Legislator Case Law & Legislation
II Ca 781/13 AI generated

Court dismissed appeal and ordered defendant to pay 90 PLN in appeal costs under Polish Civil Procedure Code. Appeal rejected due to full dismissal of defendant's appeal. Costs awarded because appeal was necessary for defense. Legal rule: Cofning party bears costs unless opponent's interests were satisfied. Keywords: [Polish Civil Procedure Code; Appeal Costs; Dismissed Appeal; Legal Representation Fees; Civil Litigation; Cost Allocation; Procedural Outcome]

Case Number II Ca 781/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the defendant's appeal and ordered them to pay 90 PLN in appeal costs to the plaintiff. The defendant argued for cost relief, but the court found the appeal was necessary for their defense. Consequently, the defendant bears the costs because the appeal was not solely a result of the plaintiff's satisfaction of claims.

Legislator headnote

AI generated

Art. 98 § 1, 3 k.p.c.; Art. 99 k.p.c.; Art. 391 § 1 k.p.c.; The party withdrawing an appeal bears the costs unless the withdrawal resulted from the satisfaction of the opponent's interests and the filing of the appeal was necessary for the opponent's rights or defense.

Keywords

AI generated
Polish Civil Procedure Code Appeal Costs Dismissed Appeal Legal Representation Fees Civil Litigation Cost Allocation Procedural Outcome

Cited Legislation

AI generated
Art. 98 § 1 k.p.c.
o kosztach procesu uważany jest za przegrywającego sprawę i w konsekwencji zobowiązany jest zwrócić powodowi poniesione koszty (art. 98 § 1 k.p.c.)2.
Art. 98 § 3 k.p.c.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach procesu Sąd Rejonowy wskazał przepisy art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art.
Art. 99 k.p.c.
98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. i art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy zasądził od S.
§ 6 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku
art. 355 § 1 k.p.c
Sąd Rejonowy przytoczył treść przepisów art. 355 § 1 k.p.c.
art. 99 k.p.c
98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c.
art. 109 k.p.c
art. 385 k.p.c
Apelacja pozwanego jest oczywiście bezzasadna i w związku z tym podlega oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.
art. 98 § 1 k.p.c
Wprawdzie powód cofnął częściowo pozew, jednak powód nie może być w tym zakresie uznany za stronę przegrywającą sprawę w znaczeniu określonym przez przepis art. 98 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SN z dnia 6 listopada 1984 roku, IV CZ 196/84
również: postanowienie SN z dnia 6 listopada 1984 roku, IV CZ 196/84, Lex nr 8642; postanowienie SA w Katowicach z dnia 15 stycznia 2003 roku, I ACz 6/03, OSA 2003, z.
postanowienie SA w Katowicach z dnia 15 stycznia 2003 roku, I ACz 6/03
również: postanowienie SN z dnia 6 listopada 1984 roku, IV CZ 196/84, Lex nr 8642; postanowienie SA w Katowicach z dnia 15 stycznia 2003 roku, I ACz 6/03, OSA 2003, z.
postanowienie SN z dnia 12 kwietnia 2012 roku, II CZ 208/11
3 Postanowienie SN z dnia 12 kwietnia 2012 roku, II CZ 208/11, Lex nr 1214570.
postanowienie SA we Wrocławiu z dnia 29 marca 2012 roku, I ACz 491/12
4 Postanowienie SA we Wrocławiu z dnia 29 marca 2012 roku, I ACz 491/12, Lex nr 1136094.
postanowienie SN z dnia 8 lutego 2012 roku, V CZ 109/11
5 Postanowienie SN z dnia 8 lutego 2012 roku, V CZ 109/11, Lex nr 1147814.
I ACz 6/03
również: postanowienie SN z dnia 6 listopada 1984 roku, IV CZ 196/84, Lex nr 8642; postanowienie SA w Katowicach z dnia 15 stycznia 2003 roku, I ACz 6/03, OSA 2003, z.
I ACz 491/12
Appeal court restores defendant's reply deadline due to misleading notice and dismisses plaintiff's appeal on costs.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ca 781/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 października 2013 roku Sąd Okręgowy w Lublinie II Wydział Cywilny – Odwoławczy w składzie: Przewodniczący Sędzia Sądu Okręgowego Dariusz Iskra Protokolant Protokolant sądowy Katarzyna Szumiło po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 roku w Lublinie, na rozprawie sprawy z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. przeciwko S. W. o zapłatę kwoty 1721,48 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 4 maja 2011 roku do dnia zapłaty, kwoty 189,65 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 4 maja 2011 roku do dnia zapłaty i kwoty 131,64 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 4 maja 2011 roku do dnia zapłaty na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego Lublin – Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku z dnia 26 kwietnia 2013 roku, w sprawie I C 369/12 I. oddala apelację; II. zasądza od S. W. na rzecz (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. kwotę 90 zł (dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego. Sygn. akt II Ca 781/13

UZASADNIENIE

W pozwie wniesionym do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie w elektronicznym postępowaniu upominawczym w dniu 4 maja 2011 roku powód – (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego – S. W. kwoty 2043 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 4 maja 2011 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego wskazanych w treści pozwu kosztów procesu (k. 4-7). W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że dochodzona pozwem wierzytelność wynika z umowy kredytu konsumenckiego. Przedmiotową wierzytelność powód nabył na podstawie umowy przelewu wierzytelności z poprzednim wierzycielem, którym była (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W..

Powód wskazał, że na kwotę dochodzoną pozwem składają się niespłacona kwota kapitału oraz „odsetki karne”. * W piśmie procesowym złożonym w dniu 9 maja 2011 roku powód wskazał, że precyzuje żądanie pozwu wniesionego w dniu 4 maja 2011 roku, w ten sposób, że wnosi o zasądzenie kwoty wskazanej pod pozycją numer 1 listy roszczeń z odsetkami umownymi w wysokości 22 % od dnia 4 maja 2011 roku do dnia zapłaty, zaś pozostałe żądania pozwu pozostają bez mian (k. 8). * W dniu 1 września 2011 roku Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie wydał nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym (k. 9). * W dniu 28 września 2011 roku pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, co skutkowało utratą mocy nakazu zapłaty w całości i przekazaniem sprawy do sądu właściwości ogólnej pozwanego (k. 14-15, 18). * W piśmie procesowym z dnia 26 stycznia 2012 roku pełnomocnik powoda wskazał, że powód „modyfikuje wartość przedmiotu sprawy” i wnosi o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kwoty 1734,72 zł z odsetkami umownymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty wraz z kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego w kwocie 600 zł, gdyż powód otrzymał od pozwanego częściową spłatę należności w wysokości 308,05 zł w dniu 15 listopada 2011 roku.

Pełnomocnik powoda oświadczył również, że powód zrzeka się dochodzonego roszczenia w zakresie kwoty 308,05 zł (k. 28-29). W odpowiedzi na sprzeciw od nakazu zapłaty (pismo z dnia 28 maja 2012 roku) pełnomocnik powoda oświadczył, że wobec spłaty części zadłużenia przez pozwanego cofa pozew w części co do kwoty 1108,05 zł, zrzeka się dochodzenia roszczenia w tym zakresie oraz wnosi o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 934,72 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu w kwocie 657,44 zł (k. 104-107) * Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2013 roku Sąd Rejonowy Lublin – Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku:

I. zasądził od S. W. na rzecz (...) l Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. kwotę 934,72 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 4 maja 2011 roku do dnia zapłaty; II. umorzył postępowanie co do kwoty 1108,05 zł; III. zasądził od S. W. na rzecz (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. kwotę 661,19 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy ustalił, że w dniu 24 maja 2007 roku pierwotny wierzyciel – (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. zawarła z pozwanym S. W. umowę kredytu konsumenckiego nr (...)- (...)-/2007.

Sąd wskazał, że w związku z powstaniem zaległości w spłacie kredytu pismem z dnia 17 czerwca 2008 roku kredytodawca wezwał pozwanego do zapłaty i wypowiedział umowę kredytu. Sąd ustalił, że przedmiotowa wierzytelność została przeniesiona w dniu 14 grudnia 2010 roku na powoda na podstawie umowy o przelew wierzytelności zawartej między (...) Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą w W. a (...) Bank (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w W.. O powyższym przelewie pozwany został zawiadomiony przez pierwotnego wierzyciela pismem z dnia 3 stycznia 2011 roku.

Powód wezwał pozwanego do zapłaty pismem z dnia 18 lutego 2011 roku. Sąd pierwszej instancji ustalił, że w dniu 12 października 2011 roku, a więc już po złożeniu pozwu w niniejszej sprawie oraz wydaniu nakazu zapłaty, strony zawarły ugodę pozasądową, na mocy której pozwany uznał zobowiązanie w stosunku do powoda i zobowiązał się do zapłaty na jego rzecz kwoty 3080,50 zł w 10 ratach w wysokości 308,50 zł każda, płatnych do 26 dnia każdego miesiąca, poczynając od 26 października 2011 roku. Sąd wskazał, że pozwany już po wytoczeniu powództwa dokonał spłaty części zadłużenia wskazanego w ugodzie w łącznej kwocie 1108,05 zł, to jest 308,05 zł w dniu 15 listopada 2011 roku oraz 800 zł w dniu 29 lutego 2012 roku.

Sąd Rejonowy przytoczył treść przepisów art. 355 § 1 k.p.c. i wskazał, że postępowanie co do kwoty 1108,05 zł należało umorzyć wobec cofnięcia pozwu i zrzeczenia się roszczenia w tym zakresie przez powoda w piśmie z dnia 28 maja 2012 roku. Sąd Rejonowy wyjaśnił podstawę prawną pozostałych rozstrzygnięć zawartych w wyroku, wskazując, że „strony niniejszego procesu zawarły umowę o kredyt konsumencki”. (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. nabył wierzytelności wynikające z przedmiotowej umowy kredytu konsumenckiego.

Sąd Rejonowy uznał, że powód wykazał zarówno zasadność, jak i wysokość wymagalnej wierzytelności wobec pozwanego na podstawie dokumentacji złożonej w niniejszej sprawie. Nie zmienia powyższego fakt, że strony zawarły ugodę pozasądową w toku toczącego się procesu, skoro pozwany w dalszym ciągu nie spłacił w całości długu wobec powoda. Zatem należało uwzględnić powództwo zgodnie z żądaniem powoda wskazanym ostatecznie w piśmie procesowym z dnia 28 maja 2012 roku. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach procesu Sąd Rejonowy wskazał przepisy art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. i art. 109 k.p.c. * Od wyroku z dnia 26 kwietnia 2013 roku apelację wniósł S. W., zaskarżając rozstrzygnięcia zawarte w punktach I i III.

Pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie powództwa, a na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w punktach I i III i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu Lublin –Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku do ponownego rozpoznania. Pozwany podniósł, że „kwota dochodzona pozwem jest nienależna z uwagi na zawartą między stronami w dniu 12 października 2011 roku ugodę, w której to pozwany zobowiązał się do zapłaty na rzecz powoda należności, zasądzonych po raz kolejny zaskarżonym wyrokiem Sądu z dnia 26 kwietnia 2013 roku.

Powód co prawda cofnął powództwo, ale nie w całości, tylko w części” (k. 145-145v). * W odpowiedzi na apelację pełnomocnik powoda wniósł o oddalenie apelacji pozwanego oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu w postaci kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych (k. 157-157v). *

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja pozwanego jest oczywiście bezzasadna i w związku z tym podlega oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że nie jest zasadny wniosek apelacji o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Wprawdzie wniosek ten został zgłoszony jako wniosek ewentualny, ale, jako dalej idący, wymaga omówienia w pierwszej kolejności. Z przepisów art. 386 § 2 i 4 k.p.c. wynika, że uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji może nastąpić tylko w razie stwierdzenia nieważności postępowania, w razie nierozpoznania przez sąd pierwszej instancji istoty sprawy albo gdy wydanie wyroku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości.

Dodatkową podstawę prawną uchylenia wyroku stanowi przepis art. 505 12 § 1 k.p.c., mający zastosowanie w postępowaniu uproszczonym. Przepis ten stanowi, że jeżeli sąd drugiej instancji stwierdzi, że zachodzi naruszenie prawa materialnego, a zgromadzone dowody nie dają wystarczających podstaw do zmiany wyroku, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie Sądu Okręgowego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna ze wskazanych wyżej podstaw uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.

Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji nie jest dotknięte nieważnością. Sąd ten rozpoznał istotę sprawy, analizując zasadność żądania pozwu z punktu widzenia okoliczności faktycznych przytoczonych jako podstawa faktyczna powództwa i rozpoznając zarzuty podniesione przez pozwanego. Wydanie wyroku przez Sąd Okręgowy nie wymaga również przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, ani też nawet uzupełniania, czy powtarzania postępowania dowodowego. W sprawie nie zachodzą również okoliczności, o których mowa w art. 505 12 § 1 k.p.c. Należy także zwrócić uwagę, że pozwany nie przytacza w apelacji zarzutów, których uwzględnienie mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku.

÷ Nie są uzasadnione zarzuty podniesione w apelacji. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych. Nieprecyzyjne jest jedynie sformułowanie, że „strony niniejszego procesu zawarły umowę o kredyt konsumencki”. Umowa o kredyt konsumencki została zawarta w dniu 24 maja 2007 roku pomiędzy S. W. a (...) Bankiem (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w W., co w innym miejscu uzasadnienia Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił. Nie jest uzasadnione stanowisko pozwanego, że w związku z zawarciem przez strony ugody w dniu 12 października 2011 roku powództwo o zapłatę wierzytelności wynikających z umowy o kredyt konsumencki, a nabytych przez powoda w drodze przelewu, nie jest uzasadnione.

Ze stanowiska pozwanego wynika, że dochodzone przez powoda roszczenie nie jest jeszcze wymagalne w związku z zawartą przez strony ugodą. Powyższe stanowisko powoda nie jest trafne. Okolicznością bezsporną jest to, że w dniu 12 października 2011 roku pomiędzy stronami rozpoznawanej sprawy zawarta została ugoda dotycząca wierzytelności nabytych przez powoda od (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.. W § 2 ugody strony zawarły postanowienie, że dłużnik uznaje zobowiązanie opisane w § 1 i zobowiązuje się do zapłaty na rzecz wierzyciela kwoty 3080,50 zł w dziesięciu ratach w wysokości 308,05 zł każda, płatnych do 26 dnia każdego miesiąca na wskazany rachunek bankowy wierzyciela, poczynając od dnia 26 października 2011 roku.

W § 5 ugody strony zawarły postanowienie, że w sytuacji niezapłacenia przez dłużnika raty w terminie ustalonym w § 2 lub zapłaty raty w niepełnej wysokości, kwota pozostała do zapłaty staje się natychmiast wymagalna w całości z dniem następnym po dniu płatności pierwszej niezapłaconej raty. Z treści ugody jednoznacznie wynikało, że zapłata pierwszej raty kredytu powinna nastąpić w terminie do dnia 26 października 2011 roku. Tymczasem pozwany dokonał wpłaty pierwszej raty w kwocie 308,50 zł dopiero w dniu 10 listopada 2011 roku, przy czym w dniu tym pozwany przekazał jedynie pieniądze pośrednikowi – urzędowi pocztowemu, natomiast na rachunek bakowy powoda pieniądze te wpłynęły w późniejszej dacie.

Kolejne wpłaty w kwotach po 308,50 zł powinny być dokonywane w terminach: do dnia 26 listopada 2011 roku, do dnia 26 grudnia 2011 roku, do dnia 26 stycznia 2012 roku i do dnia 26 lutego 2012 roku. Tymczasem dopiero w dniu 27 lutego 2012 roku pozwany przekazał pieniądze pośrednikowi – urzędowi pocztowemu i to tylko w kwocie 800 zł. Na rachunek bakowy powoda pieniądze te wpłynęły w późniejszej dacie. W związku z tym, że dłużnik nie wpłacił pierwszej raty w terminie określonym ugodą, cała kwota objęta ugodą stała się natychmiast wymagalna z dniem następnym po dniu płatności pierwszej niezapłaconej raty, to jest w dniu 27 października 2011 roku.

W związku z powyższym zawarcie przez strony ugody w dniu 12 października 2011 roku nie wpływa na zasadność dochodzonego przez powoda w rozpoznawanej sprawie roszczenia. ÷ Nie są uzasadnione zarzuty pozwanego dotyczące rozstrzygnięcia o kosztach procesu za pierwszą instancję. Wprawdzie powód cofnął częściowo pozew, jednak powód nie może być w tym zakresie uznany za stronę przegrywającą sprawę w znaczeniu określonym przez przepis art. 98 § 1 k.p.c. Przyczyną częściowego cofnięcia pozwu było bowiem zaspokojenie przez pozwanego, po wniesieniu pozwu części, dochodzonego przez powoda roszczenia.

Należy stwierdzić, że powód jest stroną wygrywającą sprawę w całości, gdy cofa skutecznie pozew z powodu zaspokojenia przez pozwanego dochodzonego roszczenia po wniesieniu pozwu. W postanowieniu z dnia 20 sierpnia 1979 roku, I CZ 92/791, Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że pozwany, który płaci dochodzoną należność po wniesieniu pozwu, chociaż przed otrzymaniem jego odpisu, z punktu widzenia przepisów k.p.c. o kosztach procesu uważany jest za przegrywającego sprawę i w konsekwencji zobowiązany jest zwrócić powodowi poniesione koszty (art. 98 § 1 k.p.c.)2.

Zasadą jest (art. 203 § 2 k.p.c.), że w wypadku cofnięcia pozwu obowiązek zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego, na jego żądanie, obciąża powoda bez względu na przyczynę cofnięcia. Jednakże dopuszczalne jest odstępstwo od tej zasady w sytuacji, gdy powód wykaże, że wystąpienie z powództwem było niezbędne dla celowego dochodzenia praw lub celowej obrony, z uwzględnieniem okoliczności istniejących w dacie wytoczenia pozwu. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy cofnięcie pozwu jest konsekwencją zaspokojenia przez pozwanego wymagalnego w chwili wytoczenia powództwa roszczenia powoda.

W rozumieniu przepisów o kosztach procesu (art. 98 k.p.c.) pozwanego należy uznać wówczas za stronę przegrywającą sprawę3. Z literalnego brzmienia art. 203 § 2 k.p.c. wynika, że w przypadku cofnięcia pozwu zwrot kosztów postępowania przysługuje wyłącznie pozwanemu, o ile zgłosi w tym zakresie wniosek w wymaganym terminie. Od tej zasady zachodzi wyjątek w sytuacji, gdy podjęcie tej czynności procesowej wiązało się z zaspokojeniem powoda w toku postępowania. W tym jednakże przypadku to na powodzie spoczywa ciężar wykazania, że wystąpienie z pozwem było niezbędne do celowego dochodzenia praw lub celowej obrony i faktycznie doszło do jego zaspokojenia w toku procesu4.

Co do zasady stronę cofającą środek zaskarżenia uznaje się za przegrywającą sprawę. Jednakże jeśli cofnięcie wynikało z zaspokojenia przez przeciwnika interesów skarżącego, a wniesienie środka zaskarżenia było niezbędne do dochodzenia praw lub obrony skarżącego, to obowiązek zwrotu kosztów może nie obciążać strony cofającej ten środek, lecz ciążyć na stronie przeciwnej5. * Na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. i w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy zasądził od S. W. na rzecz (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. kwotę 90 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.

W związku z tym, że apelacja pozwanego została oddalona w całości, pozwany jest stroną przegrywającą sprawę w całości w postępowaniu odwoławczym. Powinien zatem zwrócić powodowi koszty postępowania odwoławczego. Zasądzona kwota obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika procesowego powoda, ustalone według stawki minimalnej na podstawie § 6 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.

U. z 2013 roku, poz. 490 – tekst jednolity). * Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych wyżej przepisów Sąd Okręgowy orzekł jak w postanowieniu. 1 Lex nr 8188. 2 Por. również: postanowienie SN z dnia 6 listopada 1984 roku, IV CZ 196/84, Lex nr 8642; postanowienie SA w Katowicach z dnia 15 stycznia 2003 roku, I ACz 6/03, OSA 2003, z. 9, poz. 40. 3 Postanowienie SN z dnia 12 kwietnia 2012 roku, II CZ 208/11, Lex nr 1214570. 4 Postanowienie SA we Wrocławiu z dnia 29 marca 2012 roku, I ACz 491/12, Lex nr 1136094. 5 Postanowienie SN z dnia 8 lutego 2012 roku, V CZ 109/11, Lex nr 1147814.