Legislator Case Law & Legislation
IV Ka 545/13 AI generated

Appeal court quarks first instance verdict for procedural errors regarding missing charges and social fines allocation.

Case Number IV Ka 545/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court quashed the first-instance judgment due to procedural violations regarding the omission of a specific charge against one defendant and the incorrect allocation of social fines. The prosecution argued that the lower court failed to rule on a fourth count of drug possession for defendant P.Z. and erroneously assigned the social fine to the wrong individual. Consequently, the court lacked authority to amend the verdict directly and must remand the case for a new trial.

Legislator headnote

AI generated

Art. 343 § 6 k.p.k.; Art. 413 § 2 pkt 1, 2 k.p.k.: The appellate court must quash a first-instance judgment if it fails to rule on a specific charge or incorrectly allocates penalties, as the court lacks authority to make substantive changes and must remand the case for retrial.

Keywords

AI generated
procedural error omission of charge social fine allocation appellate quashing remand for retrial drug possession joint criminal liability

Cited Legislation

AI generated
Art. 343 § 6 k.p.k.
Z uwagi już tylko na powyższe, mając na względzie, że zaskarżony wyrok wydany został w trybie art. 343 § 6 kpk Sąd Okręgowy nie był władny dokonania stosownych zmian w zaskarżonym orzeczeniu lecz musiał je uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania.
Art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.
nawiązkę w kwocie 1.000 zł, a także obrazę art. 413 § 2 pkt 1 i 2 polegającą na braku orzeczenia w sentencji wyroku odnośnie czynu zarzucanego P.
Art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.
nawiązkę w kwocie 1.000 zł, a także obrazę art. 413 § 2 pkt 1 i 2 polegającą na braku orzeczenia w sentencji wyroku odnośnie czynu zarzucanego P.
Art. 62 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
oskarżonych z art. 62 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i z art.
Art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
za winnego popełnienia przestępstw z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i za to, na podstawie wskazanego wyżej przepisu w zw.
Art. 91 § 1 kk
uznany został za winnego, że działając ciągiem przestępstw określonych w art. 91 § 1 kk: II.
Art. 91 § 2 kk
Zgodnie z treścią art. 91 § 2 kk wymierzono oskarżonemu karę łączną pozbawienia wolności, a jej wymiar określono na 1 rok i 6 miesięcy, przy czym warunkowo zawieszono wykonanie tej kary na okres lat 2 (art.
Art. 69 kk
91 § 2 kk wymierzono oskarżonemu karę łączną pozbawienia wolności, a jej wymiar określono na 1 rok i 6 miesięcy, przy czym warunkowo zawieszono wykonanie tej kary na okres lat 2 (art. 69 kk i art.
Art. 70 § 1 pkt 1 kk
69 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk).
Art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
Poza tym, zważywszy na treść art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzeczono od D.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt IV Ka 545/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 września 2013 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Mariusz Górski (spr.) Sędziowie : SO Agnieszka Połyniak SO Tomasz Wysocki Protokolant : Agnieszka Paduch przy udziale Julity Podlewskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 roku sprawy oskarżonych D. S.i P. Z. oskarżonych z art. 62 ust. 1 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 20 lutego 2013 roku, sygnatura akt VI K 958/12 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sygn. akt IV Ka 545/13

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem D. S. uznany został za winnego, że: I. w dniu 4 sierpnia 2013 roku w B., woj. (...), posiadał wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii środek odurzający w postaci marihuany w ilości 1,81 grama netto tj. za winnego popełnienia czynu z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i za to, na podstawie tego przepisu wymierzono oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Tymże wyrokiem D. S. uznany został za winnego, że działając ciągiem przestępstw określonych w art. 91 § 1 kk: II. w miesiącu maju 2011 roku w B., woj. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzielił innej ustalonej osobie środka odurzającego w postaci marihuany w ilości 3 gram netto za kwotę 60 złotych, III. w miesiącu grudniu 20011 roku w B., woj. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzielił innej ustalonej osobie środka odurzającego w3 postaci marihuany w ilości 3 gram netto za kwotę 60 złotych, IV. w miesiącu marcu 2012 roku w B., woj. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzielił innej ustalonej osobie środka odurzającego w postaci marihuany w ilości 2 gram netto za kwotę 50 złotych, V. dniu 3 sierpnia 2012 roku w S. Górnym, woj. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, udzielił innej ustalonej osobie środka odurzającego w postaci marihuany w ilości 4 gram netto za kwotę 100 złotych tj. za winnego popełnienia przestępstw z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i za to, na podstawie wskazanego wyżej przepisu w zw. z art. 91 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności.

Zgodnie z treścią art. 91 § 2 kk wymierzono oskarżonemu karę łączną pozbawienia wolności, a jej wymiar określono na 1 rok i 6 miesięcy, przy czym warunkowo zawieszono wykonanie tej kary na okres lat 2 (art. 69 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk). Poza tym, zważywszy na treść art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzeczono od D. S. 1000 złotych nawiązki na cel społeczny. Tymże wyrokiem P. Z. uznany został za winnego , iż działając ciągiem przestępstw określonych w art. 91 § 1 kk: I. w miesiącu maju 2011 roku w B., woj. (...), posiadał wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii środek odurzający w postaci marihuany w ilości 3 gram netto, II. w miesiącu grudniu 2011 roku w B., woj. (...), posiadał wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii środek odurzający w postaci marihuany w ilości 3 gram netto, III. w miesiącu marcu 2012 roku w B., woj. (...), posiadał wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii środek odurzający w postaci marihuany w ilości 2 gram netto, IV. w miesiącu grudniu 2011 roku w B., woj. (...), posiadał wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii środek odurzający w postaci marihuany w ilości 3 gram netto, tj. za winnego popełnienia przestępstw z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na mocy powołanego wyżej przepisu w zw. z art. 91 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres lat 2 (art. 69 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk).

Ponadto, zważywszy na treść art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii orzeczono wobec D. S. 800 zł nawiązki na cel społeczny. Wyrok powyższy zaskarżył prokurator zarzucając obrazę przepisów postępowania, tj. art. 335 § 1 kpk, gdyż wbrew uzgodnionemu wnioskowi Sąd nie orzekł nawiązki od P. Z. w kwocie 800 zł, co więcej nawiązkę tę orzekł od oskarżonego D. S. pomimo, iż w pkt. V wyroku zgodnie z wnioskiem orzeczono od D. S. nawiązkę w kwocie 1.000 zł, a także obrazę art. 413 § 2 pkt 1 i 2 polegającą na braku orzeczenia w sentencji wyroku odnośnie czynu zarzucanego P. Z. w pkt.

IV aktu oskarżenia. Tymże samym apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kłodzku do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył: Apelacja zasługuje na uwzględnienie. Rację ma apelujący, iż Sąd I instancji nie wydał orzeczenia co do zarzucanego P. Z.czynu opisanego w punkcie IV aktu oskarżenia (V dyspozycji), zaś w to miejsce dodatkowo skazał tegoż oskarżonego za czyn jaki miał miejsce w grudniu 2011 r. (por. pkt II i IV oraz V części dyspozytywnej). Rację ma także apelujący, iż nawiązka o jakiej mowa w punkcie IX części dyspozytywnej wyroku winna być orzeczona od P. Z., nie zaś jak to błędnie wskazano od D.

S.. Z uwagi już tylko na powyższe, mając na względzie, że zaskarżony wyrok wydany został w trybie art. 343 § 6 kpk Sąd Okręgowy nie był władny dokonania stosownych zmian w zaskarżonym orzeczeniu lecz musiał je uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania. Już tylko na marginesie należy zaznaczyć, że nawet gdyby zaskarżony wyrok wydany został na ogólnych zasadach to i w takim przypadku Sąd II instancji nie mógłby skazać oskarżonego P. Z.za czyn opisany w pkt. IV aktu oskarżenia, co do którego to punktu po prostu brak rozstrzygnięcia Sądu I instancji.