Court allows appeal against court fee order by applying civil costs law to bank loan assignment claims.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court overturned the lower court's decision to dismiss the plaintiff's lawsuit due to an incorrect court fee calculation. The lower court incorrectly excluded the case from the special fee regime for bank transactions because the claim arose from an assignment agreement rather than the original loan. The appellate court ruled that the statutory criteria for the reduced fee apply to any claim stemming from a bank loan, regardless of whether the plaintiff is the original lender or an assignee. While the appeal on the fee order was granted, the request for reimbursement of appeal costs was denied as the case had not yet concluded in the first instance.
Legislator headnote
AI generatedArt. 13 ust. 1a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Art. 5 ust. 1 pkt 3 Prawa bankowego: The provision establishing a reduced court fee for claims arising from bank transactions applies to all such claims, irrespective of whether the plaintiff is the original bank or a subsequent assignee of the creditor's rights.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Cz 348/16 POSTANOWIENIE K., dnia 14 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: S.S.O. Wojciech Vogt Sędziowie: S.S.O. Barbara Mokras – spr. S.S.O. Janusz Roszewski po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2016 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa B. (...) (...) w G. przeciwko T. P. o zapłatę w przedmiocie zażalenia powoda na zarządzenie Przewodniczącego w Sądzie Rejonowym w Krotoszynie z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt I C 474/16 postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie. S.S.O. Barbara Mokras S.S.O. Wojciech Vogt S.S.O. Janusz Roszewski Sygn. akt II Cz 348/16
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2016 r. zwrócono pozew wniesiony przez B. I (...) z siedzibą w G. z uwagi na uiszczenie przez profesjonalnego pełnomocnika opłaty od pozwu w nieprawidłowej wysokości. W uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych gdyż roszczenie powoda sensu stricte nie wywodzi się z czynności bankowej tylko z umowy cesji. Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył powód zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia i przyznania kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucono naruszenie art. 130 1 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych poprzez jego niezastosowanie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że źródłem zobowiązania pozwanego jest umowa kredytu gotówkowego nr NP\ (...), stanowiąca czynność bankową w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 128, ze zm.), która to przesłanka przesądza o zastosowaniu przy wymiarze opłaty w niniejszej sprawie art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w brzmieniu nadanym mu z dniem 27 listopada 2015 r.
Analizując zarzuty wobec zaskarżonego zarządzenia słuszność należy przyznać skarżącemu, że art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1025 ze zm.), w brzmieniu nadanym mu z dniem 27 listopada 2015 r., wprowadza jedynie kryterium przedmiotowe stosowania tej regulacji. Przepis ten nie przewidywał jakichkolwiek ograniczeń podmiotowych, w zakresie możliwości korzystania z dobrodziejstwa tej regulacji. W przepisie tym jasno wskazano, że opłata stosunkowa wynosząca maksymalnie 1.000 zł, należna jest w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
Prawo bankowe. Podzielić zatem należy stanowisko skarżącego, że nie ma żadnych podstaw prawnych by w świetle brzmienia tego przepisu różnicować sytuację podmiotów będących bankami w rozumieniu art. 2 Prawa bankowego od podmiotów, które od banków nabyły wierzytelność wynikającą z czynności bankowej. W ocenie Sądu Okręgowego powyższe unormowanie odnosi się zatem zarówno do spraw inicjowanych przez banki, jak też spraw inicjowanych przez kontrahentów banków. W tym ostatnim przypadku nie ma znaczenia to, czy kontrahent banku jest konsumentem czy przedsiębiorcą.
Zauważenia wymaga, że swoją wolę wprowadzenia ograniczenia podmiotowego do brzmienia art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ustawodawca uzewnętrznił dopiero w ustawie nowelizującej z dnia 18 marca 2016 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 421), która weszła w życie 15 kwietnia 2016 r. Ma ona jednak zastosowanie jedynie do spraw wszczętych po dniu wejścia w życie tej regulacji. Skoro zatem z pieczęci na kopercie wynika, iż przesyłka zawierająca pozew nadana została w polskiej placówce pocztowej w dniu 12 kwietnia 2016 r. (k. 15), to znowelizowane brzmienie ustawy nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
W zakresie wniosku o przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego wskazać należy, że na obecnym etapie postępowania rozstrzygnięcie to jest przedwczesne, ze względu na nie spełnienie przesłanki zakończenia sprawy w instancji (art. 108 § 1 k.p.c.). Mając na uwadze powyższe rozważania na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 362 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. S.S.O. Barbara Mokras S.S.O. Wojciech Vogt S.S.O. Janusz Roszewski