Social security appeal dismissed for late filing due to loss of decision document and failure to appear in court.
Legislator summary
AI generatedThe court rejected the appellant's appeal against a social security office decision regarding applicable legislation, ruling it was filed late. The appellant argued the appeal was valid despite losing the original decision document during a home renovation and missing court hearings, but the court found no justification for the delay. Consequently, the appeal was dismissed because the statutory deadline for filing had expired, and the appellant's lack of diligence in managing their own affairs was not excused by the circumstances.
Legislator headnote
AI generatedArt. 477 § 1, 3 k.p.c.; Art. 42, 43 k.p.a.: An appeal against a social security decision must be filed within one month of service; failure to appear in court or loss of the decision document does not extend this deadline, and the appellant bears the burden of proving timely service.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VII U 2543/14 POSTANOWIENIE Dnia 22 czerwca 2016 roku. Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na posiedzeniu jawnym w składzie: Przewodniczący - Sędzia S.O. Danuta Dadej-Więsyk Protokolant - st. sekr. sąd. Małgorzata Gruza po rozpoznaniu sprawy S. C. z udziałem(...) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o zastosowanie właściwego ustawodawstwa na skutek odwołania S. C. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 26 sierpnia 2014 roku numer (...) p o s t a n a w i a : odwołanie odrzucić. Sygn. akt. VII U 2543/14
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 26 sierpnia 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. na podstawie art. 83 ust. l w związku z art. 6 ust. l pkt 5, art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2013 r. póz. 1442, z późn. zm.) art. 11 ust. 3 lit. a i art. 13 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE nr L 166/1 z 30.04.2004 r.), art. 5 ust l, art. 16 ust. l, 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.
Urz. UE nr L 284/rz3CLl 0.20091 stwierdził, że w okresie od 01.07.2012 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w Polsce i pracy najemnej wykonywanej na rzecz słowackiego pracodawcy na terenie Słowacji w stosunku do S. C. zastosowanie ma polskie ustawodawstwo w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Odwołanie od decyzji złożył w dniu 27 listopada 2014 r. S. C. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, że od dnia 1 lipca 201… r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w Polsce i pracy najemnej wykonywanej na rzecz słowackiego pracodawcy na terenie Słowacji podlega ustawodawstwu słowackiemu w zakresie stosowania przepisów o obowiązkowych ubezpieczeniach społecznych.
Decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego oraz procesowego w tym przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podniósł, iż w spornym okresie wykonywał pracę najemną na Słowacji w firmie (...) (k. 2-5). W odpowiedzi na odwołanie ZUS wnosił o odrzucenie odwołania jako złożonego po upływie miesięcznego terminu. Jednocześnie szczegółowo wyjaśniono zasady dotyczące ustalenia ustawodawstwa właściwego (k. 6-7). Postanowieniem z dnia 11 marca 2015 r. Sąd wezwał do udziału w sprawie w charakterze zainteresowanego (...) Słowacja (k. 15v).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 477 9 § l kpc odwołania od decyzji organów rentowych lub orzeczeń wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności wnosi się na piśmie do organu lub zespołu, który wydał decyzję lub orzeczenie, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ lub zespół, w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji lub orzeczenia. Według§ 3 powyższego artykułu Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się.
Skarżona decyzja zapadła w dniu 26 sierpnia 2014 r. W pouczeniu zawartym na ostatniej stronie decyzji czytelnie wskazano ubezpieczonemu, że w przypadku uznania, że decyzja jest niezgodna z przepisami lub ze stanem faktycznym, można wnieść odwołanie za pośrednictwem organu rentowego do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji. Po tym terminie decyzja staje się prawomocna (decyzja i pouczenie a.u.). Decyzja została doręczona wnioskodawcy w dniu 8 września 2014 roku (a.u.).
Pismem z dnia 26 listopada 2014 r. wnioskodawca zwrócił się do organu rentowego o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Podniósł, iż nie dochował terminu z powodu ważnych spraw rodzinnych. We wrześniu wyjechał poza miejsce zamieszkania, a pod koniec września powrócił aby porządkować rzeczy po śmierci mamy i przeprowadzić remont domu. Zapomniał o decyzji a w trakcie remontu zaginęła mu ona. Kopię decyzji otrzymał 19 listopada (a.u.). W toku postępowania sądowego wnioskodawca był wielokrotnie wzywany do osobistego stawiennictwa celem przesłuchania (posiedzenie 11 marca 2015 r., 13 maja 2015r., 3 lutego 2016 r., 22 czerwca 2016 r.) na okoliczności przyczyn niezłożenia odwołania w terminie.
Wobec niestawiennictwa strony Sąd na podstawie art. 302 kpc pominął dowód z przesłuchania wnioskodawcy. Nie budzi żadnych wątpliwości, iż dla stwierdzenia, czy przewidziany w cytowanym na wstępie art. 4779 § 1 k.p.c. termin do wniesienia odwołania od decyzji organu rentowego został zachowany, podstawowe znaczenie ma ustalenie daty doręczenia decyzji odwołującemu się. W tym zakresie kierować się należy regułami ustanowionymi w postępowaniu administracyjnym, ponieważ faza poprzedzająca postępowanie sądowe w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych ma charakter postępowania administracyjnego.
Fakt doręczenia pisma określonej osobie fizycznej w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzony wtedy, kiedy jest pewne, że otrzymała je właściwa osoba (doręczenie nastąpiło bezpośrednio do rąk adresata - art. 42 k.p.a., tzw. doręczenie właściwe), lub kiedy spełnione zostały warunki określone w art. 43 i 44 k.p.a. (tzw. . doręczenie zastępcze). Według powołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 42 § 1 k.p.a.), a w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu - pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 zdanie pierwsze k.p.a.).
Co równie istotne, w sytuacji, kiedy nastąpił skutek procesowy doręczenia, późniejsze ponowne doręczenie pisma stronie nie może być uznane jako ponowne doręczenie, albowiem doręczenie pisma w toku postępowania administracyjnego może nastąpić tylko raz. Skutki procesowe Kodeks postępowania administracyjnego łączy przy tym z doręczeniem w formie prawem przewidzianej, a nie z zapoznaniem się z treścią pisma przez stronę, jak i z faktycznym otrzymaniem tego pisma przez stronę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2013., II FSK 2028/12, LEX nr 1342085U).
Zaskarżona decyzja została doręczona wnioskodawcy w dniu 8 września 2014 r. , a okoliczność późniejszego otrzymania kopii decyzji nie ma znaczenia dla biegu terminu do złożenia odwołania i wynika tylko ze sposobu prowadzenia swoich spraw przez ubezpieczonego, które zostało złożone po upływie 2,5 miesiąca od doręczenia decyzji. Natomiast podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące kilkudniowego wyjazdu, porządkowanie rzeczy, remont w ocenie Sądu w żadnej mierze nie usprawiedliwiają zachowania skarżącego w zakresie niezachowania terminu do wniesienia odwołania, które powinno być oceniane przy uwzględnieniu wymaganej od skarżącego należytej dbałości o własne interesy.
Stąd też mając na uwadze powyższe okoliczności i opierając się na treści art. 477 9 § 3 kpc Sąd orzekł jak w sentencji.