Court dismissed investment fund claim due to plaintiff's failure to prove debt existence and amount.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for payment against the defendant, ruling that the plaintiff failed to substantiate the alleged debt. Although the plaintiff presented a financial statement, the court found it insufficient without underlying source documents proving the debt's existence and specific amount. Consequently, the court applied the burden of proof rules to reject the claim and ordered the plaintiff to bear the defendant's legal costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 6 k.c.; Art. 232 k.p.c.; Art. 471 k.c.; Art. 98 § 1, 3 k.p.c.: The plaintiff bears the burden of proving the existence and amount of a debt; a financial statement alone is insufficient without source documents, and failure to do so results in dismissal of the claim.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II C 73/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ dnia 30 maja 2016 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi, Wydział II Cywilny,w składzie: Przewodniczący: S.S.R. K. Ś. Protokolant: sekretarz sądowy D. B. po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016 roku, w Ł. na rozprawie jawnej, sprawy z powództwa (...) Wierzytelności Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. przeciwko M. W. o zapłatę w kwocie 34 257,21 zł 1. oddala powództwo, 2. zasądza od (...) Wierzytelności Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. na rzecz M. W. kwotę 2 417,00 zł (dwa tysiące czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt: II C 73/16
UZASADNIENIE
Podmiot wskazany w dokumencie pozwu, reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru – radcę prawnego, wystąpił przeciwko podmiotowi oznaczonemu w dokumencie pozwu z żądaniem oznaczonym w dokumencie pozwu. (pozew z uzasadnieniem k. 3- 5odw., pismo uzupełniające pozew z uzasadnieniem k. 8-12 ) Pozwany, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika – radcę prawnego, wnosił o oddalenie powództwa i o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany kwestionował zawarcie umowy mającej stanowić źródło obowiązku pozwanego objętego żądaniem pozwu.
Pozwany kwestionował nabycie przez powoda wierzytelności wskazanej w pozwie. Pozwany wskazał, że kwestionuje także żądanie pozwu co do wysokości. Pozwany także - jak wskazał - z ostrożności procesowej - podniósł zarzut przedawnienia roszczeń powoda, wskazując jednocześnie, że z uwagi na brak wiedzy pozwanego o istnieniu roszczeń powoda względem pozwanego, a także z uwagi na nie wskazanie przez powoda dat wymagalności roszczeń mających służyć względem pozwanego, pozwany nie jest w stanie precyzyjnie uzasadnić zarzutu przedawnienia. (sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z uzasadnieniem k. 62-66 i k. 68-70 , pismo procesowe k. 71-72, protokół rozprawy k. 83 ) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: (...) Wierzytelności Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. wystawił dokument zatytułowany „Wciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej”.
W dokumencie tym wskazano, że w księgach wyżej wskazanego podmiotu figuruje wierzytelność względem osoby wskazanej jako M. W., której źródłem miałaby być umowa oznaczona w tym dokumencie jako z dnia 5 stycznia 2009 roku, zawarta z (...) Bank Spółką Akcyjną z siedzibą w W., o numerze umowy (...). W dokumencie tym wskazano także, że na kwotę wierzytelności składają się: 19 704,42 zł jako kapitał, 1 289,15 zł jako odsetki naliczone od kwoty niespłaconego kapitału od 26 lutego 2015 roku do 13 września 2015 roku, 11 334,51 zł jako odsetki karne naliczone przez poprzedniego wierzyciela, 1 887,39 zł jako odsetki umowne.
W dokumencie tym wskazano także, że (...) Wierzytelności Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. nabyła wyżej wskazaną wierzytelność w wyniku przelewów wierzytelności między podmiotami wskazanymi w tym dokumencie. ( dokument – wyciąg z ksiąg rachunkowych k. 51 ) (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo – akcyjna z siedzibą w W. zawarła w dniu 4 marca 2015 roku z (...) Wierzytelności Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą w W. umowę, której mocą przeniosła na (...) Wierzytelności Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. mające przysługiwać tej spółce prawa względem osób trzecich, w tym względem osoby oznaczonej jako M.
W.. (umowa k. 23-31)
Sąd zważył, co następuje:
Powód nie udowodnił istnienia wierzytelności objętej żądaniem pozwu. Takimi dowodami nie są dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Wyciąg z ksiąg rachunkowych nie ma waloru dokumentu urzędowego co do okoliczności rzutujących na możliwość dokonania pozytywnej oceny żądania pozwu w niniejszym przypadku. Jest to dokument prywatny ze wszystkimi tego skutkami procesowymi wskazanymi w normie art. 253 k.p.c. Dokument ów nieprecyzyjnie opisuje dochodzoną pozwem wierzytelność, w zakresie owej wierzytelności jest w swej treści ogólnikowy, enigmatyczny.
Dokument ten nie wskazuje w sposób szczegółowy skąd wzięły się poszczególne kwoty, na które ten dokument wskazuje, w wyniku jakich konkretnie postanowień łączącego pozwanego stosunku prawnego, kiedy wierzytelność powstała, kiedy stała się wymagalna, według jakiej stopy, na jakiej podstawie i w jaki sposób zostały wyliczone wskazane w tym dokumencie kwoty skapitalizowanych odsetek, a także dlaczego odsetki te miałyby się należeć za okresy wskazane w tym dokumencie, w następstwie jakich konkretnie postanowień łączącego pozwanego stosunku prawnego winny być naliczane odsetki.
Należy wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 lipca 2011 roku, ogłoszonego w sprawie o sygnaturze akt P 1/10 (Dz. U. z dnia 25 lipca 2011 r.) orzekł, że przepis art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004 roku o funduszach inwestycyjnych (Dz. U. z 2005 r. nr 146, poz. 1546 ze zm.) w części, w jakiej nadaje moc prawną dokumentu urzędowego księgom rachunkowym i wyciągom z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego w postępowaniu cywilnym prowadzonym wobec konsumenta, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 zdanie 1 i art. 76 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Wobec powyższego, w sytuacji takiej treści wyżej wskazanego dokumentu i zajmowanego przez pozwanego stanowiska procesowego, dokument ów nie może stanowić dowodu wskazującego na zasadność twierdzeń powoda. Powód nie dość, że enigmatycznie, bardzo ogólnikowo przedstawił twierdzenia o faktach mających uzasadniać żądanie dochodzone pozwem, to jeszcze nie pofatygował się przedstawić dokumentów źródłowych, tych, na których podstawie opierały się wpisy w wystawionym wyciągu z ksiąg rachunkowych, dokumenty, z których można by skutecznie wywodzić o istnieniu zobowiązania pozwanego względem powoda i o wysokości tego zobowiązania.
Dowodem istnienia wierzytelności i jej wysokości nie jest wskazana powyżej w tym uzasadnieniu umowa przelewu wierzytelności. Umowa taka jest jedynie dowodem powstania i istnienia stosunku prawnego między zawierającymi ją podmiotami. Stanowisko Sądu jawi się być tym bardziej właściwym, albowiem powód nie wykazał, by przedsiębiorstwu (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowo – akcyjnej z siedzibą w W. przysługiwała jakaś wierzytelność wobec pozwanego. Samo powołanie się w umowie przelewu wierzytelności na przysługiwanie jakichś praw względem osób trzecich w wyniku przejścia tych praw z innego podmiotu, nie świadczy jeszcze o tym, że rzeczywiście jakieś prawa przysługują.
Stanowisko Sądu w tej mierze jest tym bardziej zasadne wobec istniejącej sytuacji procesowej w tej sprawie, to jest w sytuacji zajmowanego w procesie stanowiska przez pozwanego. W sprawie nie ma innych dowodów adekwatnych do twierdzeń o istnieniu wierzytelności wobec pozwanego i wysokości takiej wierzytelności. Obowiązek wykazania istnienia wierzytelności i jej wysokości spoczywał na powodzie z mocy art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c., biorąc pod uwagę stanowisko prezentowane przez pozwanego w procesie. Przepisy art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. stanowią o tym, że każdy jest zobowiązany do wskazania i udowodnienia twierdzenia które wskazał, a z udowodnieniem którego to wiążą się prawne konsekwencje dla wskazującego.
Powód nie sprostał ciążącym na nim, wskazanym powyżej obowiązkom procesowym. Mimo zajmowanego przez pozwanego stanowiska procesowego, powód nie wykazał się aktywnością w postępowaniu dowodowym. Mając na względzie powyższe Sąd oddalił powództwo jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, na podstawie przepisu art. 471 k.c. Przepis ten stanowi, że dłużnik zobowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z nienależytego wykonania zobowiązania. O kosztach procesu Sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku, na podstawie przepisu art. 98 § 1 i 3 k.p.c. i zgodnie z wyrażoną w tym przepisie zasadą odpowiedzialności za wynik procesu.
Powód jest zobowiązany do zwrotu kosztów poniesionych przez pozwanego, na które składa się uiszczona przez pozwanego opłata skarbowa od pełnomocnictwa i stawka minimalna zastępstwa procesowego pozwanego, ustalona na podstawie § 6 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349). (...). (...)