Court dismisses prosecutor's appeal on driving ban length, citing defendant's age, health, and lack of prior record.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the prosecutor's appeal against a first-instance judgment imposing a one-year driving ban for drunk driving. While the prosecutor argued the ban was too short given the high blood alcohol level, the court emphasized the defendant's age of 59, lack of prior criminal record, and serious health conditions. The court ruled that the one-year ban was not disproportionately lenient and adequately served the educational purpose required by law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 178a § 1 kk; Art. 53 § 1, 2 kk: A driving ban imposed for drunk driving must be proportionate to the offender's personal circumstances, including age, health, and criminal history, rather than solely based on the severity of the act.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VI Ka 409/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Remigiusz Pawłowski Protokolant: protokolant sądowy - stażysta Monika Suwalska przy udziale prokuratora Wojciecha Groszyka po rozpoznaniu dnia 20 czerwca 2016 r. sprawy M. L. syna J. i D. ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwo z art. 178a § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 25 stycznia 2016 r. sygn. akt III K 193/15 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; koszty postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa. Sygnatura akt VI Ka 4/16
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2016r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Południe w Warszawie w sprawie III K 193/15 uznał M. L. za winnego kierowania pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, tj. posiadając 2,26 promila alkoholu we krwi, co stanowiło występek z art. 178a§1 kk i za to wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 100 stawek, ustalając wysokość każdej z nich na 30 złotych, a także środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku. Apelację od tego orzeczenia złożył urząd prokuratorski, zarzucając mu rażącą niewspółmierność orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, podczas gdy ustalony przez Sąd stan faktyczny uzasadnia wymierzenie zakazu na znacząco dłuższy czas.
W konkluzji wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie rzeczonego zakazu na okres trzech lat. Mając na uwadze powyższe, jak również zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy Sąd Okręgowy uznał, że apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Pobieżna analiza sprawy nakazuje zgodzić się z prokuratorem, bowiem prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, w W., w godzinach wzmożonego ruchu w stanie nietrzeźwości przekraczającym czterokrotnie dopuszczalną normę może świadczyć o nonszalancji sprawcy, jego niedojrzałości i skrajnym braku szacunku dla porządku prawnego, bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jak również życia i zdrowia ludzkiego.
Te cechy winny dowieść, że obecność oskarżonego w ruchu drogowym, jako kierowcy stanowi istotne niebezpieczeństwo dla innych uczestników ruchu i minimalny czas zakazu prowadzenia pojazdów jest nieadekwatny i wręcz demoralizujący, tak w ujęciu jednostkowym, jak społecznym. Jeśli jednak wyjść poza okoliczności czynu i skupić się na innych kryteriach wymiaru środka karnego, a w szczególności właściwościach i warunkach osobistych sprawcy, jak również jego sposobie życia przed i po popełnieniu przestępstwa, powyższa ocena okazuje się niepełna.
Nie może ujść uwagi organu orzekającego, na co Prokurator w ogóle uwagi nie zwrócił, że oskarżony ma 59 lat i nigdy nie był karany, w tym również za wykroczenia drogowe. Już z tego faktu płynie wniosek, że nie jest on osobą zdemoralizowaną, zdarzenie miało w jego życiu wyjątkowo incydentalny charakter i nie stanowi on zagrożenia w ruchu drogowym. Nie można równej miary przykładać do oskarżonego i do młodego kierowcy, który będąc na początku swojego życia i uczestnictwa w ruchu drogowym wymaga przykładnego ukarania.
Do warunków osobistych należy również stan zdrowia, który w wypadku oskarżonego nie jest dobry. Cierpi on na schorzenia kardiologiczne i onkologiczne, z czym wiążą się konieczne wizyty lekarskie, a pozbawienie go prawa jazdy stanowi dodatkową, znaczącą dolegliwość. W końcu oskarżony utrzymuje rodzinę z prowadzonej od 1992 roku działalności gospodarczej, której charakter wymaga posiadania przez niego prawa jazdy. Mając na uwadze, jak wielopłaszczyznowo omawiany środek karny bije w oskarżonego i jego najbliższą rodzinę, jak również pamiętając o jego niekaralności i dojrzałym wieku nie sposób przyjąć, że wymierzony przez sąd pierwszej instancji środek karny jest niewspółmiernie łagodny, a już z całą pewnością nie w stopniu rażącym.
Środek ten ma na celu eliminację z ruchu drogowego kierowców, którzy stanowią realne niebezpieczeństwo, zaś oskarżony wskazanego kryterium nie spełnia. W ocenie Sądu przeprowadzona rozprawa, wymierzona kara i środek karny odniosą wobec oskarżonego wymagany skutek wychowawczy, zaś prewencja generalna nie może mieć priorytetowego charakteru, względem innych kryteriów opisanych w art. 53§1 i 2 kk. Na marginesie należy wskazać, że podniesiona przez Prokuratora w apelacji istotna z punktu widzenia społecznej szkodliwości czynu okoliczność, polegająca na tym, że oskarżony miał przewozić w swoim aucie pasażera nie znalazła pokrycia w zgromadzonym materiale dowodowym, co również mając na uwadze orzeczono, jak w sentencji.