Civil court dismisses defendant's appeal in tort damages case, upholding first-instance compensation award and interest calculation.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the defendant's appeal against a first-instance judgment awarding 5,000 PLN in damages and partial costs. The defendant argued the compensation exceeded the 2,000 PLN already paid and contested the interest start date, claiming procedural errors. The court rejected these claims, affirming that the awarded sum was appropriate for the harm suffered and that interest must run from the summons date, not the judgment date, under civil code provisions.
Legislator headnote
AI generatedArt. 445 § 1 k.c.; Art. 481 k.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 98 k.p.c.: The appellate court may adopt factual findings of the first instance without repetition; compensation for non-physical harm must be compensatory and not symbolic; interest on damages accrues from the summons date, not the judgment date.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ca 75/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K., dnia 21 kwietnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Wojciech Vogt (spr.) Sędziowie: SSO Henryk Haak SSO Marian Raszewski Protokolant: st. sekr. sąd. Jolanta Bąk po rozpoznaniu w dniu 21/04/2016r. w Kaliszu na rozprawie sprawy z powództwa E. P. przeciwko (...) S.A. Oddział w P. z siedzibą w W. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 16 grudnia 2015r. sygn. akt I C 2942/14 1. oddala apelację, 2. zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w S. we F. na rzecz powódki E. P. kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. SSO Henryk Haak SSO Wojciech Vogt SSO Marian Raszewski II Ca 75/16
UZASADNIENIE
Powódka E. P. wniosła o zasądzenie od pozwanego A (...) S.A. Oddział w P. z siedzibą w W. kwoty 8.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 września 2014 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa nie kwestionując zasady swojej odpowiedzialności i podnosząc, iż wypłacone powódce w wysokości 2.000,00 zł zadośćuczynienie jest adekwatne do doznanej krzywdy. Sąd Rejonowy w Kaliszu wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r. zasądził od pozwanego (...) S.A.
Oddział w P. z siedzibą w W. na rzecz powódki E. P. kwotę 5 000,00 zł (pięć tysięcy złotych) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 września 2014r. do dnia zapłaty oraz kwotę 741,80 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów procesu. Oddalił powództwo w pozostałym zakresie. Apelację od tego rozstrzygnięcia złożył pozwany zaskarżając wyrok w części uwzględniającej powództwo ponad kwotę 2000 zł , w zakresie kosztów postepowania i w zakresie przyznania ustawowych odsetek od należności głównej od dnia 1 września 2014 r.
Zarzucił naruszenie przepisów postepowania , to jest art. 233 § 1 k.p.c. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na dokonaniu dowolnych oraz sprzecznych z materiałem dowodowym ustaleń. Zarzucił również naruszenie prawa materialnego – art. 445 § 1 k.c., 481 k.c. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów. Powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r.., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).
Sąd również prawidłowo ustalił zakres krzywdy doznanej przez powódkę. Wskazał dowody, na których się oparł i jego ustalenia są zgodne z tymi dowodami. Ustalony przez Sąd zakres doznanej przez powoda krzywdy w żadnym zakresie nie jest dowolny i znajduje pełne uzasadnienie w dokumentacji medycznej i opinii występujących w sprawie biegłych. Sąd Rejonowy bardzo precyzyjnie ustalił jakich obrażeń doznała powódka w wypadku komunikacyjnym z dnia 21 czerwca 2013 r. Ustalenia te – wbrew zarzutom zawartym w apelacji – są zgodnie z opinia biegłego, dokumentacja lekarską i zeznaniami powódki.
Mają więc silne zakotwiczenie w zabranym w sprawie materiale dowodowym. Należy zaznaczyć, że Sąd oceniając wysokość należnego zadośćuczynienia wziął pod uwagę, że powódka nie doznała trwałego uszczerbku na zdrowiu, a jedynie długotrwały uszczerbek i to w wysokości 2,5 %. Sąd wziął również pod uwagę – co pomija skarżący - czas trwania i intensywność dolegliwości bólowych doznanych przez powódkę, co znajduje pełne potwierdzenie w opinii biegłego. Sąd również wyraźnie rozgraniczył dolegliwości powódki związane z wypadkiem i te, które były związane z jej choroba przed wypadkiem, co wynika z treści uzasadnienia Sądu I instancji.
Sąd Rejonowy nie naruszył również prawa materialnego. Apelujący błędnie zakład, że brak trwałego uszczerbku na zdrowiu nie uzasadnia uznania, że krzywda jakiej doznał powód wymaga rekompensaty kwotą 7.000 zł. Również w tym zakresie Sąd Rejonowy swoje stanowisko prawidłowo i wyczerpująco uzasadnił biorąc pod uwagę cały zakres krzywdy, której doznała powódka. . Eksponowanie w apelacji nie doznanych przez powódkę krzywd nie może pomniejszyć doznanych cierpień, za które służy stosowne zadośćuczynienie. Kwotę przyznanego zadośćuczynienia Sąd Okręgowy uznaje za odpowiednia do doznanych przez powódkę cierpień i niedogodności związanych z wypadkiem.
Należy podkreślić, że kwota zadośćuczynienia ma charakter kompensacyjny i nie może być symboliczna. Natomiast zdrowie człowieka jest dobrem zbyt cennym, żeby deprawować jego wartość przez przyznawanie zadośćuczynień o charakterze symbolicznym. Skarżący podnosi, że odsetki powinny być zasądzone od chwili wyrokowania. Pogląd ten nie jest trafny i zdecydowanie sprzeczny z treścią art. 481 k.c. Z art. 481 k.c. wyraźnie wynika, że odsetki należą się za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego. Nie ulega wątpliwości, że wyrok zasądzający zadośćuczynienie jest wyrokiem deklaratoryjnym (por. orzeczenie Sądu Najwyższego II CSK 595/13, Lex 1504837).
W wyroku z dnia 18 września 1970 r. Sąd Najwyższy podkreślił, że z charakteru świadczenia w postaci zadośćuczynienia, którego wysokość zależna jest od oceny rozmiaru doznanej krzywdy , ze swojej istoty trudno wymiernej i zależnej od szeregu okoliczności związanych z następstwami uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia wynika, że obowiązek jego niezwłocznego spełnienia powstaje po wezwaniu dłużnika (II PR 257/70, OSN C 1971, z.6, poz. 103). Jest to moment wymagalności świadczenia, które zresztą powstało wcześniej, bo w momencie wyrządzenia szkody.
Zobowiązany niespełniając świadczenia w tym terminie dopuszcza się opóźnienia, za które należą się odsetki ustawowe. Sąd Okręgowy nie podziela poglądu, że w takiej sytuacji odsetki należą się od chwili wyrokowania. Obowiązek zapłaty zadośćuczynienia powstał w chwili wyrządzenia szkody, a opóźnienie w spełnieniu świadczenia od momentu wezwania dłużnika do spełnienia świadczenia. W literaturze broniony jest pogląd mocniejszy, mówi się mianowicie że w wypadku czynu niedozwolonego zobowiązanie dłużnika powinno być spełnione niezwłocznie, a wynika to z właściwości zobowiązania ( por.
Marcin Lemkowski, Odsetki cywilnoprawne, Warszawa 2007.s, 271 – wówczas odsetki byłyby liczona od dnia szkody). Także ustalenie wartości szkody według cen z chwili wyrokowania nie uzasadnia zasądzenia odsetek od dnia wyrokowania. Takie podejście pomija zupełnie fakt, że przez pewien czas osoba odpowiedzialna już opóźniała się ze spełnieniem świadczenia odszkodowawczego, być może w innej wysokości – ustalonej według daty wyrządzenia szkody. W niniejszej sprawie nie zostało wykazane aby zadośćuczynienie należne powódce w chwili wyrządzenia szkody miało być niższe niż w chwili wyrokowania.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, zgodnie z art. 385 k.p.c., należało orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c. Henryk Haak Wojciech Vogt Marian Raszewski