Court dismisses appeals in arson case, upholding original sentence and damage assessment.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Warsaw upheld the first-instance judgment against T.S. (1) for arson, declaring both the defense's and the victim's appeals obviously groundless. The defense argued for acquittal or a lesser charge, while the victim sought a retrial, but the appellate court rejected claims regarding the damage value and the motive for the act. The court affirmed the original verdict because the expert opinion on damages was valid, the factual findings were correct, and the legal qualification aligned with the direct intent of the perpetrator.
Legislator headnote
AI generatedArt. 288 § 1 k.k.; Art. 200 k.p.k.; Art. 201 k.p.k.; Art. 115 § 2 k.k.; Art. 46 § 1 k.k.; Art. 58 § 3 k.k.; Art. 636 § 2 k.p.k.; Art. 3 u.l.; Art. 8 u.2; Art. 13 u.2; Appeals are dismissed when the first-instance court correctly established facts, applied expert opinions, and qualified the crime according to law, rendering further review unnecessary.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt X Ka 525/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 sierpnia 2014 roku Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Mariusz Jackowski – spr. SO Arkadiusz Tomczak SO Izabela Magdziarz Protokolant: prot. sąd. Marek Dobrogojski przy udziale Prokuratora Artura Bączka po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2014 roku sprawy T. S. (1) oskarżonego o przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego oraz oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie z dnia 11 września 2013 roku, sygn. akt XIV K 1113/08 orzeka:
1. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy , uznając apelacje za oczywiście bezzasadne 2. zasądza od oskarżonego T. S. (1) i od oskarżyciela posiłkowego J. Ś. na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 100 / sto / złotych opłaty oraz obciąża ich pozostałymi kosztami sądowymi postępowania odwoławczego w częściach równych . X Ka 525/14
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy M. wyrokiem z dnia 11.09.2013 r. uznał oskarżonego T. S. (1) za winnego tego, że - w nocy z dnia 15/16.11.1994 r. w W. dokonał zniszczenia mienia poprzez podpalenie płotu a następnie jego uszkodzenie na terenie posesji przy ul (...), ustalając wysokość szkody na kwotę 592,62 zł na szkodę J. Ś., tj. czynu z art.288 § 1 kk i za to na mocy tego przepisu , a nadto art.58 § 3 kk wymierzył mu karę 100 stawek dziennych grzywny po 10 złotych , warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby 1 roku , a nadto na podstawie art.46 § 1 kk orzekł obowiązek naprawienia szkody - poprzez zapłatę wskazanej kwoty na rzecz pokrzywdzonego.
Od powyższego wyroku apelacje wnieśli obrońca oskarżonego i oskarżyciel posiłkowy J. Ś.. Dalej idąca jest apelacja obrońcy, która zaskarża wyrok w całości / k-1765 i n. / . Apelacja ta zarzuca wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych , obrazą prawa materialnego -tj. art.l § 2 kk w zw. z art.115 § 2 kk oraz art.288 § 2 kk, a ponadto naruszenie przepisów postępowania tj. art.7 i art.410 kpk. Apelacja obrońcy wnosi o zmianę wyroku - poprzez uniewinnienie oskarżonego ew. o umorzenie postępowania na zasadzie art.17 § 1 pkt.3 kpk, ew. o zmianę kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego w kierunku wskazanym w zarzutach środka odwoławczego / przyjęcie wypadku mniejszej wagi / i umorzenie postępowania wobec przedawnienia karalności lub o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania .
Apelacja oskarżyciela posiłkowego wnosi o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania . Skarżący kwestionuje przede wszystkim przyjętą przez Sąd Rejonowy wartość szkody, dodatkowo wskazuje, iż oskarżony dokonał czynu bez powodu .
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
. Obie apelacje , a więc tak wywiedziona przez obrońcę oskarżonego , jak i złożona przez oskarżyciela posiłkowego są w stopniu oczywistym bezzasadne . W istocie zarzuty obu środków zaskarżenia stanowią jedynie nieuprawnioną polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi zaskarżonego wyroku , które zostały oparte na ocenie dowodów, korzystającej z ochrony art.7 kpk . W tym miejscu należy przypomnieć, iż sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom i ocenom sądu meriti własnych ustaleń i ocen skarżących to, zgodnie z utrwalonym, wieloletnim orzecznictwem stanowczo za mało, aby podważyć prawidłowość zaskarżonego wyroku / por.
Tomasz Grzegorczyk - Komentarz do kodeksu postępowania karnego . Tom I, Warszawa 2014, str. 1467-1468 / . W kontekście obu wniesionych w sprawie apelacji należy podkreślić, iż Sąd Rejonowy dysponował w sprawie bogatym , wystarczającym dla wyrokowania materiałem dowodowym . A co najistotniejsze Sąd pierwszej instancji poddał ten materiał ocenie, która nie wykracza poza ramy art.7 kpk, wyprowadzając prawidłowe - w znaczeniu tego przepisu - wnioski co do sprawstwa , winy oskarżonego , trafnie ustalając wysokość szkody, stopień społecznej szkodliwości czynu i jego kwalifikację prawną, nadając także prawidłowe znaczenie ustalonym w sprawie okolicznościom relewantnym z punktu widzenia sądowego wymiaru kary.
Sąd Rejonowy nie przyjął bezkrytycznie ani zeznań pokrzywdzonego, ani wyjaśnień oskarżonego, weryfikując je wnikliwie w toku przewodu sądowego . W powyższym kontekście należy uznać, iż obrońca przecenia znaczenie w sprawie zeznań pokrzywdzonego . Sama okoliczność, iż opinia psychologiczna zawiera wnioski o ostrożności przy ocenie tego dowodu / k-497 / z pewnością nie może - sama w sobie - podważyć ustaleń zaskarżonego wyroku . Obrońca nie docenia, iż zeznania pokrzywdzonego potwierdza szereg innych dowodów . Ponadto, gdyby pokrzywdzony miał świadczyć niemiarodajnie to przecież mógłby wskazać, iż był bezpośrednim obserwatorem zdarzenia objętego postępowaniem .
Sprawstwo oskarżonego potwierdza szereg dowodów, w szczególności zeznania wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pracowników ochrony, dokumenty ochrony / k-34 /, straży pożarnej / k-35 /, ekspertyza kryminalistyczna z k-212-213 akt sprawy, opinie biegłego z zakresu budownictwa / k-1031 in., 1044 i n., 1605 i n. /, protokół oględzin miejsca zdarzenia / k-4 /. Podkreślić przy tym należy, iż ze wspomnianej opinii kryminalistycznej w sposób oczywisty wynika , iż podważa ona linię obrony , jakoby rzekomo oskarżony jedynie gasił „ pożar „ Wbrew zarzutom apelacji obrony, Sąd Rejonowy oceniał całokształt dowodów, nie przekraczając przy tym przepisu art.7 kpk .
Przeciwnie , to „ ustalenia „ i „ oceny „ obrońcy oskarżonego cechuje wybiórczość w traktowaniu zebranego materiału dowodowego . W istocie, poza nieuprawnioną polemiką, obrońca nie wykazuje takich wad ustaleń i ocen Sądu pierwszej instancji, które mogłyby podważać prawidłowość zaskarżonego wyroku . Dotyczy to także dowodu z zeznań świadków T. S. (2) i R. M. , których uważna / a przede wszystkim swobodna / ocena nie ujawnia okoliczności mogących podważać konkluzje Sądu Rejonowego w przedmiocie sprawstwa, zawinienia oskarżonego .
Sąd Rejonowy - wbrew zarzutom apelacji obrońcy - ustalił podłoże konfliktowe czynu oskarżonego, prawidłowo mając na uwadze tą okoliczność przy wymiarze kary . Jednocześnie nie można podzielić zarzutu apelacji oskarżyciela posiłkowego, jakoby rzekomo oskarżony działał bez powodu . Przeciwko takiemu stanowisku przemawia chociażby decyzja z k-284 w przedmiocie rozbiórki samowoli budowlanej. Nadto nie można podzielić zarzutu apelacji oskarżyciela posiłkowego , jakoby rzekomo Sąd Rejonowy nieprawidłowo ustalił wysokość szkody.
Sąd Rejonowy przeprowadził bowiem w tym przedmiocie wszechstronne postępowanie dowodowe, w tym - celem ustalenia wysokości szkody - powołując biegłego z zakresu budownictwa . Biegły ten opiniował - jak już wspomniano - kilkakrotnie, m.in. ustnie, odpowiadając na wszelkie wątpliwości, pytania stron . W oparciu o opinie tegoż biegłego Sąd Rejonowy słusznie ustalił wysokość szkody . Brak jest przy tym podstaw, aby opinie biegłego kwestionować . Biegły uwzględnił w opiniach dowody zebrane w sprawie, wskazał przyjętą metodologię badawczą.
Opinie biegłego zawierają tak sprawozdanie, jak i oparte o nie logiczne i przekonywujące wnioski. Opinie te spełniają zatem przesłanki określone w art.200 kpk . Nie zachodzą przy tym powody osłabiające wiedzę , obiektywizm biegłego . Opinie te są jasne i zupełne, nie zachodzą żadne z negatywnych przesłanek określonych w art.201 kpk . Okoliczność, iż wartość szkody ustalono w nowych złotych jest naturalną konsekwencją denominacji złotego. Skarżący - poza nieuprawnioną polemiką - nie przedstawia argumentacji, mogącej podważyć opinie biegłego.
Sąd Rejonowy ustalił też prawidłowo stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego i kwalifikację prawną tego czynu . Tym samym nie można podzielić stosownych zarzutów apelacji obrońcy . W sprawie nie może być mowy o względniejszej kwalifikacji prawnej czynu , o przyjęciu kwalifikacji z art.288 § 2 kk - jako wypadku mniejszej wagi, a tym bardziej, aby uznać, iż rzekomo stopień społecznej szkodliwości tego czynu był znikomy. O kwalifikacji czynu , stopniu społecznej szkodliwości nie decyduje tylko wysokość szkody, podłoże czynu .
W świetle art.115 § 2 kk relewantne są także postać zamiaru sprawcy, a oskarżony działał przecież w zamiarze bezpośrednim , ustalony sposób przestępnego działania - a ten z natury rzeczy świadczy niewątpliwie na niekorzyść oskarżonego . W świetle powyższych okoliczności tak ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu, jak i kwalifikacja prawna przyjęta przez Sąd Rejonowy świadczą o prawidłowości zaskarżonego wyroku . Ustalone zaś okoliczności łagodzące mają znaczenie jedynie w aspekcie sądowego wymiaru kary . Wymiar ten uwzględnia ustawowe dyrektywy i wskaźniki, okoliczności dotyczące tak czynu , jak i osobowości oskarżonego, a zatem nie może być uznany za rażąco niewspółmierny.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał obie apelacje wniesione w sprawie za oczywiście bezzasadne . Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia jest orzeczenie w przedmiocie kosztów sądowych postępowania odwoławczego, które wydano zgodnie z art.636 §2 kpk, art.3 u.l, art.8 i art.13 u.2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych / Dz. U. nr 49 poz.223 z 1983 r. ze zm. / .