Court dismisses prosecutor's appeal on drunk driving acquittal, upholding first-instance verdict as factually sound.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the prosecutor's appeal against the first-instance acquittal of the defendant for drunk driving. The prosecutor argued that the lower court erred in its factual assessment and failed to order specific evidence regarding phone location data. The court rejected these claims, stating that the existing evidence was sufficient and the expert opinion on phone locations did not prove the defendant's presence at the scene.
Legislator headnote
AI generatedArt. 425 § 1, 2 k.p.k.; Art. 444 k.p.k.; Art. 427 § 1, 2 k.p.k.; Art. 437 § 1, 2 k.p.k.; Art. 439 k.p.k.; Art. 440 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k.: An appeal is clearly unfounded when the first-instance court's factual findings are supported by the evidence and logical reasoning, and when the alleged failure to order specific evidence does not create reasonable doubt regarding the main fact.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ka 645/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2013 r. Sąd Okręgowy w Zamościu II Wydział Karny w składzie : Przewodniczący: SSO Mirosław Kędrak Sędziowie: SO Urszula Zwolak (spr.) SO Przemysław Szyszka Protokolant: st.sekr.sąd. Krystyna Duras przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. Krzysztofa Borka po rozpoznaniu w dniu 3 października 2013 roku sprawy K. B. oskarżonego z art.178a§1 kk na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 15 maja 2013 r. sygn. akt II K 1139/12 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną ; II. wydatkami za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa w całości. /-/ Na oryginale właściwe podpisy. Sygn. akt II Ka 645/13
UZASADNIENIE
Uzasadnienie faktyczne: Prokurator Rejonowy w Zamościu oskarżył K. B. o to, że: w dniu 7 października 2012 roku w Z., województwa (...), prowadził w ruchu lądowym samochód osobowy marki R. (...) o numerze rejestracyjnym (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości o stężeniu 1,09 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k.. Sąd Rejonowy w Zamościu wyrokiem z dnia 15 maja 2013 roku wydanym w sprawie IIK 1139/12 uniewinnił oskarżonego K. B. od popełnienia zarzucanego mu czynu a kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.
Apelację w tej sprawie wywiódł Prokurator Rejonowy w Zamościu. Na podstawie art. 425 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 444 k.p.k. zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego, zaś na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: 1). błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu przez Sąd, iż zebrany i ujawniony na rozprawie materiał dowodowy wskazuje, iż oskarżony K. B. nie popełnił zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena całości materiału dowodowego, uwzględniająca zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, prowadzi do wniosku przeciwnego; 2). mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k., art. 9 § 1 k.p.k., art. 167 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k. i art. 410 k.p.k. polegającą na niewyjaśnieniu przez Sąd wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodów zmierzających do zweryfikowania połączeń telefonicznych z telefonów K. i D.
S. z dnia 7 października 2012 r.. Podnosząc te zarzuty skarżący na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Uzasadnienie prawne: Apelacja jest niezasadna i to w stopniu oczywistym, bowiem kompleksowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że ustalenia faktyczne, jakie na jego podstawie poczynił Sąd I instancji, są prawdziwe i odpowiadające przeprowadzonym dowodom i wnioskom wyciągniętym z tych dowodów. Sąd ten nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania, ani nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych, przeprowadził niezbędne dla prawidłowego wyrokowania dowody i tak zgromadzony materiał ocenił w sposób wszechstronny oraz pozbawiony błędów natury faktycznej, czy też logicznej.
Sąd Rejonowy przeprowadził wszelkie dające możliwość wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, dowody, przede wszystkim zawnioskowane w akcie oskarżenia oraz z urzędu w postaci dodatkowej, uzupełniającej opinii biegłego. Dowody te zostały przez Sąd prawidłowo, zgodnie z art. 7 k.p.k. ocenione, a wnioski z nich wysnute doprowadziły do logicznych ustaleń o niewinności oskarżonego. Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 1). apelacji, należy zauważyć, że w sprawie nie przeprowadzono żadnego dowodu, który bezpośrednio wskazywałby na sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu.
Proces niniejszy jest procesem poszlakowym, a to powoduje, że na Sądzie Rejonowym spoczywa obowiązek wszechstronnej i szczegółowej analizy przeprowadzonych dowodów w celu ustalenia, czy poszlaki co do faktu głównego (tj. winy oskarżonego), wynikające z tych dowodów, tworzą nieprzerwany ciąg pozwalający na jednoznaczne przypisanie winy oskarżonemu. W tym przypadku Sąd Rejonowy sprostał tym wymaganiom, nie tylko bowiem przeprowadził wszelkie wynikające z toku sprawy dowody, uzupełniając je opinią biegłego przeprowadzoną na rozprawie z urzędu, ale też wszechstronnie je ocenił i wyciągnął logiczne wnioski stwierdzające, że winy oskarżonemu przypisać się nie da, bowiem poszlaki wspomnianego „nieprzerwanego” ciągu nie tworzą.
Można jedynie mówić o prawdopodobieństwie popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, a prawdopodobieństwo to opiera się jedynie na nieścisłościach w wyjaśnieniach oskarżonego, których nie da rozwiać się żadnymi dowodami przeprowadzanymi zgodnie z obowiązującymi zasadami prawa procesowego. Nie można więc przyjąć, za wnioskami prokuratora zawartymi w uzasadnieniu apelacji, iż wykazanie, że oskarżony składając wyjaśnienia kłamie będzie równoznaczne z przyjęciem jego winy w zakresie zarzucanego mu czynu. Nie można opierać wyroku skazującego na takich poszlakach, z których wynika tylko prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego zarzuconego mu czynu. (vide: wyrok SN z dnia 16 marca 2010 r., IIIKK 298/09, opubl.
LEX nr 583857 oraz wyrok SA w Lublinie z dnia 7 lipca 2007 r., IIAKa 44/09, LEX nr 523973). Zarzut sformułowany w pkt I apelacji – błąd w ustaleniach faktycznych, jest niezasadny, gdyż błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia jest błędem wynikającym albo z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd „braku”) lub z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (tzw. błąd „dowolności”), tymczasem Sąd Rejonowy nie popełnił żadnego z tych błędów. Skarżący w I zarzucie apelacji podnosi, jak się wydaje błąd „dowolności”, jednak kompleksowa analiza treści przede wszystkim pisemnych motywów wyroku, istnienia takiego błędu nie potwierdza.
Sąd Rejonowy ocenił zgromadzone dowody całościowo, wszechstronnie i w oparciu o doświadczenie życiowe oraz wskazania wiedzy, wobec czego taka ocena dowodów i wywiedzione z niej wnioski pozostają pod ochroną art. 7 k.p.k.. Sporządzone w sprawie pisemne uzasadnienie wyroku, odpowiadające wymogom art. 424 § 1 k.p.k., wskazuje, że Sąd rozważał każdy przeprowadzony dowód szczegółowo i w kontekście pozostałych dowodów, zaś wnioski przedstawione w tym uzasadnieniu są logiczne i wymowie tych dowodów odpowiadają. Sąd Okręgowy podziela wnioski wypływające z przeprowadzonej oceny dowodów, nie widząc konieczności ich powielania.
W punkcie II apelacji prokurator podnosi błąd „braku” w postaci nie przeprowadzenia z urzędu wyszczególnionych w zarzucie dowodów. Tymczasem dowody te, w zakresie możliwym do przeprowadzenia, przeprowadzone zostały. Opinia biegłego k. 63 i nast. oraz opinia uzupełniająca k. 142 – 143, 149 i nast. wskazują, że możliwości techniczne samych telefonów i stacji (...) zostały wykorzystane do opracowania opinii, która wskazuje jedynie: „obszary na których mogły znajdować się telefony, a nie konkretnie miejsce, w którym użytkownik znajdował się o określonym czasie” (k. 149 – opinia biegłego).
Należy ponadto zauważyć, iż na kartach 68 i 70 (dodatkowo karty 142 i 143) zobrazowane są zasięgi stacji (...), na obszarze działania których znajdowały się w krytycznym dniu telefony D. i K. S., a ponadto w obrębie zasięgu (obszarze) tej samej stacji (...) znajduje się teren nieruchomości p. S. (ulica (...)) i miejsce znalezienia uszkodzonego samochodu R. (...) (ulica (...), skrzyżowanie z ulicą (...)), co nie pozwala na ustalenie miejsc przemieszczania się w ich obszarze użytkownika wraz z telefonem. Na kartach 64 i 65 wyszczególnione zostały połączenia wykonywane „z” i „do” telefonów stanowiących własność D.
S. i K. S., zaś ustalenia do kogo połączenia te były wykonywane lub kto chciał się połączyć się z tymi numerami telefonów nie mają żadnego znaczenia w niniejszej sprawie, skoro treść tych rozmów nie została utrwalona. Ustalenie powyższego (adresatów i nadawców rozmów) również stanowiłoby tylko kolejne poszlaki w sprawie, które zdaniem Sądu nawet przeprowadzone w kierunku sugerowanym przez skarżącego nie doprowadziłyby do zamknięcia nieprzerwanego ciągu, wskazującego na winę oskarżonego. Poszlaki należy uznać za niewystarczające do uznania faktu głównego, gdy nie wyłączają one wszelkich rozsądnych wątpliwości w tym względzie, czyli gdy możliwa jest także inna od zarzucanej oskarżonemu wersja zdarzenia. (vide: wyrok SN z dnia 16 marca 2010 r., IIIKK 298/09, opubl.
LEX nr 583857). Tym samym oba zarzuty apelacji należy oceniać jako chybione, a apelację jako oczywiście bezzasadną, skoro ani jej zarzuty, ani wniosek w najmniejszym stopniu nie znalazły uzasadnienia w szczegółowej analizie przedmiotowej sprawy. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w czasie badania akt sprawy, w szczególności przebiegu procesu, treści wyroku i jego uzasadnienia, bezwzględnych przyczyn odwoławczych ujętych w art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k. skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, wobec czego uznając apelację za oczywiście bezzasadną utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Orzeczenie o wydatkach w postępowaniu odwoławczym, które ponieść ma Skarb Państwa oparto na treści art. 636 § 1 k.p.k.. /-/ Na oryginale właściwe podpisy.