Civil court dismissed claim for excess car insurance payout due to plaintiff's failure to prove higher repair costs.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for additional compensation exceeding the insurance payout of 8,832.96 zł. The plaintiff, a creditor of the insured, argued that the repair shop's hourly rate of 160 zł was inflated compared to market averages, but failed to provide evidence. The court ruled that the insurance contract's terms required using average rates for authorized workshops, and since the plaintiff could not prove the specific rate was unreasonable, the claim was rejected under the burden of proof rules.
Legislator headnote
AI generatedArt. 6 k.c.; Art. 805 k.c. a contrario: The burden of proof lies with the claimant to demonstrate that the awarded amount exceeds the actual loss; the court is not obligated to conduct evidence on its own if parties are represented by professionals.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII GC 2005/15 upr
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący SSR Sylwia Roszak Protokolant stażysta Paulina Piotrowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2016r. w Bydgoszczy na rozprawie sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w S. o zapłatę oddala powództwo. Sylwia Roszak
UZASADNIENIE
Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością domagał się zasądzenia od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w W. kwoty 579,95 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 24 maja 2015 r. do dnia zapłaty. Nadto powód wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż jest nabywcą wierzytelności przysługującej K. R. i T. R. z tytułu szkody komunikacyjnej z dnia 15 kwietnia 2015 r. w pojeździe marki T. (...) o nr rej. (...) z tytułu ubezpieczenia AC.
Powód wskazał, iż poszkodowani zgłosili szkodę pozwanemu z tytułu ubezpieczenia AC i pozwany zakład sporządził kalkulację naprawy. W dniu 24 kwietnia 2015 roku poszkodowani zawarli z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością zlecenie naprawy, w którym ustalono jej przedmiot i zakres. Warsztat zgodnie z treścią zlecenia naprawy zawartego z poszkodowanym sporządził kalkulację naprawy numer (...) i przed przystąpieniem do naprawy wysłał ją pozwanemu. Warsztat wykonując naprawę nie uwzględnił zastosowanych przez pozwany zakład ubezpieczeń potrąceń jako niezgodnych z treścią zlecenia.
Powód wskazał dalej, iż po dokonanej naprawie warsztat wystawił fakturę na kwotę 9412,91 zł, a pozwany wypłacił odszkodowanie w wysokości 8832,96 zł. Podkreślił ponadto, że poszkodowani zawarli polisę AC w kwocie brutto, a co za tym idzie odszkodowanie winno być wypłacone wraz z należnym podatkiem VAT. Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 23 września 2015 roku Sąd Rejonowy w B. w sprawie (...) orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. Pozwany w sprzeciwie od powyższego nakazu zapłaty wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu i zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają Ogólne Warunki Ubezpieczenia (...), na podstawie, których zwarto umowę ubezpieczenia pojazdu, w tym § 22 wskazujący na sposób ustalania wysokości odszkodowania. Stwierdził, iż w oparciu o przedłożony kosztorys oraz faktury dokonał weryfikacji kosztów naprawy przede wszystkim obniżając wysokość stawki za roboczogodzinę prac blacharsko – lakierniczych do poziomu 140/140 zł i wypłacił odszkodowanie w wysokości 8832,96 zł. Pozwany podał, iż brak jest podstaw do wypłaty wyższego odszkodowania w świetle zawartej umowy.
W piśmie procesowym z dnia 11 grudnia 2015 r. powód podtrzymał dotychczasowe żądanie. Powołując się na art. 805 § 1 k.c. wskazał, iż treść umowy winna określać co najmniej sposób ustalenia świadczenia odszkodowawczego, tak, aby w chwili zajścia wypadku objętego ubezpieczeniem możliwe było obiektywne zweryfikowanie wysokości odszkodowania, bez odwoływania się do swobodnego uznania jednej ze stron, a w szczególności do swobodnego uznania strony ubezpieczeniowej do świadczenia. Powód wskazał, iż w przedmiotowej sprawie postanowienia OWU AC nie spełniają przedmiotowego kryterium.
Sąd ustalił, co następuje: Poszkodowani K. R. i T. R. zawarli z pozwanym umowę ubezpieczenia autocasco samochodu osobowego marki T. (...), o nr rejestracyjnym (...) w wariancie serwisowym. Integralną częścią tej umowy były Ogólne Warunki Ubezpieczenia (...). okoliczność bezsporna, nadto dowód: OWU (...) – k. 73-84 akt. Strony tej umowy postanowiły, iż ustalenie wysokości szkody następuje po przedłożeniu faktur dokumentujących naprawę pojazdu według uprzednio uzgodnionych z pozwanym kosztów i sposobu naprawy pojazdu przez zakład dokonujący tej naprawy, w oparciu o średnią stawkę za 1 roboczogodzinę adekwatną do warsztatu naprawczego. dowód:
OWU(...) – k. 73-84 akt. W wyniku kolizji z dnia 15 kwietnia 2015 r. pojazd marki T. (...), o numerze rejestracyjnym (...) należący do K. R. i T. R. został uszkodzony. Szkoda była likwidowana przez pozwanego w ramach polisy autocasco. okoliczności bezsporne, nadto dowód: protokół szkody w pojeździe -k. 12 -13 akt. W dniu 24 kwietnia 2015 roku poszkodowani zawarli z warsztatem (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w B. zlecenie naprawy, w którym ustalono przedmiot i zakres naprawy. Warsztat sporządził kalkulację naprawy i przed przystąpieniem do naprawy przedłożył ją pozwanemu.
Warsztat dokonał naprawy pojazdu na podstawie sporządzonej kalkulacji, nie uwzględniając potrąceń pozwanego i z tego tytułu wystawił poszkodowanym fakturę VAT na kwotę 9412,91 zł brutto. dowód: zlecenie naprawy pojazdy – k. 14 akt, kalkulacja naprawy pojazdu – k. 15 – 20 akt, faktura za naprawę nr FV (...) – k. 21 akt, faktura nr (...) – k. 23 akt, zeznania świadka M. D. –k . 121 akt (protokół skrócony k.120) . W dniu 24 kwietnia 2015 r. poszkodowani K. R. i T. R. zbyli swoją wierzytelność wobec pozwanego z tytułu odszkodowania za uszkodzenie pojazdu na rzecz (...) sp. z o.o. , która z kolei w dniu 10 lipca 2015 roku zawarła umowę z powodem o powierniczy przelew wierzytelności. dowód : umowa sprzedaży wierzytelności z dnia 24.04.2015 r.– k. 24 akt, umowa o powierniczy przelew wierzytelności z dnia 10.07.2015 r.
– k. 33 akt. Powód wzywał pozwanego do zapłaty odszkodowania w wysokości 9412,91 zł. Dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 12.08.2015 r. – k. 38 akt. Ostatecznie pozwany uznał swoją odpowiedzialność co do zasady i tytułem odszkodowania za uszkodzony pojazd wypłacił (...) sp. z o.o. kwotę 8832,96 zł, ustalając wysokość kosztów jednej roboczogodziny na kwotę po 140 zł. okoliczność bezsporna, nadto dowód: decyzja o wypłacie – akta szkody na płycie CD k.90 1
Sąd zważył, co następuje:
Sąd dokonał powyższych ustaleń faktycznych na podstawie powołanych wyżej dokumentów prywatnych oraz zeznaniach świadka M. D.. Z uwagi na treść art. 328 § 2 k.p.c. Sąd poprzestał na wskazaniu dowodów, na których się oparł, natomiast nie omawiał dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, albowiem żadnemu z nich nie odmówił wiarygodności. Na podstawie art. 227 k.p.c. a contrario i art. 217 § 3 k.p.c. pominął wniosek dowodowy powoda o zwrócenie się do wskazanych w pozwie warsztatów o przedłożenie cennika zawierającego informację o stosowanych przez te warsztatu stawkach za roboczogodzinę.
Należy bowiem zaznaczyć, że podane przez powoda warsztaty nie świadczą usług w B. lub okolicach, gdzie miało miejsce zdarzenie. Poza tym szkoda była likwidowana w ramach dobrowolnego ubezpieczenia auto casco, a więc strony łączyły postanowienia umowne przewidziane w ogólnych warunkach ubezpieczeń. Jak wynika natomiast z OWU wysokość odszkodowania ustala się w oparciu o średnią stawkę za 1 roboczogodzinę adekwatną do warsztatu naprawczego. Skoro naprawę poszkodowani wykonywali w autoryzowanym (...) na terenie miasta B., to adekwatnymi warsztatami są stawki za roboczogodzinę obowiązujące na terenie tego miast w autoryzowanych warsztatach.
Roszczenie powoda nie zasługiwało na uwzględnienie. Bezsporne było pomiędzy stronami, iż pozwany zawarł z poszkodowanymi K. R. i T. R. umowę ubezpieczenia autocasco oraz, że poszkodowany przelał na (...) sp. z o.o. wierzytelność z tytułu szkody z dnia 15 kwietnia 2015 roku. Nie było też kwestionowane przez pozwanego, iż doszło do przedmiotowego zdarzenia. Spór prawny w niniejszej sprawie sprowadzał się natomiast wyłącznie do ustalenia wysokości należnego odszkodowania. Zgodnie z art. 509 § 1 i 2 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.
Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Cechą charakterystyczną przelewu jest nie wymaganie w zasadzie do jego dojścia do skutku zgody dłużnika. Istotne jest to, że zmiana osoby wierzyciela w wyniku przelewu następuje zatem z zachowaniem tożsamości stosunku zobowiązaniowego pod względem treści i przedmiotu. Podstawę materialno – prawną żądania powoda stanowi art. 805 k.c. przy uwzględnieniu oczywiście art. 509 § 1 i 2 k.c. Zgodnie z art. 805 k.c. przez umowę ubezpieczenia zakład ubezpieczeń zobowiązuje się spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę.
Świadczenie zakładu ubezpieczeń przy ubezpieczeniu majątkowym polega zaś, stosownie do § 2 cytowanego artykułu, w szczególności na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku. Z art. 805 § 1 k.c. wynika obowiązek zakładu ubezpieczeń zapłaty ubezpieczającemu odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku, ale jego aktualizacja następuje dopiero wówczas, gdy ubezpieczający udowodni, że zaistniał wypadek przewidziany umową ubezpieczenia, powstała szkoda w wykazywanej przez niego wysokości oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy tymi zdarzeniami (postanowienie Sądu Najwyższego z 22 lipca 2005 r.
III CZP 49/05). W przedmiotowej sprawie zasada odpowiedzialności nie była kwestionowana. W ocenie Sądu, powód jednakże nie udowodnił wysokości szkody ponad kwotę wypłaconą przez pozwanego tj. ponad kwotę 8832,96 zł. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Wspomniany przepis określa rozkład ciężaru dowodu, to jest wskazuje, jaki wpływ na wynik procesu ma nieudowodnienie pewnych faktów. Innymi słowy precyzuje, kto poniesie wynikające z przepisów prawa materialnego negatywne konsekwencje ich nieudowodnienia.
Powyższy przepis uprawnia Sąd do merytorycznego rozstrzygania sprawy także w sytuacji, gdy nie udało się ustalić spornych okoliczności. Zawarta w art. 6 k.c. reguła rozkładu ciężaru dowodu nie tylko zezwala, lecz wręcz nakazuje rozstrzygnąć sprawę na niekorzyść osoby opierającej swe roszczenie na twierdzeniu o istnieniu jakiegoś faktu mającego znaczenie prawne, jeżeli fakt ten nie został udowodniony. Przepis art. 6 k.c. jest w istocie normą decyzyjną w tym znaczeniu, że przesądza on w określonych sytuacjach o sposobie wyrokowania sądu w postaci oddalenia powództwa.
Zgodnie z zasadami procesu cywilnego ciężar gromadzenia materiału procesowego spoczywa na stronach (art. 232, art. 3 k.p.c., art. 6 k.c.). Jego istota sprowadza się do ryzyka poniesienia przez stronę ujemnych konsekwencji braku wywiązania się z powinności przedstawienia dowodów. Sąd miał również na uwadze, iż w świetle art. 232 k.p.c. sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę. Nie mniej jednak Sąd orzekający podziela pogląd Sądu Najwyższego zawarty w wyroku z dnia 7 listopada 2007 roku (II CSK 293/07, publ. LEX nr 587510), iż zarówno przepis art. 3 k.p.c., jak i art. 232 k.p.c. zd. pierwsze jest adresowany do stron, nie do sądu.
To strony bowiem obowiązane są przedstawiać dowody. Sąd nie jest władny tego obowiązku wymuszać, ani - poza zupełnie wyjątkowymi sytuacjami - zastępować stron w jego wypełnieniu (na podstawie art. 232 zd. 2 k.p.c.). W dalszej części Sąd Najwyższy podkreślił, iż ów ciężar (udowodnienia faktu) rozumieć należy z jednej strony jako obarczenie strony procesu obowiązkiem przekonania sądu dowodami o słuszności swoich twierdzeń, a z drugiej konsekwencjami poniechania realizacji tego obowiązku, lub jego nieskuteczności. Tą konsekwencją jest zazwyczaj niekorzystny dla strony wynik procesu.
Nadto, w ocenie Sądu orzekającego Sąd nie ma obowiązku przeprowadzać dowodów z urzędu, jeżeli strony są reprezentowane przez fachowych i profesjonalnych pełnomocników (tak też Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 10 stycznia 2007 roku, I Aca 829/06, publ. LEX nr 331025). Przenosząc treść wskazanych przepisów na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż to na powodzie ciążył obowiązek udowodnienia wysokości roszczenia. Należy zauważyć, iż poszkodowani zawarli z pozwanym umowę autocasco samochodu marki T. (...).
Zgodnie z § 22 ust. 1 pkt 2) w wariancie serwisowym, w którym poszkodowani mieli zawartą umowę, ustala się wysokość odszkodowania, w oparciu o średnią stawkę za 1 roboczogodzinę adekwatną do warsztatu naprawczego. Powód nie udowodnił, a w tym zakresie, zgodnie z art. 6 k.c. ciężar spoczywał na nim, iż zastosowana stawka za roboczogodzinę w wysokości 160 zł jest średnią stawką obowiązującą na lokalnym rynku. Powód cofnął wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność wysokości szkody w oparciu o umowne ustalenia.
Nie można więc było ustalić, czy zastosowana stawka za roboczogodzinę przez warsztat (...) sp. z o.o. była adekwatna do innych autoryzowanych warsztatów w tym okresie. Wbrew twierdzeniu powoda zawarta umowa autocasco pomiędzy poszkodowanymi a pozwanym określa sposób ustalenia świadczenia odszkodowawczego, w taki sposób, że w chwili zajścia wypadku objętego ubezpieczeniem możliwe było obiektywne zweryfikowanie wysokości odszkodowania. Postanowienie odwołujące się bowiem do średnich stawek za jedną roboczogodzinę w adekwatnych warsztatach naprawczych jest jasne i zrozumiałe i oznacza, iż w przypadku szkody likwidowanej z autocasco należy uwzględnić średnie, czyli przeciętne stawki dla adekwatnych warsztatów, w którym była wykonywana naprawa, czyli w niniejszym przypadku, do wysokości stawek obowiązujących w autoryzowanych warsztatach na lokalnym rynku.
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż powód nie udowodnił, iż szkoda w pojeździe poszkodowanych ustalona na podstawie wiążących postanowień umownych była wyższa niż wypłacone odszkodowanie w wysokości 8832,96 zł, a tym samym, nie udowodnił, że jedna roboczogodzina w wysokości 160 zł nie była zawyżona w świetle postanowień umownych. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 6 k.c. i art. 805 k.c. a contrario oddalił powództwo w zakresie dochodzonego odszkodowania przewyższającej wypłaconą kwotę w wysokości 8832,96 zł Z uwagi, iż pozwany wygrał sprawę, a nie poniósł kosztów procesu, Sąd o nich nie orzekał.
SSR Sylwia Roszak