Appeal dismissed; assignment of bank debt claim does not qualify for reduced court fees under Art. 13 Civil Costs Act.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against the first-instance judge's order to return the claim due to insufficient court fees. The plaintiff argued that the assignment of a bank loan debt constituted a 'banking transaction' under the Banking Act, entitling them to a capped fee of 1,000 PLN. The court rejected this, ruling that the assignment itself is an autonomous legal act distinct from the underlying loan contract and does not fall within the specific scope of the reduced fee provision intended for consumers.
Legislator headnote
AI generatedArt. 13 ust. 1a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; assignment of a bank loan claim is not a banking transaction within the meaning of the Banking Act and does not qualify for the reduced court fee cap.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I ACz 1072/16 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2016 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący SSA Krzysztof Sobierajski (spr.) Sędziowie SSA Hanna Nowicka de Poraj SSA Barbara Baran po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2016 roku w Krakowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...)Funduszu (...)z siedzibą we W. przeciwko M. P. o zapłatę na skutek zażalenia strony powodowej na zarządzenie Przewodniczącego posiedzenia Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2016 roku, sygn. akt I Nc 142/16 postanawia oddalić zażalenie. Hanna Nowicka de Poraj Krzysztof Sobierajski Barbara Baran Sygn. akt I ACz 1072/16
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący posiedzenia Sądu Okręgowego w Krakowie dokonał zwrotu pozwu. W uzasadnieniu wskazał, że strona powodowa reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła pozew o zapłatę podając jako wartość przedmiotu sporu kwotę 186.629,30 zł i uiszczając przy tym opłatę sądową od pozwu w kwocie 1.000 zł. Przywołał art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych odnoszący się do opłaty stosunkowej oraz art. 13 ust. la tej ustawy, który stanowi, iż w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe opłata stosunkowa wynosi 5 % wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 zł i nie więcej niż 1.000 zł.
W ocenie Przewodniczącego roszczenie strony powodowej nie jest objęte dyspozycją art. 13 ust. 1a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, gdyż przepis ten należy interpretować ściśle jako dotyczący jedynie stosunków pomiędzy bankami a konsumentami. Zdaniem Przewodniczącego opłata sądowa od pozwu, którą zobowiązana jest uiścić strona powodowa, powinna być określona w oparciu o art. 13 ust. 1 ww. ustawy, tj. wynosić 9.332 zł. Z uwagi zatem na nieuiszczenie przez pełnomocnika strony powodowej opłaty sądowej od pozwu w wymaganej przez prawo wysokości dokonano na zasadzie art. 130 2 § 1 k.p.c. zwrotu pozwu.
Strona powodowa złożyła zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego zarzucając mu naruszenie przepisu art. 13 ust. la ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy i uznanie, iż winna ona uiścić opłatę sądową od pozwu w wysokości wyższej niż 1.000 zł. W uzasadnieniu wskazała, że wierzytelność przez nią dochodzona wynika z umowy kredytu zawartej między bankiem, od którego nabyła wierzytelność, i pozwanym, a zatem z czynności bankowej, co odpowiada zapisowi art. 5 ustawy Prawo bankowe i tym samym art. 13 ust. la ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych przewidującym maksymalną wysokość opłaty od pozwu w kwocie 1.000 zł.
Strona powodowa wniosła o uchylenie zarządzenia o zwrocie pozwu oraz zasądzenie na jej rzecz od pozwanego zwrotu kosztów wywołanych wniesieniem zażalenia, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na gruncie niniejszej sprawy strona powodowa niezasadnie podnosi, iż w stosunku do niej ma zastosowanie regulacja przepisu art. 13 ust. 1 a ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Stosownie do wersji tego przepisu obowiązującej w dniu złożenia przez stronę powodową pozwu w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe, opłata stosunkowa wynosi 5 % wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 zł i nie więcej niż 1.000 zł.
Strona powodowa w złożonym pozwie jako źródło swojego roszczenia względem pozwanego wskazuje umowę z dnia 28 maja 2007 roku przelewu wierzytelności nabytej od (...) Bank (...) SA z siedzibą w W.. Umowa przelewu jest wprawdzie wymieniona w katalogu czynności bankowych zawartym w art. 5 ust. 2 ustawy Prawo bankowe, jednak kwalifikowana jest jako taka o ile jest wykonywana przez banki. Umowa przelewu mogłaby zatem zostać uznana za czynność bankową w sytuacji sporu między bankiem a stroną powodową. Należy zauważyć, że przywołany art. 5 ustawy Prawo bankowe wskazuje w sposób wyczerpujący czynności, które mogą zostać zakwalifikowane jako czynności bankowe (zob.
Z. Ofiarski „Komentarz do art. 5 ustawy Prawo bankowe”, stan prawny na dzień 1 stycznia 2013 r., Lex). Okoliczność, iż czynnością poprzedzającą umowę przelewu wierzytelności zawartą między stronami była czynność bankowa w postaci umowy kredytu zawarta między bankiem a pozwanym nie przemawia za przyjęciem, iż strona powodowa może skorzystać z możliwości przewidzianej przez art. 13 ust. 1 a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych uiszczenia opłaty stosunkowej nie większej niż 1.000 zł. Roszczenie strony powodowej nie wynika bowiem z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe.
W realiach niniejszej sprawy nie występuje spór pomiędzy bankiem a kredytobiorcą lecz spór między nabywcą wierzytelności a kredytobiorcą a spór taki w ocenie Sądu Apelacyjnego nie jest objęty regulacją wskazanego przepisu. W orzecznictwie przejmuje się, że cesja wierzytelności wynikającej z bankowej umowy kredytowej nie należy do zdarzeń prawnych, które są „związane z istotą stosunku” stosunku kredytowego w rozumieniu przepisów prawa bankowego. Czynność ta stanowi autonomiczne źródło stosunku zobowiązaniowego w relacji do umowy kredytu bankowego łączącej inne podmioty (por. wyrok SN z dn. 4.04.2014 r., II CSK 403/13, nie publ.).
Nadto należy nadmienić, iż art. 13 ust. 1 a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w obecnie obowiązującej wersji stanowi, że opłata stosunkowa w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe, pobierana od konsumenta albo osoby fizycznej prowadzącej gospodarstwo rodzinne wynosi 5 % wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 zł i nie więcej niż 1.000 zł. Treść tego ustępu, który wszedł w życie w październiku 2015 roku i został następnie znowelizowany ustawą z dnia 18 marca 2016 roku o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych wskazuje, że intencją ustawodawcy nowelizującego było skierowanie możliwości skorzystania z widełek opłaty w niej przewidzianych jedynie względem konsumenta, czy też osoby fizycznej prowadzącej gospodarstwo rodzinne.
Wobec powyższego należało uznać, że Sąd I instancji zasadnie przyjął, iż względem strony powodowej w zakresie wysokości opłaty stosunkowej od pozwu ma zastosowanie art. 13 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W konsekwencji Sąd Apelacyjny w Krakowie działając na zasadzie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. oddalił zażalenie strony powodowej. Hanna Nowicka de Poraj Krzysztof Sobierajski Barbara Baran