Legislator Case Law & Legislation
V W 4688/15 AI generated

Court acquits driver of traffic offenses due to expert opinion proving vehicles could not have collided.

Case Number V W 4688/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court acquitted the defendant of two traffic violations stemming from a reported car accident. Although witness testimony suggested the defendant's vehicle collided with a stopped car, a forensic expert concluded the paint damage patterns were incompatible with such a collision. The court relied on this expert opinion and witness inconsistencies regarding vehicle models to determine the defendant was innocent.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym; art. 86 § 1 kw; art. 97 kw; when forensic evidence proves vehicles could not have collided, the court must acquit the accused despite conflicting witness testimony.

Keywords

AI generated
forensic vehicle analysis traffic accident reconstruction paint damage compatibility witness credibility conflict acquittal based on expert opinion traffic safety violation unintentional collision defense

Cited Legislation

AI generated
art. 86 § 1 kw
za wykroczenie z art. 86 § 1 KW w zw.
art. 97 kw
za wykroczenie z art. 97 KW w zw.
art. 118 § 2 k.p.w.
O opłatach i kosztach postępowania Sąd orzekł w myśl art. 118 § 2 kpw, zgodnie z którym w razie uniewinnienia obwinionego w sprawie, w której wniosek o ukaranie złożył oskarżyciel publiczny, koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VW 4688/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Piotr Grzędziński Protokolant: st. sekr. sądowy Beata Jachnis po rozpoznaniu na rozprawach w dniach 09.05.2016 r. i 21.06.2016 r. sprawy P. B. s. K. i B. ur. (...) w R., obwinionego o to, że:

1. W dniu 14 listopada 2014r. około godz. 15.05 w W. na ul. (...) naruszył zasady przewidziane art. 23 ust. 1, pkt. 2 P. w ten sposób, że kierując samochodem marki A. (...) o nr rej. (...) nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego samochodu marki F. (...) o nr rej. (...), w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim powodując uszkodzenie obu pojazdów, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. za wykroczenie z art. 86 § 1 KW w zw. z art. 23 ust. 1, pkt. 2 Ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2012r., poz. 1137 z póżn. zmianami).

2. W miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym wykroczył przeciwko przepisom o porządku w ruchu drogowym, określonym w art. 44 ust. 1, pkt. 4 P. w ten sposób, że kierując samochodem marki A. (...) o nr rej. (...) i uczestnicząc w wypadku drogowym, w którym brak jest osób rannych, oddalił się z miejsca zdarzenia, tj. za wykroczenie z art. 97 KW w zw. z art. 44 ust. 1, pkt. 4 Ustawy z dn.20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zmianami) orzeka I. obwinionego P. B. uniewinnia od popełnienia zarzucanych mu czynów, II. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt V W 4688/15

UZASADNIENIE

Na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 14 listopada 2014 r. około godziny 15 05 T. F. zatrzymała samochód osobowy marki F. (...) o nr rej. (...) na ul. (...) w W.. Samochód był zatrzymany wzdłuż jezdni przy zaparkowanych autach i miał włączone światła awaryjne; wyżej wymieniona wraz z córką S. M. wyjmowały bagaż z bagażnika samochodu. W tym czasie z kierunku ul. (...) nadjechał pojazd koloru ciemnego większych gabarytów. Kierowca tego samochodu nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego samochodu marki F. (...) i doprowadził do zderzenia z nim, powodując uszkodzenie obu pojazdów.

Następnie kierowca ten oddalił się z miejsca zdarzenia, nie wysiadając z pojazdu. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: - wyjaśnienia obwinionego (k. 101, 103, 32), - częściowe zeznania świadków T. F. (k. 101, 5-6) i S. M. (k. 102, 13v-14) oraz zeznania świadków J. D. (k. 102) i K. B. (k. 103), - szkic (k. 3), - protokół oględzin (k. 11), - notatkę urzędową (k. 12), - informację (k. 16-17, 18, 106), - protokół przeglądu nadwozia (53-54), - umowę najmu (k. 92-93, 115-116), - upoważnienie (k. 94, 117), - oświadczenie (k. 95, 118), - protokół zdawczo – odbiorczy (k. 96, 119), - protokół przebiegu naprawy (k. 97-98, 113-114), - dokumentację likwidacji szkody (k. 99), - akta szkodowe (k. 107-109), - zdjęcia (k. 120-125), - opinię biegłego (k. 126-132).

Obwiniony P. B. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. W swoich wyjaśnieniach zaprzeczył, aby brał udział w jakiejkolwiek kolizji w dniu 14 listopada 2014 r. Podkreślił, że samochód marki A. (...) jest jego własnością i tylko on jest jego głównym użytkownikiem. Dodał, że samochód ten nie brał udziału w żadnej kolizji i nie był w związku z żadną kolizją naprawiany.

Sąd zważył, co następuje:

Sąd dokonując oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, mając na uwadze opinię biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego C. G., wyjaśnienia obwinionego i zasadę domniemania niewinności określoną w art. 5 § 1 kpk, uznał, że brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia w sposób niebudzący wątpliwości, że obwiniony P. B. faktycznie popełnił zarzucane mu czyny z art. 86 § 1 kw i art. 97 kw. Wyjaśnienia obwinionego, nieprzyznającego się do winy, należy ocenić jako spójne i przekonujące. Wyjaśnienia te zasługują na uwzględnienie, a Sąd nie dysponuje dostateczną ilością wiarygodnego materiału dowodowego, który mógłby skutecznie kwestionować ich prawdziwość.

Nie ma możliwości ani potrzeby dalszego poszukiwania dowodów, bowiem dotąd zebrane dowody w zupełności wystarczają na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego i uznał, że w ich świetle zachodzą uzasadnione wątpliwości co do zasadności przyjętego we wniosku o ukaranie przebiegu zdarzeń, w szczególności co do ustalenia tożsamości sprawcy oraz pojazdu, którym tenże poruszał się. W ocenie Sądu zeznania świadków T. F. i S. M. należało uwzględnić w tej części, w której opisały one okoliczności dotyczące miejsca zdarzenia i jego warunków, sposobu zatrzymania pojazdu F. (...) oraz sposobu jazdy drugiego kierowcy, którego taktyka i technika jazdy doprowadziły do uderzenia w zaparkowany pojazd.

Nie ma również podstaw do kwestionowania kierunku poruszania się nadjeżdżającego pojazdu oraz uszkodzeń zaistniałych w pojeździe pokrzywdzonej. Należy również wyraźnie zaakcentować, że obie kobiety nie widziały osoby kierowcy drugiego auta i jak zeznały, nie rozpoznałyby go. Oceniając pozostałe zeznania tych świadków nie ma zaś wątpliwości, że podawane przez świadków numery rejestracyjne drugiego pojazdu nie były zgodne z rzeczywistością. Twierdzeniom świadków w tej mierze przeczą zasady logicznego rozumowania oraz wnioski płynące z konkluzji opinii biegłego.

Sąd nie kwestionował zeznań świadków J. D. i K. B. . Należy oczywiście pamiętać, że świadkowie ci nie uczestniczyli w zdarzeniu i z tego punktu widzenia ich zeznania są bez znaczenia, jednak zeznania te potwierdzają wersję podawaną przez obwinionego, są również zgodne z ustaleniami biegłego, potwierdzając pośrednio, że przedmiotowy samochód A. nie był naprawiany po kolizji drogowej. Sąd w niniejszej sprawie dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego C. G. . Biegły przeprowadził oględziny pojazdu A. (...) i zmierzył grubość powłoki lakierniczej.

Biegły wskazał, że wynik pomiaru grubości lakieru informuje, że poszycia zewnętrzne samochodu nie przechodziły napraw blacharsko – lakierniczych a uzyskane pomiary zawierają się w normach uzyskiwanych podczas etapu produkcyjnego lakierowania nadwozia. Dodał, iż nie ujawniono śladów szpachli naprawczej ani powłok lakierniczych uzyskiwanych podczas ręcznych natrysków naprawczych. Biegły następnie dokonał zestawienia statycznego obu aut w sytuacji ich ewentualnego zderzenia. W rezultacie wskazał, że porównanie występujących w tylnej części F. uszkodzeń z przednią częścią sylwetki samochodu A. przeczy wzajemnemu kontaktowi tych pojazdów; uszkodzenia tylnej części F. nie są kompatybilne z uszkodzeniami, które wystąpiłyby podczas ewentualnego ich zderzenia.

W konkluzji biegły zaopiniował, że powyższe samochody nie mogły zderzyć się w dniu 14 listopada 2014 r. Opinia biegłego C. G. w ocenie Sądu nie budzi zastrzeżeń, była ona bowiem jasna, spójna i rzetelna, oparta na wiedzy specjalistycznej, jak również zgodna z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Biegły szczegółowo zapoznał się z całym zgromadzonym materiałem dowodowym, jednoznacznie wypowiedział się w przedmiocie pytań sformułowanych w postanowieniu o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego. Wiarygodny dowód w sprawie stanowiły ponadto ujawnione na rozprawie dokumenty, ich treści nie budziły wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy ani nie były kwestionowane przez strony.

Obwinionemu P. B. zarzucono popełnienie wykroczeń z art. 86 § 1 kw i art. 97 kw, sprowadzających się do spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez zderzenie z zatrzymanym F. oraz oddalenia z miejsca zdarzenia. Dowody w sprawie nie wykazały, aby tak obwiniony, jak i należący do niego pojazd A. (...) o nr rej. (...), mieli związek z przedmiotowym zdarzeniem. Jedynym dowodem, który miałby przemawiać za sprawstwem P. B., są zeznania świadków T. F. i S. M.. Zeznania te jednak są wprost sprzeczne ze spójną i przekonującą opinią biegłego, z której jasno wynika, że samochody F. i A. z obiektywnych powodów nie brały udziały w zdarzeniu, ponadto zeznania te są sprzeczne z wyjaśnieniami obwinionego oraz pozostałych świadków.

W sprawie prawdopodobnie doszło do pomyłki przy zapisywaniu przez świadków numerów rejestracyjnych drugiego samochodu, co jest zrozumiałe zważywszy na dynamikę zdarzenia i prawdopodobną dezorientację. Za powyższym przemawia również i to, że świadek S. M. twierdziła, że sprawca poruszał się pojazdem marki T. (k. 102) i dopytywana przez Sąd opisywała logo zbliżone do firmy (...), na pewno nie zaś do logo koncernu A. (znaki firmowe modeli A. i T. są od siebie diametralnie odmienne). W konsekwencji Sąd uniewinnił obwinionego od popełnienia zarzucanych mu wykroczeń, o czym orzekł w pkt I wyroku.

O opłatach i kosztach postępowania Sąd orzekł w myśl art. 118 § 2 kpw, zgodnie z którym w razie uniewinnienia obwinionego w sprawie, w której wniosek o ukaranie złożył oskarżyciel publiczny, koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.