Social court dismisses appeal against pension denial due to insufficient 25 years of contribution periods and 15 years of special conditions work.
Legislator summary
AI generatedThe social court dismissed the appellant's appeal against the Social Insurance Fund's refusal to grant a special conditions pension. The appellant failed to prove the statutory requirement of 25 years of contribution periods and 15 years of work in special conditions by January 1, 1999. Consequently, the court upheld the fund's decision based on the lack of evidence for the necessary contribution duration and special work periods.
Legislator headnote
AI generatedArt. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. – The court must deny a pension claim when the applicant fails to prove the statutory minimum of 25 years of contribution periods and 15 years of work in special conditions by the specified deadline.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV U 1367/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 czerwca 2016r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Elżbieta Wojtczuk Protokolant st. sekr. sądowy Małgorzata Wierzbicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2016r. w S. odwołania A. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 5 października 2015 r. (Nr (...) ) w sprawie A. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do emerytury oddala odwołanie. Sygn. akt: IV U 1367/15
UZASADNIENIE
Decyzją z 5 października 2015r. znak:(...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art.184 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze odmówił A. B. prawa do emerytury wskazując, że ubezpieczony nie udowodnił, iż do dnia 1 stycznia 1999r. osiągnął 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych, w tym 15 lat pracy w warunkach szczególnych, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
Organ rentowy uznał za udowodniony staż ubezpieczeniowy w wymiarze 12 lat, 11 miesięcy i 15 dni, natomiast do pracy w warunkach szczególnych nie zaliczył ubezpieczonemu żadnego okresu zatrudnienia. Odwołanie od w/w decyzji złożył A. B. nie podnosząc żadnych zarzutów do decyzji z dnia 5 października 2015 r. (odwołanie k. 2). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie powołując się na przepisy prawa i uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.4-6). Sąd ustalił, co następuje:
Ubezpieczony A. B. ur. dnia (...) w dniu 24 sierpnia 2015 r. ukończył 60-ty rok życia. W dniu 1 września 2015 r. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o ustalenie prawa do emerytury. Na podstawie przedłożonych do wniosku dokumentów organ rentowy ustalił, że na dzień 1 stycznia 1999r. ubezpieczony udowodnił staż ubezpieczeniowy w wymiarze 12 lat, 11 miesięcy i 15 dni, z czego okresy składkowe wynoszą 12 lat, 11 miesięcy i 15 dzień. Ponadto organ rentowy ustalił, że do dnia 1 stycznia 1999r. ubezpieczony nie udowodnił stażu pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 15 lat.
Organ rentowy do pracy w warunkach szczególnych nie zaliczył ubezpieczonemu okresu zatrudnienia w Fabryce (...) w O. od 08.09.1986 r. do 11.02.1988 r. z uwagi na wady formalne świadectwa pracy. Z uwagi na brak wymaganego ustawą okresu 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych oraz 15 lat pracy w warunkach szczególnych decyzją z 5 października 2015 r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu przyznania emerytury (decyzja z 05.10.2015 r. – k.21 akt emerytalnych ubezpieczonego). Od 30.10.1973 r. do 31.07.1981 r. (7 lat, 9 miesięcy i 3 dni) A.
B. był zatrudniony w Zakładach (...) w M., w tym w okresie od 28.10.1974 r. do 24.06.1975 r. odbywał zasadniczą służbę wojskową. W wymienionych zakładach ubezpieczony pracował na stanowiskach: ślusarza, mechanika samochodowego, mechanika wózków widłowych (świadectwo pracy k. 18 a.e.). Następnie za okres od 01.08.1981 r. do 05.05.1982 r. przedstawił zaświadczenie o zatrudnieniu w warsztacie ślusarskim M. R. w M. (zaświadczenie k. 17 a.e.), z tym, że podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu zatrudnienia w niniejszym zakładzie od 04.01.1982 r. do 28.03.1982 r. ( tj. 2 miesiące i 26 dni, pismo z dnia 29.08.2007r. k. 23 za wnioskiem o ustalenie kapitału początkowego).
A. B. od dnia 05.09.1983 r. do 31.08.1986 r.(2 lata, 11 miesięcy i 26 dni) pracował w (...) Oddział (...) w Rejonie (...) Wiertniczych na stanowisku wiertacza (świadectwo pracy i umowa k. 14-15 a.e.) Ubezpieczony w okresie od 8.09.1986 r. do 28.08.1988 r. (1 rok, 11 miesięcy 19 dni) i był zatrudniony w Fabryce (...) w O. na stanowiskach formierz ręczny- zalewacz-wybijacz (świadectwa pracy k.11-13). Od dnia 29 sierpnia 1988 r. A. B. był uprawniony do renty z tytułu niezdolności do pracy (decyzja z dn. 26.08.1998 r. (k.11 akt organu rentowego), którą pobierał do 31 lipca 2000 r. (131 akt organu rentowego).
Ubezpieczony nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego (okoliczność niesporna, oświadczenie zawarte we wniosku o emeryturę -k.2 akt emerytalnych ubezpieczonego).
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie A. B. nie jest zasadne i podlega oddaleniu. Zgodnie z art.184 ust.1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009r. Nr 153, poz.1227 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego przewidzianego w art.32, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy, tj. w dniu 1 stycznia 1999r. osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat dla kobiet i 65 lat dla mężczyzn oraz osiągnęli okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.27 ustawy, a także nie przystąpili do otwartego funduszu emerytalnego albo złożyli wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
W myśl przywołanego wyżej art. 32 ust.1 i 4 ustawy pracownikom zatrudnionym w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przysługuje emerytura w wieku 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, a w myśl przywołanego wyżej art.27 ustawy wymagany okres składkowy i nieskładkowy wynosi co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn. Zgodnie z §4 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.
Nr 8, poz.43 ze zm.) pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A załącznika do rozporządzenia, nabywa prawo do emerytury w w/w wieku, jeżeli ma wymagany okres zatrudnienia (co najmniej 25 lat mężczyzna), w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Ponadto zgodnie z §2 ust.1 przedmiotowego rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku.
Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymagało zbadania, czy ubezpieczony spełnia na datę 1 stycznia 1999 r. przesłankę wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego w wymiarze 25 lat oraz przesłankę 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Poza sporem pozostawało bowiem, że ubezpieczony osiągnął wymagany ustawą wiek z dniem 24 sierpnia 2015 r. i nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci dokumentów złożonych przez ubezpieczonego przed organem rentowym dotyczących okresów jego zatrudnienia wskazuje, że ubezpieczony na datę 1 stycznia 1999 r. udowodnił staż ubezpieczeniowy w wymiarze 12 lat, 11 miesięcy i 15 dni.
Organ rentowy zaliczył ubezpieczonemu wszystkie okresy zatrudnienia udokumentowane przez niego świadectwami pracy i zaświadczeniem wystawionym przez zakład – Usługi (...)-Mechaniczne M. R., z wyłączeniem okresu od 01.08.1981 r. do 03.01.1982 r. i od 29.03.1982 r. do 05.05.1982 r., co do którego organ rentowy ustalił, że ubezpieczony z tytułu zatrudnienia w zakładzie ślusarskim M. R. nie podlegał ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia (k.23 za wnioskiem o ustalenie kapitału początkowego akt organu rentowego). Bezsporne jest również, iż ubezpieczony od 29 sierpnia 1988 r. do 31.12.1998 r. miał przyznane prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze do okresu 25 lat wlicza się tylko okresy zatrudnienia, okresy równorzędne i zaliczalne do okresów zatrudnienia. Powyższy przepis wyraźnie stanowi, iż do okresu 25 lat nie podlega wliczeniu okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. Ubezpieczony nie złożył również żadnych dowodów potwierdzających jego zatrudnienie w okresie, kiedy był uprawniony do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Podkreślić również należy, iż zaliczeniu do stażu ubezpieczeniowego nie podlegają również okresy zatrudnienia po 31 grudnia 1998 r., gdyż przesłanka 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych musi być spełniona na datę 1 stycznia 1999 r. Ubezpieczony nie udowodnił zatem, aby na datę 1 stycznia 1999 r. miał wymagany staż ubezpieczeniowy w wymiarze 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. W związku z tym, że ubezpieczony ma udowodniony staż ubezpieczeniowy tylko w wymiarze 12 lat, 11 miesięcy i 15 dni to również nie ma możliwości aby udowodnił przesłankę 15 lat pracy w warunkach szczególnych.
W związku z powyższym Sąd uznał, iż decyzja organu rentowego jest prawidłowa, gdyż ubezpieczony nie udowodnił przesłanek do przyznania mu emerytury w warunkach szczególnych. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że odwołanie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego na podstawie art.477 14 § 1 kpc zostało ono oddalone.