Civil court dismissed plaintiff's claim for higher accident benefit due to contract terms and burden of proof.
Legislator summary
AI generatedThe civil court dismissed the plaintiff's lawsuit seeking additional compensation for a work-related injury. The dispute centered on the percentage rate of the insurance benefit, with the plaintiff arguing for 4% while the defendant maintained the contract stipulated 1%. The court ruled that the plaintiff failed to prove the existence of a 4% rate and had continued paying premiums under the original 1% terms.
Legislator headnote
AI generatedArt. 6 k.c.; Art. 353 § 1 k.c.; Art. 98 § 1, 3 k.p.c.: The burden of proof regarding a higher benefit rate lies with the claimant; if the contract terms and premium history indicate a lower rate, the claim is dismissed.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt: X C 1493/15
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 stycznia 2016 r. Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Stanisław Sadowski Protokolant: st. sekr. sądowy Paweł Sosnowski po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. w Toruniu sprawy z powództwa J. S. przeciwko (...) SA w W. o zapłatę orzeka: I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda J. S. na rzecz pozwanego (...) SA w W. kwotę 197 zł (słownie: sto dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt XC 1493/15
UZASADNIENIE
Powód J. S. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) Zakładu (...) na (...) SA kwoty 1 012,50 złotych tytułem uzupełnienia świadczenia należnego powodowi od pozwanego z tytułu nieszczęśliwego wypadku, któremu uległ powód. Pozwany (...) Zakład (...) na (...) SA wniósł o oddalenie powództwa podnosząc, iż świadczenie zostało wypłacone powodowi zgodnie z warunkami ubezpieczenia. Sąd ustalił, co następuje Powód J. S. jest emerytem wojskowym. Uprzednio służył w Wyższej Szkole (...) w T.. W dniu 1 grudnia 1993 roku przystąpił do umowy grupowego ubezpieczenia z pozwanym.
Umowa przewidywała dla ubezpieczonych świadczenie w wysokości 1% sumy ubezpieczenia za 1% trwałego uszczerbku na zdrowiu. Na tych samych warunkach powód kontynuował już indywidualnie ubezpieczenie u pozwanego po przejściu na emeryturę (stan spoczynku). W razie nieszczęśliwego wypadku przysługiwało mu świadczenie w wysokości 1% sumy ubezpieczenia za każdy procent trwałego uszczerbku na zdrowiu. Od tak określnych warunków ubezpieczenia powód uiszczał składkę. W razie wyższej stawki świadczenia obowiązywałaby wyższa składka.
W dniu 5 lipca 2013 roku doznał urazu lewej dłoni, na skutek nieszczęśliwego wypadku, który powód zgłosił pozwanemu. Lekarz pozwanego w toku postępowania wyjaśniającego stwierdził u powoda trwały uszczerbek na zdrowiu w łącznym wymiarze 7,5%. Suma ubezpieczenia na dzień wypadku wynosiła 4 500 złotych przy składce w wysokości 62,70 zł kwartalnie. Pozwany wypłacił powodowi świadczenie w kwocie 337,50 złotych, przyjmując jako podstawę sumy świadczenia - 1% sumy ubezpieczenia za każdy procent uszczerbku na zdrowiu. Powód odwołał się od decyzji pozwanego, żądając świadczenia w wysokości 4% sumy ubezpieczenia za każdy procent uszczerbku na zdrowiu, powołują się przy tym na ogólne warunki ubezpieczenia pracowniczego Typ P z 1992 roku.
Pozwany nie zmienił swojej decyzji, argumentując swoje stanowisko warunkami na których ubezpieczony był powód. /Dowód: -zeznania świadka E. Z.-k.70 akt; -dokumenty: pisma powoda do pozwanego-k.8, 9, 11, 13, 14, 17, 19 akt, pisma powoda do pozwanego-k. 10, 12, 16, polisa-k.20 akt, ogólne warunki ubezpieczenia typ P-k. 21-28 akt, dowód przelewu świadczenia-k.18 akt, umowa ubezpieczenia-k.15 akt, wydruk z systemu pozwanego-k.51 akt, dokumentacja ubezpieczenia powoda u pozwanego-k.52-54 akt, zgłoszenie szkody-k.55 akt; okólnik nr 12/92-k.62-65 akt -akta szkody pozwanego nr (...).
Sąd zważył, co następuje
Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka E. Z.. Świadek w przekonujący i logiczny sposób wyjaśniła mechanizm świadczenia należnego powodowi a jej zeznania są zgodne z treścią dowodów z dokumentów w przedmiotowej sprawie. Zeznania tego świadka stanowią niezwykle istotny materiał dowodowy przedmiotowej sprawy. Sąd uznał za wiarygodne dowody z dokumentów zawarte w aktach sprawy oraz aktach szkody pozwanego, których wiarygodności strony nie zakwestionowały. Powództwo jest bezzasadne. Istotą sporu pomiędzy stronami była wysokość świadczenia należnego powodowi od pozwanego.
Bezsporne są okoliczności zdarzenia z dnia 5 lipca 2013 roku oraz fakt odpowiedzialności pozwanego z tytułu umowy ubezpieczenia, łączącej strony. Spór zasadzał się na rozbieżności stron w zakresie warunków umowy w części dotyczącej wielkości procentowej świadczenia, przy czym bezsporna jest także wysokość samej sumy ubezpieczenia. Zgodnie z art. 6 kodeksu cywilnego, ciężar wykazania i udowodnienia faktu, iż pozwany w powstałej sytuacji winien świadczyć kwotę opartą na stawce 4% sumy ubezpieczenia, obciążał powoda.
Tymczasem w ocenie Sądu, powód faktu powyższego nie udowodnił. Przeciwnie, jak wykazał pozwany, powód kontynuował indywidualnie ubezpieczenie u pozwanego od dnia 1 grudnia 1995 roku na warunkach dotychczasowych. Tym samym, jak wynika z dokumentacji prowadzonej przez pozwanego wyłącznie w formie elektronicznej, powód miał prawo do świadczenia w wysokości 1% sumy ubezpieczenia za każdy procent uszczerbku na zdrowiu. Ta „stawka” nigdy nie została zmieniona żadną umową stron, zmieniała się jedynie suma ubezpieczenia i związana z nią wysokość składki.
Mechanizm wyliczenia wartości procentowej świadczenia w korelacji z wysokością składki wyjaśnia treść okólnika pozwanego nr 12/92. Z treści tego dokumentu wynika jednoznacznie, iż przy wysokości składki jak u powoda obowiązuje kwota 1% świadczenia za każdy procent uszczerbku na zdrowiu. Świadek E. Z. opisała ponadto w sposób wyczerpujący na rozprawie zasady kontynuacji ubezpieczenia grupowego po odejściu z zakładu pracy. Jak wynika zarówno z jej zeznań, jak i treści dokumentów, powód mógł kontynuować ubezpieczenia jedynie na warunkach jak w okresie zatrudnienia ( czynnej zawodowej służby wojskowej). (...) w T., ustalać warunki ubezpieczenia grupowego u pozwanego, wybrała natomiast uprzednio dla swoich pracowników najtańszy wariant ubezpieczenia.
Tak więc pomimo treści OWU z 1992 roku powód kontynuował ubezpieczenie na warunkach dotychczasowych, czego powinien mieć świadomość. Powód żądał maksymalnego świadczenia określonego w OWU na 4%, podczas gdy łączyła go z pozwanym umowa uprawniająca go do świadczenia 1-procentowego i od takiego ubezpieczenia powód uiszczał składkę. Znamienny jest przy tym fakt, iż powód nie mógł negocjować warunków umowy w tym zakresie. W trakcie wieloletniego ubezpieczenia powoda u pozwanego zmianie ulegała jedynie suma ubezpieczenia i wysokość składki w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd przyjął iż świadczenie wypłacone powodowi przez pozwanego w całości wyczerpało jego zobowiązania umowne w związku ze zdarzeniem z dnia 5 lipca 2013 roku i na mocy art. 353 § 1 kodeku cywilnego ( a contrario), oddalił powództwo w całości. Sąd od powoda na rzecz pozwanego, wobec treści rozstrzygnięcia zwrot kosztów procesu-kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz koszty opłaty skarbowej od złożonego dokumentu pełnomocnictwa procesowego, po myśli art. 98 § 1 i 3 kodeksu postępowania cywilnego.