Legislator Case Law & Legislation
VI Ka 344/16 AI generated

Appeal court quashes conditional dismissal due to factual errors regarding the sequence of events and lack of evidence.

Case Number VI Ka 344/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appellate court quashed the lower court's decision to conditionally dismiss the criminal proceedings against the defendant. The prosecution argued that the lower court failed to verify factual prerequisites for conditional dismissal, specifically regarding the timeline of the assault and the victim's alleged prior aggression. The court found the lower court's reliance on the defendant's testimony without resolving contradictions with the victim's statements and witness accounts to be erroneous, necessitating a retrial.

Legislator headnote

AI generated

Art. 66 § 1 i 2 kk; Art. 454 § 1 kpk: Conditional dismissal of criminal proceedings requires strict adherence to statutory prerequisites; if the first-instance court's factual findings regarding the sequence of events are erroneous or unsupported by evidence, the appellate court must quash the decision and remand the case for a new trial.

Keywords

AI generated
conditional dismissal criminal proceedings factual errors sequence of events appellate review evidence analysis remand for retrial

Cited Legislation

AI generated
Art. 66 § 1 i 2 kk
III K 270/15, Sąd Rejonowy w Gliwicach na mocy art. 66 § 1 i 2 kk warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwko S.
Art. 454 § 1 kpk
Co prawda, z uwagi na treść przepisu art. 454 § 1 kpk, Sąd odwoławczy nie mógł uwzględnić wniosku o wymierzenie oskarżonemu kary, to jednak apelacja skutkować musiała uchyleniem zaskarżonego wyroku i ponownym przekazaniem sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
Art. 437 kpk
sygnatura akt III K 270/15 na mocy art. 437 kpk i art.
Art. 438 kpk
437 kpk i art. 438 kpk uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania.

Cited Case Law

AI generated
VI Ka 1103/14
akt VI Ka 1103/14, one nadal bowiem pozostają aktualne w całej rozciągłości.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt VI Ka 344/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Krzysztof Ficek Sędziowie SSO Małgorzata Peteja-Żak (spr.) SSO Grzegorz Kiepura Protokolant Aleksandra Studniarz po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 r. sprawy S. L. /L./ syna A. i M., ur. (...) w K. oskarżonego z art. 157§2 kk na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 12 lutego 2016 r. sygnatura akt III K 270/15 na mocy art. 437 kpk i art. 438 kpk uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. Sygn. akt VI Ka 344/16

UZASADNIENIE

WYROKU z dnia 17 czerwca 2016r. Wyrokiem z dnia 12 lutego 2016r., w sprawie o sygn. III K 270/15, Sąd Rejonowy w Gliwicach na mocy art. 66 § 1 i 2 kk warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwko S. L. o czyn z art. 157 § 2 kk polegający na tym, że w dniu 27 marca 2014r. w K. przy ul. (...), poprzez uderzenie pięścią w twarz spowodował u J. K. obrażenia ciała w postaci stłuczenia twarzy z niewielkim obrzękiem lewej okolicy jarzmowej, co naruszyło prawidłowe funkcjonowanie jego narządów ciała na okres poniżej 7 dni. Równocześnie Sąd ustalił na mocy art. 67 § 1 kk okres próby wynoszący 1 rok oraz zasądził stosowne wynagrodzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu tytułem świadczonej pomocy prawnej świadczonej oskarżycielowi prywatnemu, a samego od oskarżonego zwolnił od kosztów sądowych.

Od niniejszego wyroku apelację wywiodła pełnomocnik oskarżyciela prywatnego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, a to art. 66 § 1 i 2 kk poprzez warunkowe umorzenie postępowania karnego przeciwko oskarżonemu S. L., podczas gdy z materiału dowodowego w sprawie wynika, iż nie zostały spełnione wszystkie przesłanki do zastosowania warunkowego umorzenia postępowania. Stawiając taki zarzut skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku przez uznanie oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu i wymierzenie mu stosownej kary, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja, w której skarżąca pełnomocnik kwestionuje nie tylko zapadłe rozstrzygnięcie wobec oskarżonego, ale także i w motywach środka odwoławczego poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne, jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Co prawda, z uwagi na treść przepisu art. 454 § 1 kpk, Sąd odwoławczy nie mógł uwzględnić wniosku o wymierzenie oskarżonemu kary, to jednak apelacja skutkować musiała uchyleniem zaskarżonego wyroku i ponownym przekazaniem sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu. W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, iż w dacie wyrokowania przez Sąd Rejonowy oskarżony S. L. był karany za przestępstwo umyślne z art. 291 § 1 kk.

Okoliczność ta, jakże ważka w realiach niniejszej sprawy, nie była jednak znana Sądowi orzekającemu, choć dysponował On aktualną na moment wydania wyroku kartą karną oskarżonego (k. 121). W związku z tą okolicznością nie było zatem możliwe orzeczenie w dniu 12 lutego 2016r. o warunkowym umorzeniu postępowania karnego wobec oskarżonego. Niezależnie od powyższego jednak trzeba stwierdzić, iż Sąd I instancji dokonując ustaleń faktycznych i oceny dowodów odnoszących się do przypisania oskarżonemu czynu polegającego na spowodowaniu u pokrzywdzonego uszczerbku na zdrowiu, pomimo jasnych i klarownych wskazań Sądu odwoławczego co do dalszego postępowania, zadaniu temu nie sprostał i ferując rozstrzygnięcie nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy we wskazanym zakresie, a także nie wziął pod rozwagę oraz nie poddał należytej analizie i ocenie całokształtu zebranego materiału dowodowego.

W konsekwencji ustalenia faktyczne i ocena prawna zachowania oskarżonego, zaprezentowane w pisemnych motywach wyroku nie były pełne ani wyczerpujące, a to z kolei powodowało, iż wydany wyrok ostać się nie mógł. W części nadal ustalenia Sądu orzekającego jawią się jako dowolne i nie znajdujące oparcia w zgromadzonych dowodach, na co zwraca słusznie uwagę skarżąca. Trzeba stwierdzić, że już ustalony sam początek zdarzenia po opuszczeniu klatki budynku przez pokrzywdzonego prowadzącego psa na smyczy budzi wątpliwości, skoro bowiem – jak przyjmuje Sąd meriti – pies jego miał być na smyczy, w jaki sposób miał on podbiec do psa oskarżonego rasy amstaff, by z nim się obwąchiwać.

Kolejna podnoszona trafnie przez skarżącą wątpliwość dotyczy ustalonego zachowania J. K., który zdaniem Sądu miał wówczas kopnąć kilkakrotnie psa oskarżonego. O tyle wydaje się to nielogiczne, że dla takiej postawy pokrzywdzonego trudno byłoby znaleźć jakiekolwiek racjonalne powody. Także i ustalenie Sądu, decydujące wszak o stopniu społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżonemu, że to pokrzywdzony rozpoczął kłótnię z oskarżonym, zachowując się jako pierwszy agresywnie, musi budzić wyraźny sprzeciw w obliczu relacji J.

K.. Z zeznań pokrzywdzonego wynika przecież, iż widząc agresywne i zaczepne zachowanie psa oskarżonego, a następnie doświadczając tego osobiście gdy ten zaczął i jego atakować kagańcem, kopnął go kilka razy, zwracając uwagę - w reakcji na pretensje właściciela zwierzęcia - na agresywne zachowanie tego zwierzęcia. O żadnej kłótni między mężczyznami w tejże chwili, jak i później, gdy miał wracać ze sklepu, pokrzywdzony tu nie wspominał. Sąd przyjął także, wbrew konsekwentnemu stanowisku pokrzywdzonego, iż do uderzenia go pięścią w twarz miało dojść w czasie owej kłótni, nie zaś po upływie około godziny, gdy J.

K. miał wracać już bez swojego psa ze sklepu. Ma to o tyle znaczenie, iż takie przestępcze zachowanie oskarżonego, odsunięte w czasie, jawiłoby się raczej jako pojęte bez żadnego powodu, skoro po upływie czasu – który miał studzić i wyciszać emocje – oskarżony, pytając o powód kopnięcia jego psa, w reakcji na zwróconą uwagę o konieczności trzymania zwierzęcia na smyczy, miał zachować się agresywnie, powodując finalnie obrażenia ciała u pokrzywdzonego. Mając na uwadze powyższe, nie są zrozumiałe dla Sądu odwoławczego powody dla których Sąd orzekający swe rozstrzygnięcie oparł w tym zakresie w całości na relacji oskarżonego, nie wyjaśniając sprzeczności w przebiegu zdarzenia, dokonując zaś w/w ustaleń, które nie znalazły oparcia w zebranym materiale.

Wątpliwy jest także przebieg zdarzenia przedstawiony przez świadka D. L., pomijając bowiem fakt samej sprzeczności jego relacji z wyjaśnieniami oskarżonego, z jego zeznań miało wynikać, iż kopnięcie amstaffa przez J. K. miało nastąpić bez powodu, gdy pies podszedł do psa pokrzywdzonego i go obwąchiwał. Zbędne staje się tu powtarzanie ocen i uwag zawartych w uzasadnieniu orzeczenia Sądu Okręgowego zapadłego w sprawie o sygn. akt VI Ka 1103/14, one nadal bowiem pozostają aktualne w całej rozciągłości. Wątpliwości Sądu odwoławczego budzi zatem zaprezentowana przez Sąd Rejonowy ocena zgromadzonego materiału dowodowego we wskazanym powyżej zakresie.

Dążąc do wyjaśnienia zatem wątpliwości związanych z przebiegiem zdarzenia, a właściwie kolejności zdarzeń, zwłaszcza więc tego kiedy doszło do uderzenia i w następstwie czego z taką reakcją się spotkało, Sąd Rejonowy powtórzy dotychczasowe postępowanie dowodowe w całości, poddając tak zgromadzony materiał wszechstronnej i wnikliwej analizie oraz swobodnej ocenie, w zgodzie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.