Labor court dismisses employee's claim for damages and work certificate correction regarding employer's relocation order.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's lawsuit seeking damages and a correction of his employment certificate. The plaintiff refused a work relocation order due to distance and health issues, leading to his dismissal for serious breach of duty. The court ruled that the employer's decision was lawful as the order met legal requirements and the plaintiff had no grounds to refuse it.
Legislator headnote
AI generatedArt. 100 § 1 k.p.; Art. 97 § 3 k.p.; § 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 15 V 1996r: An employee is obligated to execute lawful work orders; a dismissal for refusal constitutes a serious breach unless the order violates law or contract, and the employer must correct the work certificate if such a breach occurred unlawfully.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV P 40/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 maja 2016 roku Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie : Przewodniczący : SSR Maja Snopczyńska Ławnicy: M. M., J. B. (1) Protokolant : Karolina Nowicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2016 roku w Ś. sprawy z powództwa M. L. (1) przeciwko (...) Spółka z o.o. w Ś. o odszkodowanie i sprostowanie świadectwa pracy I. powództwo oddala; II. nie obciąża powoda kosztami procesu.
UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 16 lutego 2016 roku skierowanym przeciwko Usługowej Spółdzielni (...) Sp. z o.o. Zakład Pracy (...) w Ś. powód M. L. (1) wniósł o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda odszkodowania w kwocie (...) zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia (...)., zasądzenia od pozwanej na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód podniósł, że był zatrudniony u pozwanej na stanowisku strażnika na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze godzin. W umowie określono, że miejscem wykonywania pracy jest teren województwa (...).
Przez cały okres zatrudnienia powód świadczył pracę wyłącznie na terenie miasta D.. W styczniu 2016 roku pozwana utraciła zlecenia na ochronę obiektów położonych w D. i wydała powodowi polecenie służbowe by świadczył pracę na terenie obiektu położonego w S.. Powód odmówił wykonania polecenia służbowego, uznając iż nie jest to polecenie lecz w rzeczywistości zmiana warunków pracy, na która z uwagi na brak samochodu, koszty dojazdów z D. do S. i stan zdrowia nie mógł sobie pozwolić. Na skutek tej odmowy pozwana rozwiązała z nim umowę o prace bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia podstawowego obowiązku pracowniczego polegającego na odmowie wykonania polecenia służbowego.
Pismem z dnia (...)roku powód rozszerzył powództwo, wnosząc o sprostowanie świadectwa pracy z dnia (...)roku, miedzy innymi poprzez zmianę podstawy prawnej rozwiązania umowy o pracę. W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu podała, że zawierając umowę o pracę z danym pracownikiem, wyraźnie tłumaczy każdemu pracownikowi, iż nie jest on przyporządkowany tylko i wyłącznie do jednego obiektu i może świadczyć prace na obiektach obsługiwanych przez pozwaną zlokalizowanych terenie województwa (...).
W przypadku powoda taka procedura była również stosowana. Ponadto powód przez cały okres zatrudnienia u pozwanej nie świadczył pracy jedynie w D.. We wrześniu i październiku 2012 roku został skierowany do pracy jako strażnik przy budowie drogi na wylocie z D. w kierunku W.. W toku postępowania Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód M. L. (1) zatrudniony był u pozwanego od dnia (...) roku początkowo na okres próbny, następnie na czas określony na ¾ etatu, a od dnia 31 grudnia 2011 roku na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy jako strażnik.
W umowie o pracę określono, że miejscem wykonywania pracy jest teren województwa (...). Dowód: - akta osobowe powoda – w załączeniu. Działalność pozwanej polega między innymi na świadczeniu usług ochrony mienia i usług porządkowych. Podczas zawierania umowy o pracę powód został poinformowany, iż nie jest on przyporządkowany tylko i wyłącznie do jednego obiektu i może świadczyć pracę na różnych obiektach obsługiwanych przez pozwaną. O możliwości świadczenia pracy na różnych obiektach oraz w różnych miejscowościach w obrębie województwa (...) przypominano pracownikom podczas szkoleń wstępnych i okresowych.
Powód przez cały okres zatrudnienia świadczył pracę na terenie miasta D. na obiekcie należącym do (...) Sp. z o.o. w D.. W 2012 roku został skierowany do pracy jako strażnik przy budowie drogi na wylocie z D. w kierunku W. i wówczas do pracy dojeżdżał rowerem. Dowód: - zeznania świadków I. A., J. B. (2), M. R., M. K. – e protokół z dnia (...) k. 78 - częściowo zeznania powoda - e protokół z dnia (...) k.
78. W związku rozwiązaniem umowy z (...) Sp. z o.o. w D. i utratą zlecenia na ochronę obiektów pozwana w dniu (...)roku wydała powodowi polecenie służbowe świadczenia pracy zgodnie z wiążąca strony umową o pracę na terenie Zakładu Produkcyjnego (...) położonego w S. przy ul. (...) od dnia (...)roku. Ze względu na schorzenia, na które cierpi powód (padaczka) i orzeczony stopień niepełnosprawności, powód musi pracować w miejscu, które nie jest odosobnione od ludzi na stanowisku dwuosobowym. Obiekt w S. spełniał powyższe wymogi, przy czym nie było możliwości zapewnienia dwuosobowego stanowiska na innych obiektach.
Pozwana wzięła również pod uwagę dogodny dojazd do obiektu, jak również poinformowała powoda o możliwości rekompensaty za koszty dojazdów. Powód w dniu (...) roku odmówił wykonania polecenia służbowego. Pismem z dnia (...) roku pozwana rozwiązała z powodem umowę o pracę bez wypowiedzenia z dniem otrzymania przez powoda wypowiedzenia (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.). Jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę wskazano ciężkie naruszenie przez powoda podstawowego obowiązku pracowniczego, polegającego na odmowie wykonania polecenia służbowego świadczenia pracy na terenie obiektu położonego w S. przy ul. (...).
Dowód: - akta osobowe powoda – w załączeniu; - informacja dla lekarza kierującego, wyniki badań k. 16; - zeznania świadka M. K. – e protokół z dnia (...) k.
78. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd zważył: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w oparciu o zeznania świadków I. A., J. B. (2), M. R., M. K. oraz częściowo zeznań powoda M. L. (2), jak również dokumenty zgromadzone w aktach sprawy. Sąd dał wiarę powyższym dowodom w takim zakresie w jakim każdy z nich stanowił podstawę dokonania ustaleń faktycznych w sprawie. Podstawę ustaleń Sądu w zakresie przebiegu zatrudnienia powoda stanowiły również akta osobowe pracownika.
Sąd dał im wiarę w całości, albowiem ich prawdziwość i autentyczność nie budziła wątpliwości, jak również nie zostały one w tym zakresie zakwestionowane przez strony postępowania. Sąd odmówił przyznania waloru wiarygodności zeznaniom złożonym przez powoda w zakresie w jakim kwestionował fakt informowania go o możliwości świadczenia pracy na innych obiektach. Twierdzenia powoda są sprzeczne z zeznaniami przesłuchanych w sprawie świadków, którzy potwierdzili możliwość przeniesienia pracowników na inny obiekt położony na terenie D..
Ponadto świadek I. A. potwierdziła, że każda przyjmowana do pracy osoba zawsze jest informowana o świadczeniu pracy na terenie województwa (...) i okoliczność ta przypominana jest również przy podpisywaniu umowy o pracę oraz podczas szkoleń wewnątrzzakładowych. Podstawę prawną roszczenia powoda, stanowił przepis art. 56 § 1 zd. pierwsze k.p. zgodnie z którym, pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie.
Rozstrzygając zasadność dochodzonego roszczenia, należało zatem ustalić, czy strona pozwana dokonując rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia na zasadzie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. uczyniła to w sposób prawidłowy, a więc spełniało ono wymogi formalne (np. konsultacji związkowych, formy pisemnej, podania przyczyny wypowiedzenia), a podana przyczyna wypowiedzenia była rzeczywista i prawdziwa. W myśl z art. 52 § 1 pkt 1 k.p. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych.
Cytowany przepis nie zawiera katalogu określającego, choćby przykładowo, na czym polega ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych przez pracownika. Z jego treści oraz z wieloletniego doświadczenia orzeczniczego wynika jednak, że nie każde naruszenie przez pracownika obowiązków może stanowić podstawę rozwiązania z nim umowy w tym trybie – musi to być naruszenie podstawowego obowiązku, zaś powaga tego naruszenia rozumiana musi być jako znaczny stopień winy pracownika. Rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 k.p., jako nadzwyczajny sposób rozwiązania stosunku pracy, powinno być stosowane przez pracodawcę wyjątkowo i z ostrożnością.
Musi być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które w zakresie winy pracownika polegają na jego złej woli lub rażącym niedbalstwie (por. wyrok SN z 2 czerwca 1997 r., I PKN 193/97, OSNAPiUS 1998/9/269). Z powyższego wynika, że nie każde naruszenie przez pracownika obowiązków może stanowić podstawę rozwiązania umowy w tym trybie art. 52 § 1 ust. 1 k.p. Musi to być naruszenie podstawowych obowiązków, spowodowane przez pracownika świadomie, w sposób przez niego zawiniony oraz stwarzać zagrożenie dla interesów pracodawcy.
Jak z tego widać, przy ocenie ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych należy brać pod uwagę zarówno stopień natężenia złej woli pracownika, jak i rozmiar szkody, jaką może pociągać za sobą naruszanie obowiązków pracowniczych. Natomiast ocena, czy dane naruszenie obowiązku jest ciężkie, zależy od okoliczności każdego indywidualnego przypadku. Bezsporne jest, iż powód w dniu (...) roku odmówił wykonania polecenia służbowego świadczenia pracy na terenie obiektu położonego w S. przy ul. (...) i w dniu pierwszej służby, tj. (...) roku nie stawił we wskazanym miejscu celem świadczenia pracy.
Powód podnosił, że w rzeczywistości wydanie polecenia służbowego świadczenia pracy w S. było zmianą warunków pracy i płacy, o której mowa w art. 42 k.p. Sąd nie zgodził się z taką argumentacją powoda, bowiem z umowy o pracę łączącą strony jednoznacznie wynika, że miejscem wykonywania pracy jest teren województwa (...), zaś fakt, iż powód przez okres zatrudnienia wykonywał pracę na terenie D. wynikał z potrzeb pracodawcy. Skoro powód podpisał umowę o pracę, to jednocześnie godził na wskazane warunki zatrudnienia i liczył się z tym, ze w każdej chwili może zostać skierowany do innej miejscowości celem świadczenia pracy, tym bardziej, że pozwana obsługiwała w D. tylko jeden obiekt.
W świetle powyższego nie zasługują na wiarę twierdzenia powoda, jakoby nie rozumiał zapisu zawartego w umowie o pracę „ (...)”, a dotyczącego miejsca jej wykonywania. Zgodnie z art. 100 § 1 k.p. pracownik jest obowiązany wykonywać pracę sumiennie i starannie oraz stosować się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy, jeżeli nie są one sprzeczne z przepisami prawa lub umową o pracę. Zatem pracownik ma obowiązek wykonania polecenia, jeżeli spełnia ono trzy warunki: dotyczy pracy, jest zgodne z przepisami prawa pracy oraz zgodne z umową o pracę.
Z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, iż wydane polecenie służbowe powodowi spełniało powyższe warunki. Pracownik ma prawo i obowiązek odmowy wykonania polecenia służbowego jedynie, jeżeli jest ono bezprawne lub nie ma związku z wykonywaną pracą, a w realiach niniejszej sprawy powód nie miał podstaw do kwestionowania polecenia swego pracodawcy. Powód mógł oczywiście mieć krytyczny stosunek do wydanego polecenia, jednakże nie zwalniało go to z obowiązku wykonania polecenia służbowego. Wskazać należy, że strona pozwana przy podjęciu decyzji o wskazaniu powodowi miejsca wykonywania obowiązków w S. kierowała się nie tylko interesem pracodawcy, lecz także interesem pracownika – sprawdzono, że powód ma połączenia do S., zaproponowano dostosowanie godzin pracy do godzin możliwego dojazdu, a przede wszystkim kierowano się stanem zdrowia powoda i możliwością utworzenia dwuosobowego stanowiska.
Wskazać należy, że to nie powód jako pracownik decyduje gdzie i kiedy świadczyć będzie pracę, brak jest więc podstaw aby strona pozwana uwzględniła stanowisko powoda i pracownika ze Ś. przeniosła do S., zaś powoda do Ś.. To pracodawca ponosi ryzyko związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i podejmuje decyzje zgodne z interesami pracodawcy, z tym, że ni mogą one być sprzeczne z interesem pracownika i obowiązującymi przepisami. W związku z powyższy należało uznać, że strona pozwana prawidłowo rozwiązała umowę o pracę z powodem, co skutkowało oddaleniem powództwa o odszkodowanie.
Powód wniósł także o sprostowanie świadectwa pracy w zakresie sposobu rozwiązania umowy o pracę. Zgodnie z treścią art. 97 §3 kp jeżeli z orzeczenia sądu wynika, że rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu w tym trybie umów o pracę, pracodawca jest zobowiązany zamieścić informację w świadectwie pracy, że rozwiązanie nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę. Tryb wydawania świadectwa pracy po uwzględnieniu przez sąd żądania pracownika dotyczącego nieprawidłowego rozwiązania umowy o pracy reguluje szczegółowo § 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 15 V 1996r w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania (Dz.
U. nr 60, poz. 282 z późn. zm) zakreślając pracodawcy 3 dniowy termin od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu. Wobec oddalenia powództwa o zasądzenie odszkodowania za nieprawidłowe rozwiązanie umowy o pracę powództwo o sprostowanie świadectwa pracy także podlegało oddaleniu. Mając powyższe na uwadze na mocy powołanych przepisów Sąd oddalił powództwo jako bezzasadne. Orzeczenie o kosztach procesu oparto na przepisie art. 102 k.p.c., biorąc pod uwagę aktualną sytuację materialną powoda.