Appeal court allows claimant's appeal by applying old court fee law to pending proceedings.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court overturned the lower court's order to dismiss the plaintiff's claim due to insufficient court fees. The plaintiff filed the lawsuit on March 3, 2016, paying a fee based on the law effective at that time, while the lower court incorrectly applied a new fee regulation enacted later in 2016. The court ruled that the transitional provisions of the new law require applying the previous fee structure to proceedings initiated before its entry into force, thereby validating the plaintiff's payment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 marca 2016 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Art. 13 ust. 1a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych: The new court fee regulation applies only to proceedings commenced after its entry into force; proceedings initiated prior to the new law's effective date must be governed by the previously valid fee provisions until the case concludes.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I ACz 1070/16 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2016 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący SSA Krzysztof Sobierajski (spr.) Sędziowie SSA Hanna Nowicka de Poraj SSA Barbara Baran po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2016 roku w Krakowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Banku (...) SA z siedzibą w W. przeciwko A. G. i K. G. o zapłatę na skutek zażalenia strony powodowej na zarządzenie Przewodniczącego posiedzenia Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2016 roku, sygn. akt I Nc 313/16 postanawia uchylić zaskarżone zarządzenie. Hanna Nowicka de Poraj Krzysztof Sobierajski Barbara Baran Sygn. akt I ACz 1070/16
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący posiedzenia Sądu Okręgowego w Krakowie dokonał zwrotu pozwu. W uzasadnieniu wskazał, że strona powodowa reprezentowana przez pełnomocnika wniosła pozew o zapłatę w postępowaniu nakazowym kwoty 182.217,16 zł z odsetkami umownymi uiszczając przy tym opłatę sądową od pozwu w kwocie 250 zł. Przewodniczący przywołał art. 13 ust. 1 oraz art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz art. 13 ust. la tej ustawy, który stanowi, iż w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe opłata stosunkowa pobierana od konsumenta albo od osoby fizycznej prowadzącej gospodarstwo rodzinne wynosi 5 % wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 zł i nie więcej niż 1.000 zł.
Zauważył, że aktualna regulacja tego przepisu została wprowadzona ustawą z dnia 18 marca 2016 roku o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zaznaczając, iż art. 2 ustawy nowelizującej wskazuje, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, co nastąpiło w dniu 15 kwietnia 2015 roku, stosuje się, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, przepisy dotychczasowe. Przywołał w związku z tym treść art. 13 ust. la sprzed nowelizacji, zgodnie z którą w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe opłata stosunkowa wynosi 5 % wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 zł i nie więcej niż 1.000 zł.
Sąd zaznaczył, że w niniejszej sprawie, z uwagi na jej etap, nie doszło jeszcze do wszczęcia postępowania, gdyż nie zostało wydane zarządzenie o doręczeniu pozwu stronie przeciwnej, w związku z czym zastosowanie ma przepis art. 13 ust. 1a w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji. Sąd dodał, że niezależnie od brzmienia powyższego przepisu strona powodowa uiszczając 250 zł tytułem opłaty od pozwu nie uiściła należnej opłaty w wysokości wymaganej przed i po nowelizacji. Strona powodowa złożyła zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego zarzucając mu niezastosowanie art. 13 ust. la ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 25 września 2015 roku o zmianie ustawy Prawo bankowe i innych ustaw w związku z art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Strona powodowa wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i zasądzenie od pozwanych solidarnie na ich rzecz kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstw procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu podkreśliła, że prawidłowo uiściła opłatę od pozwu w wysokości 250 zł działając na podstawie art. 13 ust. 1 a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 25 września 2015 roku o zmianie ustawy Prawo bankowe i innych ustaw. Podniosła, iż pozew w niniejszej sprawie złożyła w dniu 3 marca 2016 roku i data ta stanowi jedyną przesłankę ustalenia wysokości opłaty od pozwu.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Strona powodowa zasadnie podnosi, iż w stosunku do niej ma zastosowanie regulacja przepisu art. 13 ust. 1 a ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w brzmieniu nadanym jej przez ustawę z dnia 25 września 2015 roku o zmianie ustawy Prawo bankowe i innych ustaw. Stosownie do wersji tego przepisu wtedy obowiązującego w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Prawo bankowe, opłata stosunkowa wynosi 5 % wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 zł i nie więcej niż 1.000 zł.
Należy zauważyć, iż art. 13 ust. 1 a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w obecnie obowiązującej wersji, znowelizowany ustawą z dnia 18 marca 2016 roku o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, stanowi, że opłata stosunkowa w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy Prawo bankowe, pobierana od konsumenta albo osoby fizycznej prowadzącej gospodarstwo rodzinne wynosi 5 % wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 zł i nie więcej niż 1.000 zł.
Art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, przepisy dotychczasowe. Ustosunkowując się do twierdzeń strony powodowej zawartych w zażaleniu należy podkreślić, że składając pozew strona powodowa zobowiązana jest do uiszczenia prawidłowej opłaty sądowej, co wynika z treści art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Na gruncie niniejszej sprawy strona powodowa wraz ze złożeniem pozwu w postępowaniu nakazowym, co nastąpiło w dniu 3 marca 2016 roku, czyli przed uchwaleniem ww. ustawy nowelizującej, uiściła opłatę od pozwu w wysokości 250 zł, tj. w wysokości, która wynikała z obowiązującej wówczas treści art. 13 ust. 1a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Niezasadne jest zatem stosownie wobec strony powodowej postępowania naprawczego przewidzianego w art. 130 2 § 1 k.p.c. i dokonanie zwrotu pozwu z uwagi na uiszczenie opłaty o nieprawidłowej wysokości. Wobec powyższego należało przyjąć, że w stosunku do strony powodowej w zakresie wysokości wymaganej opłaty od pozwu ma zastosowanie art. 13 ust. la ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w wersji sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 18 marca 2016 roku o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. W konsekwencji Sąd Apelacyjny w Krakowie działając na zasadzie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 362 k.p.c. uchylił zaskarżone zarządzenie.
Odnosząc się do wniosku strony powodowej o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego należy przywołać art. 108 § 1 k.p.c., który stanowi, że Sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji. Hanna Nowicka de Poraj Krzysztof Sobierajski Barbara Baran