Legislator Case Law & Legislation
I ACz 1141/16 AI generated

Appeal dismissed; witness fined for alcohol smell and fleeing court deemed contempt of court.

Case Number I ACz 1141/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the witness's appeal against a fine for contempt of court. The witness admitted drinking alcohol and then left the courtroom to avoid a breathalyzer test, which the lower court found constituted an insult to the judiciary. The appellate court rejected the witness's claim of financial hardship, noting he had a registered business in Germany, and upheld the fine as necessary to maintain judicial dignity.

Legislator headnote

AI generated

Art. 49 § 1 u.s.p.; Art. 385 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.; Art. 51 § 1 u.s.p. – Disrespecting the court through visible intoxication and fleeing to avoid testing constitutes contempt, and a witness's claim of poverty is disregarded if they possess other means of income.

Keywords

AI generated
contempt of court insult to judiciary alcohol intoxication fleeing courtroom breathalyzer test disproportionate fine financial hardship

Cited Legislation

AI generated
Art. 49 § 1 u.s.p.
stanowi – zdaniem Sądu I instancji - „ubliżenie sądowi” w rozumieniu przepisu art. 49 § 1 ustawy – prawo o ustroju sądów powszechnych, bowiem zachowanie takie może być wyrażone słownie, gestem i w każdy inny sposób.
Art. 385 k.p.c.
Wobec powyższego Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie, na zasadzie art. 385 k.p.c. w zw.
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 k.p.c. w zw.
Art. 51 § 1 u.s.p.
Uznać więc trzeba, że posiada on możliwości zarobkowe i nie ma podstaw do złagodzenia wymiaru orzeczonej przez Sąd Okręgowy kary. Wobec powyższego Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie, na zasadzie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 51 § 1 u.s.p.
art. 385 k.p.c
Wobec powyższego Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie, na zasadzie art. 385 k.p.c.
art. 397 § 2 k.p.c
Uznać więc trzeba, że posiada on możliwości zarobkowe i nie ma podstaw do złagodzenia wymiaru orzeczonej przez Sąd Okręgowy kary. Wobec powyższego Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie, na zasadzie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 51 § 1 u.s.p.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I ACz 1141/16 POSTANOWIENIE Dnia 6 lipca 2016 roku Sąd Apelacyjny w Krakowie, Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Jerzy Bess po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016 roku w Krakowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa T. G. przeciwko J. G. o rozwód na skutek zażalenia świadka W. M. na postanowienie Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 19 lutego 2016 roku, sygn. akt I C 439/15 postanawia: oddalić zażalenie. Sygn. akt I ACz 1141/16

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Kielcach ukarał świadka W. M. karą porządkową grzywny w wysokości 1.000 zł. W uzasadnieniu swojego orzeczenia podał, że na rozprawie w dniu 19 lutego 2016 roku od świadka wyczuwalna była woń alkoholu, a zachowanie świadka sugerowało, że znajduje się on pod wpływem alkoholu. Świadek przyznał, że dzień wcześniej spożył kilka piw i w związku z tym zarządzono przerwę w celu wykonania badania stwierdzającego zawartość alkoholu w powietrzu wydychanym przez świadka. W trakcie zarządzonej przerwy świadek samowolnie oddalił się z Sądu, uniemożliwiając przeprowadzenie badania i potwierdzenie stwierdzonej wcześniej przez wszystkich członków składu orzekającego okoliczności, że znajduje się pod wpływem alkoholu.

W ocenie Sądu Okręgowego, w świetle ujawnionego specyficznego zachowania świadka na terminie rozprawy, wyczuwalnej od niego woni alkoholu, przyznanej okoliczności spożywania dzień wcześniej alkoholu w ilości przekraczającej ilość symboliczną oraz samowolnego oddalenia się z Sądu w celu uniknięcia badania na zawartość alkoholu wydychanym powietrzu, nie budzi wątpliwości, że świadek rzeczywiście znajdował się pod jego wpływem, a nie została jedynie zweryfikowana, na skutek zachowania świadka, wysokość zawartości alkoholu w tym powietrzu.

Takie zachowanie świadka W. M. stanowi – zdaniem Sądu I instancji - „ubliżenie sądowi” w rozumieniu przepisu art. 49 § 1 ustawy – prawo o ustroju sądów powszechnych, bowiem zachowanie takie może być wyrażone słownie, gestem i w każdy inny sposób. Sąd Okręgowy podkreślił, że nagannego zachowania świadka nie można tolerować, gdyż oznaczałoby to przyzwolenie na takie postępowanie w przyszłości. Świadek W. M. zaskarżył przedmiotowe postanowienie zażaleniem, wskazując, iż jest osobą bezrobotną, bez dochodów, bez żadnego majątku, w związku z czym nie jest w stanie zapłacić kwoty orzeczonej grzywny.

Świadek wniósł o umorzenie nałożonej grzywny. Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Zażalenie jest bezzasadne. W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy trafnie ukarał żalącego karą grzywny w wysokości 1.000 zł – jego zachowanie podczas rozprawy w dniu 19 lutego 2016 roku godziło bowiem w powagę sądu i nie mogło być pozostawione bez odpowiedniej reakcji. Znieważenie sądu w rozumieniu art. 49 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku - Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 133 ze zm.) może być wyrażone słownie, gestem i w każdy inny sposób.

W ocenie Sądu Apelacyjnego stawienie się do sądu po spożyciu alkoholu w ilości tak znacznej, że jego woń była w trakcie rozprawy wyraźnie wyczuwalna, następnie zaś samowolne oddalenie się z budynku sądu w celu uniknięcia badania trzeźwości jest zachowaniem wysoce nagannym, zasługującym na ukaranie grzywną w wysokości orzeczonej przez Sąd I instancji, gdyż tego stopnia lekceważenia wymiaru sprawiedliwości nie można tolerować. Zważyć też należy, że świadek poza ogólnikowymi argumentami nie stara się wykazać swojej złej sytuacji majątkowej i jej przyczyn, a w trakcie złożonych przez siebie zeznań sam przyznał, że wyjeżdżał w celach zarobkowych do Niemiec, gdzie miał zarejestrowaną działalność gospodarczą.

Uznać więc trzeba, że posiada on możliwości zarobkowe i nie ma podstaw do złagodzenia wymiaru orzeczonej przez Sąd Okręgowy kary. Wobec powyższego Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie, na zasadzie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 51 § 1 u.s.p.