Default judgment dismissed plaintiff's claim due to lack of evidence and failure to prove standing. The court rejected the plaintiff's assertions without defendant's participation.

Sygn. akt I C 2431/15 Na rozprawie dnia 6 czerwca 2016 roku nikt się nie stawił - o terminie powiadomieni. Powód wniósł o prowadzenie rozprawy pod swoją nieobecność. Pozwana pomimo zawiadomienia o terminie rozprawy, nie złożyła żadnych wyjaśnień, nie żądała przeprowadzenia rozprawy podczas swojej nieobecności. Przewodnicząca ogłosiła wyrok zaoczny. Przewodnicząca Protokolant Sygn. akt I C 2431/15 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 czerwca 2016 roku Sąd Rejonowy w Zgierzu, I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SR Ewelina Iwanowicz Protokolant: Aleksandra Pisera po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2016 roku w Zgierzu na rozprawie sprawy z powództwa (...).á.r.l z siedzibą w Luksemburgu przeciwko A. M. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt I C 2431/15

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 15 października 2015 r. wniesionym do Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie (...) S.a.r.l. z siedzibą w L. wystąpił o zasądzenie od A. M. kwoty 1.646,39 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 15 października 2015 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż w dniu 25 marca 2014 r. nabył od (...) S.A. prawa do wierzytelności wobec pozwanej z tytułu niezapłaconych należności głównych wynikających z zawartej umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz kar umownych za niedotrzymanie warunków umowy.

Powód wskazał w pozwie, że zadłużenie wynika z następujących dokumentów finansowych: -nota obciążeniowa nr (...) z dnia 11 lutego 2013 r. na kwotę 1.039,65 zł płatna do 25 lutego 2013 r.; -faktura nr (...) z dnia 17 października 2012 r. na kwotę 92,16 zł płatna do dnia 31 października 2012 r.; -faktura nr (...) z dnia 15 listopada 2012 r. na kwotę 24,90 zł płatna do dnia 29 listopada 2012 r.; -faktura nr (...) z dnia 14 grudnia 2012 r. na kwotę 24,90 zł płatna do dnia 28 grudnia 2012 r.; -faktura nr (...) z dnia 16 stycznia 2013 r. na kwotę 24,90 zł płatna do dnia 30 stycznia 2013 r.

Powód wskazał w uzasadnieniu pozwu, iż skapitalizował odsetki za opóźnienie w zapłacie kwot wynikających z poszczególnych faktur za okres od dnia następującego po terminie płatności należności do dnia poprzedzającego dzień wniesienia pozwu. (pozew – k. 2-7) Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie, wobec wątpliwości co do tożsamości pozwanej, przekazał rozpoznanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Zgierzu. (postanowienie – k. 8-9) W pozwie wniesionym do Sądu Rejonowego w Zgierzu na urzędowym formularzu powód powtórzył żądanie sformułowane w pozwie wniesionym w postępowaniu elektronicznym. (pozew – k. 18-19v) Na terminie rozprawy w dniu 6 czerwca 2016 r.

żadna ze stron nie stawiła się. Powód w pozwie wniesionym do Sądu Rejonowego w Zgierzu wniósł o przeprowadzenie rozprawy w razie nieobecności pełnomocnika powoda. Pozwana nie zażądała przeprowadzenia rozprawy w swojej nieobecności oraz nie składała wyjaśnień w toku sprawy. (protokół – k.

43) Sąd Rejonowy ustalił, co następuje: W dniu 20 września 2012 r. (...) S.A. z siedzibą w W. zawarł z A. M. umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych na okres 24 miesięcy. (bezsporne, nadto poświadczona za zgodność z oryginałem kopia umowy – k. 16-17) Dnia 25 marca 2014 r. (...) S.A. z siedzibą w W. zawarł z (...) S.a.r.l. z siedzibą w (...) umowę sprzedaży wierzytelności, mocą której przeniósł na rzecz powoda wierzytelności przysługujące zbywcy wymienione w Załączniku nr 1 do umowy. (bezsporne, nadto poświadczona za zgodność z oryginałem kopia umowy cesji – k. 20v-22) W dokumencie zatytułowanym „Częściowy wykaz wierzytelności do Umowy o przelew wierzytelności z dnia 25 marca 2014 r.” podpisanym przez pełnomocnika cesjonariusza M.

J. wskazano, że zadłużenie pozwanej wynosi 1.260,51 zł, w tym: -z noty obciążeniowej nr (...) z dnia 11 lutego 2013 r. na kwotę 1.039,65 zł płatnej do 25 lutego 2013 r.; -z faktury nr (...) z dnia 17 października 2012 r. na kwotę 92,16 zł płatnej do dnia 31 października 2012 r.; -z faktury nr (...) z dnia 15 listopada 2012 r. na kwotę 24,90 zł płatnej do dnia 29 listopada 2012 r.; -z faktury nr (...) z dnia 14 grudnia 2012 r. na kwotę 24,90 zł płatnej do dnia 28 grudnia 2012 r.; -z faktury nr (...) z dnia 16 stycznia 2013 r. na kwotę 24,90 zł płatnej do dnia 30 stycznia 2013 r. (poświadczona za zgodność z oryginałem kopia częściowego wykazu wierzytelności – k.

24) W dniu 5 maja 2014 r. powód sporządził zawiadomienie o dokonaniu cesji wierzytelności i wezwanie do zapłaty należności adresowane do pozwanej. (bezsporne, nadto poświadczona za zgodność kopia cesji wierzytelności – k. 27v-28)

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Jak stanowi art. 339 § 1 k.p.c., jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa (§ 2). Zgodnie z art. 340 k.p.c. wyrok wydany w nieobecności pozwanego nie będzie zaoczny, jeżeli pozwany żądał przeprowadzenia rozprawy w swej nieobecności albo składał już w sprawie wyjaśnienia ustnie lub na piśmie.

Zgodnie z powołanym przepisem sąd - jeżeli nie ma uzasadnionych wątpliwości - zobligowany jest do uznania podanej przez powoda podstawy faktycznej (tj. twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych) za zgodną z prawdą bez przeprowadzania postępowania dowodowego. W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki dla wydania wyroku zaocznego, jednakże twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych sprawy budziły uzasadnione wątpliwości Sądu. W ocenie Sądu przedstawiony przez stronę powodową materiał dowodowy jest niewystarczający dla uwzględnienia żądania pozwu.

Powód nie złożył do akt sprawy dokumentów, na które powołuje się w pozwie, tj. faktur jak i noty obciążeniowej. Brak wskazanych dokumentów powoduje, iż Sąd nie jest w stanie zweryfikować ani faktu ani wysokości zadłużenia pozwanej jak i dat wymagalności należności wynikających z noty obciążeniowej i poszczególnych faktur. Co za tym idzie, niemożliwym jest również zweryfikowanie prawidłowości kapitalizacji przez powoda odsetek za opóźnienie. Powód udowodnił zatem jedynie, iż pozwana zawarła powołaną w pozwie umowę, jednakże nie wykazał, że miała z tego tytułu jakiekolwiek zadłużenie, a tym bardziej w wysokości dochodzonej pozwem.

W tym miejscu należy wskazać, iż jako nabywca wierzytelności powód winien dysponować całością dokumentacji z nią związanej. Cesjonariusz nabywa bowiem wierzytelność w wysokości, jaka przysługiwała cedentowi. Po zbyciu wierzytelności pozwany może nadal podnosić zarzuty przysługujące mu w stosunku do pierwotnego wierzyciela (art. 513 § 1 k.c.). Poza tym, zgodnie z treścią pozwu, dochodzona należność w kwocie 1.039,65 zł wynika z noty obciążeniowej. Powód nie wyjaśnił, na jakiej podstawie została wystawiona przedmiotowa nota, tzn. jakiego obowiązku objętego umową pozwana nie dopełniła, co skutkowało obciążeniem jej kwotą w dochodzonej pozwem wysokości.

Podobnie nie wyjaśnił, z jakiego tytułu i na jakiej podstawie miały zostać wystawione pozostałe faktury. Należy przy tym wskazać, iż przyjęcie za prawdziwe twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie okoliczności faktycznych i nie zwalnia sądu orzekającego od obowiązku rozważenia, czy oświadczenia te uzasadniają należycie i w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów. Sąd nie jest zatem zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach (m.in. wyroki SN: z dnia 15 września 1967 r., III CRN 175/67, OSNC 1968, nr 8-9, poz. 142; z dnia 15 marca 1996 r., I CRN 26/96, OSNC 1996, nr 7-8, poz. 108; z dnia 31 marca 1999 r., I CKU 176/97, Prok. i Pr. 1999, nr 9, s. 30).

Za błędny należy uznać pogląd, iż wydanie wyroku zaocznego wiąże się z niemal automatycznym uznaniem wszelkich twierdzeń strony powodowej za prawdziwe. Wskazuje na to końcowy fragment § 2 art. 339 k.p.c. Uprawnia on Sąd do kontroli twierdzeń powołanych przez powoda i ich negatywnej oceny, co nie jest przeszkodą do wydania wyroku zaocznego (wyrok SA w Łodzi z dnia 10 lutego 2016 r., I ACa 1183/15, LEX nr 2005578, wyrok SA w Krakowie z dnia 3 września 2015 r., I ACa 1724/14, LEX nr 1940526). Jeżeli zatem w świetle przytoczonych przez powoda okoliczności brak podstaw do uwzględnienia żądania pozwu, sąd wyrokiem zaocznym oddala powództwo (wyrok SN z dnia 6 czerwca 1972 r., III CRN 30/72, Biul.

SN 1972, nr 10, poz. 178; LEX nr 7094). Domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczy zatem wyłącznie strony faktycznej wyroku i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego. Sąd zawsze jest zatem zobowiązany rozważyć, czy w świetle przepisów obowiązującego prawa materialnego, twierdzenia powoda uzasadniają uwzględnienie żądań pozwu, w zakresie tym bowiem nie obowiązuje domniemanie z art. 339 § 2 k.p.c., negatywny zaś wynik takich rozważań powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo. Wprowadzone przez przepis art. 339 § 2 k.p.c. swoiste domniemanie zgodności twierdzeń powoda z rzeczywistym stanem rzeczy nie zwalnia powoda od przytoczenia faktów, które są niezbędne do dokonania subsumcji materialnoprawnej, stanowiącej faktyczną i materialnoprawną podstawę wyroku (wyrok SN z dnia 6 czerwca 1997 r., I CKU 87/97, Prok. i Pr. - wkładka 1997, nr 10, s. 44).

W niniejszej sprawie, wobec braku jakichkolwiek dowodów na okoliczność przesłanek obciążenia pozwanej dochodzonymi kwotami, jak i wysokości dochodzonej należności, Sąd nie jest w stanie zweryfikować zasadności żądania powoda w tym zakresie. Zważyć również należy, że dyspozycja art. 339 § 2 k.p.c. nie oznacza, że powód zwolniony jest w całości od obowiązku przedstawienia dowodów na okoliczności, z których wywodzi skutki prawne. Przepis art. 339 § 2 k.p.c. łagodzi bowiem jedynie rygory procesowe w zakresie kwestii uznania określonej okoliczności za udowodnioną, nie oznacza jednak, że powód może w ogóle nie przedstawić jakichkolwiek dowodów na określoną okoliczność i uzyskać wyrok korzystny dla siebie.

Wobec powyższego, nawet przy biernej postawie strony pozwanej, nie jest możliwym automatyczne przyjęcie za prawdziwe twierdzeń pozwu i uwzględnienie na tej podstawie roszczenia powoda. Należy również wskazać, że powód nie wykazał, iż umową cesji objęta była wierzytelność przeciwko pozwanej. Dokument zatytułowany „Częściowy wykaz wierzytelności…” nie został integralnie złączony z umową i jest podpisany jedynie przez pełnomocnika nabywcy. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że wskazany dokument stanowi Załącznik do umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 25 marca 2014 r., a co za tym idzie, że powód skutecznie nabył wierzytelność względem pozwanej.

Tym samym powód nie wykazał legitymacji procesowej do występowania w niniejszej sprawie w charakterze strony powodowej, która to okoliczność badana jest przez sąd orzekający w sprawie z urzędu. Wobec powyższego, powództwo podlegało oddaleniu w całości.