnieć jednak jest to zrozumiałe z uwagi na znaczny upływ czasu. Treść tych zeznań w powiązaniu z twierdzeniami wnioskodawcy oraz treścią akt osobowych wnioskodawcy pozwoliła na jednoznaczne ustalenie faktycznie wykonywanych przez wnioskodawcę czynności w trakcie całego okresu zatrudnienia. Świadkowie jednoznacznie wskazali, że wnioskodawca przede wszystkim zajmował się naprawą pojazdów i maszyn ciężkich prace wykonując w kanałach remontowych.

Wykonywał tam wszystkie naprawy również te związane wyłącznie z elektryką. Ponadto zajmował się regeneracją akumulatorów, a po normalnych godzinach pracy także regeneracją dętek. Zeznania wnioskodawcy w pełni potwierdziły okoliczności podniesione przez świadków. Były spójne, logiczne i zasługiwały na obdarzenie ich wiarą. W ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że wnioskodawca wykonywał pracę w warunkach szczególnych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od dnia 1 października 1973 roku do dnia 13 sierpnia 1990 roku (łącznie 16 lat, 10 miesięcy i 13 dni) wskazaną w wykazie A, dziale XIV poz. 16 Prace wykonywane w kanałach remontowych przy naprawie pojazdów mechanicznych lub szynowych, dziale XIV, poz. 13 Prace w akumulatorowniach: opróżnianie, oczyszczanie i wymiana stężonego kwasu siarkowego i płyt ołowianych, załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.

U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Zgodnie z art. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 roku, poz. 748 ze zm.), mężczyznom urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat - dla mężczyzn oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. Emerytura taka przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Od 1 stycznia 2013 roku nie jest wymagane rozwiązanie stosunku pracy przez ubezpieczonego będącego pracownikiem. Według art.

32. ust. 2 za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Ustęp 4 stanowi natomiast, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie, których osobom wymienionym w ust. 2 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych.

Zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Według § 3 cytowanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia.

Natomiast § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym, co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Jednocześnie przepis art. 1 § 2 rozporządzenia stanowi, że właściwi ministrowie, kierownicy urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ustalają w podległych i nadzorowanych zakładach pracy stanowiska pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazach A i B.

Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego wnioskodawca udowodnił staż pracy w warunkach szczególnych w wymiarze ponad 15 lat, gdyż wynoszący 16 lat, 10 miesięcy i 13 dni (okres udowodniony) i 7 lat, 11 miesięcy i 14 dni. Tym samym spełnia wymagane przesłanki do nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku. Zaskarżoną decyzję należało zatem zmienić i ustalić T. K. (2) prawo do emerytury od dnia(...)tj. od dnia złożenia wniosku o emeryturę. W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 477 14 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.