Appeal dismissed; court upheld acquittal for publishing critical but truthful feliciton about public official.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appeal by a private prosecutor against the district court's acquittal of the defendant for defamation. The defendant argued that the court erred in fact-finding and failed to verify the accuracy of the published information regarding the public official's conduct. The court rejected these claims, noting that the defendant's commentary constituted a subjective literary provocation within the genre of a fablet rather than a factual error, and that the lower court correctly weighed witness testimonies and documents without procedural flaws.
Legislator headnote
AI generatedArt. 212 § 1, 2 k.k.; Art. 10 KCH; The court's assessment of facts in a defamation case is final unless there are specific logical errors in reasoning or evidence evaluation; subjective literary criticism does not constitute a violation of material law if it remains within the bounds of the genre and freedom of expression.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V.2 Ka 149/16
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Jastrzębiu Zdroju uniewinnił oskarżonego S. S. od popełnienia czynu zarzucanego mu prywatnym aktem oskarżenia, a polegającego na tym, że w sierpniu 2011r. publikując na stronie 7 dwutygodnika (...) nr (...) data wydania 16-31.08.2011r. publikację pod tytułem „Błogosławiony stan K.” rozpowszechnił nieprawdziwe informacje przypisując oskarżycielowi prywatnemu takie postępowanie i właściwości, które mogłyby go poniżyć w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego do pełnienia funkcji Przewodniczącego Zarządu Związku Zawodowego (...) w Polsce KWK (...) w J., tj. czynu z art. 212 § 1 i 2 kk.
Na podstawie art. 632 pkt 1 kpk kosztami postępowania w sprawach z wzajemnego oskarżonego prywatnego obciążył w całości wzajemnych oskarżycieli prywatnych R. K. i S. S.. Apelację od tego wyroku wniósł R. K. który zaskarżył wyrok w części uniewinniającej S. S. i zarzucił wyrokowi : 1.naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w szczególności art. 212 § 1 i 2 kk, 2.sprzeczność ustaleń Sądu z treścią zebranych w sprawie dowodów, 3.dopuszczenie jako dowodów w sprawie i uznania jako dokumentów kserokopii nie posiadających poświadczenia zgodności z oryginałem, 4.niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak dostarczenie dowodów dokonania szczególnej staranności sprawdzenia wiarygodności wykorzystanych informacji, 5.niewyjaśnienie działania oskarżyciela S. S. pod kątem respektowania takich wartości , jakimi są dobra osobiste człowieka oraz zgodności z prawdą wypowiedzi zawartych w akcie oskarżenia naruszających dobra osobiste i godność R.
K.. W oparciu o w/w zarzuty apelujący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
apelacja R. K. nie zasługuje na uwzględnienie a podniesione w niej zarzuty nie podważają trafności rozstrzygnięcia sądu rejonowego. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku podnoszony przez apelującego nie może sprowadzać się tylko i wyłącznie do samej polemiki z ustaleniami poczynionymi przez sąd rejonowy a wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku. Należy wykazać, konkretne uchybienia w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, których dopuścił się sąd przy ocenie zebranego materiału dowodowego.
Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego naiwnych dowodach od tych, na których oparł się sąd I instancji, a zwłaszcza tylko na wyjaśnieniach oskarżonego, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych – vide (wyrok Sadu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29.10.2010 r. sygn. akt II AKa 162/10). Ustalając stan faktyczny sąd I instancji miał na uwadze całokształt zebranego materiału dowodowego, nie dopuścił się żadnych uchybień w zakresie którejkolwiek zasad związanych z postępowaniem dowodowym i oceną dowodów.
Sąd I instancji wskazał w swoim uzasadnieniu dowody które uznał za wiarygodne i dlaczego, a którym to waloru wiarygodności odmówił. Dokonując ustaleń faktycznych sąd rejonowy oparł się na zeznaniach świadków H. K., R. P., W. S., A. C., W. C. i B. G. oraz na zgromadzonych w sprawie dowodach z dokumentów. Słusznie sąd rejonowy po przeanalizowaniu zeznań świadków w szczególności działaczy związkowych stwierdził, że w dacie publikacji w dwutygodniku (...) trudno ustalić, czy Związek Zawodowy (...) w Polsce KWK ”Z.” istniał czy też nie.
Kwestia istnienia w/w związku jego formy istnienia (stan uśpienia) jest bardzo skomplikowana nawet dla osób w te kwestie zaangażowanych takich jak działacze związkowi, a cóż dopiero dla osób postronnych , nawet dla dziennikarzy „branżowych „ jakim był oskarżony S. S.. Słusznie sąd rejonowy uznał, że nie można przypisać oskarżonemu zaniedbania i naruszenia wymogu rzetelności i staranności przy zbieraniu i wykorzystaniu materiału prasowego w ramach uprawianego specyficznego gatunku literackiego, jakim jest felieton. Zaprezentowana przez oskarżonego w felietonie ocena postępowania osoby publicznej jaką niewątpliwie jest R.
K. stanowiła jak stwierdził sąd rejonowy subiektywną , przejaskrawioną niewątpliwie krytyczną i zabawną prowokacją własna oceny dziennikarza. Nie przekraczała jednak ona granic wyznaczonych przez zastosowany gatunek literacki jakim jest felieton a także w ramach swobody wypowiedzi dziennikarskiej gwarantowanej art. 10 Konwencji. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonana została przez sąd I instancji w sposób wnikliwy i rzetelny. Sąd rejonowy wskazał bowiem które dowody uznał za wiarygodne i z jakich powodów a którym dowodom tego waloru odmówił.
Nie trafny okazał się również zarzut obrazy prawa materialnego tj. art. 212 § 1 i § 2 kk. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zarzut obrazy prawa materialnego jest uprawniony wtedy, gdy odwołujący nie kwestionuje treści poczynionych przez sąd I instancji ustaleń faktycznych vide wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 6 maja 2015 r. sygn. akt II AKa 21/15. Z tych też względów nie uznając zasadności zarzutów apelacji R. K. , nie podzielając przytoczone na ich poparcie argumentów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach sądowych orzeczono po myśli art. 636 § 1 kk.
SSO Sławomir Klekocki /spr./ SSO Lucyna Pradelska-Staniczek SSO Anita Ossak