Appeal partially allowed; security for alimony granted at 350 PLN monthly due to lack of interest proof.

Sygn. akt II Cz 295/16 POSTANOWIENIE K., dnia 24 maja 2016 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: S.S.O. Wojciech Vogt Sędziowie: S.S.O. Barbara Mokras – spr. S.S.O. Janusz Roszewski po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2016 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa małoletniego P. K. (1) działającego przez matkę M. K. przeciwko P. K. (2) o alimenty w przedmiocie zażalenia pozwanego P. K. (2) na postanowienie Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt III RC 277/15 postanawia: zmienić zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 28 stycznia 2016 r., sygn. akt III RC 277/15 w ten sposób, że nadać mu następujące brzmienie:

„Udzielić zabezpieczenia małoletniemu P. K. (1) w ten sposób, że zasądzić od pozwanego P. K. (2) na rzecz małoletniego P. K. (1) alimenty w kwocie po 350 zł (trzysta pięćdziesiąt złotych 00/100) miesięcznie płatne z góry do rąk matki małoletniego M. K. do dnia 10-go każdego miesiąca do dnia 5 maja 2016 r.”. S.S.O. Barbara Mokras S.S.O. Wojciech Vogt S.S.O. Janusz Roszewski Dnia 24 maja 2016 roku Sygn. akt II Cz 295/16

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2016 r. Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim udzielił zabezpieczenia małoletniemu P. K. (1) w ten sposób, że zasądził na jego rzecz od pozwanego P. K. (2) alimenty w kwocie 400 zł miesięcznie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w niniejszej sprawie. Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł pozwany zaskarżając je w całości i domagając się oddalenia wniosku o udzielenie zabezpieczenia. W uzasadnieniu wskazano, że strona powodowa nie wykazała interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia a pozwany dobrowolnie uiszczał należności alimentacyjne na rzecz syna, której to wpłaty w kwocie 150 zł dokonał w grudniu 2015 r.

Skarżący wskazał nadto, że obecnie potrzeby małoletniego są zaspokajane gdyż matka małoletniego egzekwuje za pośrednictwem komornika kwotę 600 zł miesięcznie wynikającą z wyroku zaocznego z dnia 12 października 2015 r. Pozwany podniósł również, iż strona pozwana zarówno w pozwie, jak i we wniosku o udzielenie zabezpieczenia w żaden sposób nie określiła usprawiedliwionych potrzeb małoletniego ani nie udokumentowała swoich dochodów. W konsekwencji wysokość udzielonego zabezpieczenia nie ma żadnego uzasadnienia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na częściowe uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, iż zabezpieczenie roszczeń alimentacyjnych polega na stworzeniu na czas trwania procesu nowej prowizorycznej sytuacji, w której obowiązany zobowiązany jest do zapłaty jednorazowo albo okresowo pewnej sumy pieniężnej (art. 753 § 1 k.p.c.). Celem zabezpieczenia nie jest w tym przypadku zapewnienie egzekucyjnego wykonania przyszłego wyroku, lecz natychmiastowe dostarczanie uprawnionemu środków utrzymania. W tym zakresie zabezpieczenie prowadzi do wprawdzie prowizorycznego, ale jednak zaspokojenia uprawnionego.

Nie jest to jednak zaspokojenie definitywne, lecz prowizoryczne i warunkowe (por. np. Komentarz do art. 753 k.p.c. pod red. A. Jakubeckiego wyd. Wolters Kluwer). Wbrew stanowisku skarżącego w przypadku zabezpieczenia roszczeń alimentacyjnych nie ma obowiązku wykazania interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia, a z uwagi na szczególną regulację zawartą w art. 753 § 1 in fine k.p.c. podstawą udzielenia zabezpieczenia jest jedynie uprawdopodobnienie istnienia roszczenia na zasadach ogólnych. Obejmuje ono oczywiście uprawdopodobnienie wszelkich przesłanek prowadzących do powstania roszczenia, czyli w niniejszej sprawie, nie tylko możliwości zarobkowych lub majątkowych po stronie obowiązanego (art. 135 § 1 k.r.o.), ale również istnienia usprawiedliwionych potrzeb uprawnionych i sytuacji dochodowej jego matki, na której również spoczywa obowiązek partycypacji w kosztach utrzymania syna.

Analiza dotychczasowego stanowiska w sprawie strony powodowej, w tym w szczególności wniosku o udzielenie zabezpieczenia uzasadnia uznanie za słuszny zarzutu zażalenia, iż strona powodowa w żaden sposób nie określiła ani nie uprawdopodobniła uzasadnionych potrzeb małoletniego a także wysokości własnych dochodów. Uprawdopodobnienie tych okoliczności było konieczne dla oceny zasadności wniosku o udzielenie zabezpieczenia. W ocenie Sądu Okręgowego z uwagi na stanowisko strony pozwanej w niniejszej sprawie zasadnym było jednak udzielenie zabezpieczenia w wysokości, do której pozwany uznał żądanie pozwu, tj. do kwoty 350 zł miesięcznie.

W tym miejscu wskazania również wymaga, że nie można uznać za wiarygodne twierdzeń zażalenia, iż aktualnie potrzeby małoletniego są zaspokojone przez pozwanego. Takiego wniosku nie uzasadnia w szczególności jednokrotne, dobrowolne przekazanie kwoty 150 zł w grudniu 2015 r. Nie sposób również podzielić argumentu dotyczącego przymusowej egzekucji należności na podstawie wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 12 października 2015 r., wydanego w sprawie III RC 277/15 albowiem postanowieniem z dnia 11 grudnia 2015 r.

Sąd Rejonowy zawiesił rygor natychmiastowej wykonalności temu orzeczeniu (k. 70 – 70v) a skoro nie jest ono prawomocne (pozwany wniósł skutecznie sprzeciw), to nie podlega ono egzekucji. Istotną okolicznością, znaną Sądowi Okręgowemu z urzędu, jest fakt, iż pozwem wniesionym w dniu 2 grudnia 2016 r. między pozwanym a przedstawicielką ustawową małoletniego wszczęta została sprawa o rozwód. W punkcie III wyroku z dnia 12 kwietnia 2016 r., który uprawomocnił się w dniu 5 maja 2016 r. Sąd Okręgowy rozstrzygnął o obowiązku alimentacyjnym pozwanego wobec małoletniego P. K. (1).

Mając na uwadze fakt prawomocnego rozstrzygnięcia o obowiązku alimentacyjnym pozwanego wobec małoletniego syna przez Sąd Okręgowy w sprawie sygn. akt I C 1768/15 koniecznym było ograniczenie czasowe udzielenia zabezpieczenia jedynie do czasu uprawomocnienia się wyroku rozwodowego. Z uwagi na powyższe okoliczności Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia. S.S.O. Barbara Mokras S.S.O. Wojciech Vogt S.S.O. Janusz Roszewski