Social security court grants early retirement by confirming 15 years of special conditions work. The applicant successfully proved her employment history. The court ruled in favor of the pension claim.
Legislator summary
AI generatedThe Social Security Court granted the applicant's request for early retirement, changing the previous denial to a positive decision. The applicant argued that her employment at a factory between 1979 and 1980 constituted work under special conditions, which she claimed was necessary for her pension eligibility. The court verified her employment records and witness testimonies, finding them consistent and unchallenged by the Social Security Office. Consequently, the court determined she met the statutory requirement of 15 years of work under special conditions and awarded the pension.
Legislator headnote
AI generatedArt. 32 ust. 1, art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; The court must verify the applicant's employment history to confirm the duration of work under special conditions required for early retirement benefits.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VU 5/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 czerwca 2016 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Adam Bojko Protokolant Cezary Jarocki po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2016 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z wniosku B. T. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o prawo do emerytury na skutek odwołania B. T. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 16 kwietnia 2015r. sygn. (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje wnioskodawczyni B. T. prawo do emerytury od dnia 09 kwietnia 2015r. Sygn. akt V U 5/16
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 16 kwietnia 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. odmówił B. T. prawa do emerytury. W uzasadnieniu organ rentowy podniósł, iż wnioskodawczyni nie udowodniła wymaganego 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Odwołaniem z dnia 16 grudnia 2015 r. wnioskodawczyni wniosła o zmianę powyższej decyzji i przyznanie jej prawa do wcześniejszej emerytury, poprzez zaliczenie do pracy w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia w Fabryce (...) S.A. w P. od dnia 1 czerwca 1977 r. do dnia 1 listopada 1977 r. na stanowisku ślusarz-pracownik w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych oraz okresu od dnia 2 maja 1978 r. do dnia 30 sierpnia 1980 r. na stanowisku robotnik transportowy –operator urządzeń transportowych w pionie produkcji maszynowej.
ZUS wnosił o oddalenie odwołania, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Podczas rozprawy w dniu 3 czerwca 2016 r. wnioskodawczyni sprecyzowała, iż wnosi o zaliczenie do stażu pracy w warunkach szczególnych zatrudnienia w (...) S.A. od dnia 1 stycznia 1979 r. do dnia 31 sierpnia 1980 r. Sąd Okręgowy ustalił co następuje: B. T., urodzona w dniu (...), złożyła w dniu 9 kwietnia 2015 roku wniosek o przyznanie emerytury. Wnioskodawczyni nie przystąpiła do otwartego funduszu emerytalnego. (dowód: wniosek o emeryturę k. 1-3 w aktach ZUS) Na dzień 1 stycznia 1999 roku skarżąca udowodniła staż pracy wynoszący 23 lata, 6 miesięcy i 6 dni, w tym 20 lat, 1 miesiąc i 3 dni okresów składowych oraz 3 lata, 5 miesięcy i 6 dni okresów nieskładkowych.
Niekwestionowany przez ZUS okres zatrudnienia wnioskodawczyni w warunkach szczególnych wynosił łącznie 14 lat, 9 miesięcy i 3 dni. Jest to okres zatrudnienia od 2 maja 1978 r. do 31 grudnia 1978 r., 4 listopada 1981 r. do 21 września 1983 r. oraz od 23 września 1986 r. do 31 grudnia 1998 r. (z wyłączeniem zasiłków chorobowych przypadających: od 5 marca 1993 r. do 12 marca 1993 r., od 21 lutego 1994 r. do 1 marca 1994 oraz od 4 stycznia 1995 r. do 10 stycznia 1995 r.) na stanowisku suwnicowa. (okoliczności niesporne) W okresach od 1 września 1974 r. do 30 sierpnia 1980 r. oraz od 4 listopada 1981 r. do 30 listopada 2000 r.
B. T. pracowała w pełnym wymiarze czasu pracy w Fabryce (...) w P.. W świadectwach pracy wystawionych wnioskodawczyni przez ww. zakład pracy wskazano, że była ona zatrudniona w okresie: od 1 września 1974 r. do 31 maja 1977 r. w charakterze ucznia (...) Szkoły Zawodowej, od 1 czerwca 1977 r. do 30 sierpnia 1980 r. na stanowisku ślusarza, a od 4 listopada 1981 r. do 30 listopada 2000 r. na stanowisku suwnicowej. (dowód: umowa o pracę z dnia 2 listopada 1981 r. – akta osobowe, świadectwa pracy k. 11-12, 13-14 w aktach kapitałowych) W dniu 17 marca 2015 r. spółka (...) S.A., która przejęła Fabrykę (...) S.A. zgodnie z art. 493 k.s.h. wystawiła wnioskodawczyni świadectwa pracy w szczególnych warunkach za okres: - od 1 czerwca 1977 do 1 listopada 1977 r. w charakterze ślusarza (pracownik zatrudniony w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych w wydziale spawalniczych – Dział XIV, poz. 12, pkt 18), - od 2 maja 1978 r. do 31 grudnia 1978 r., od 4 listopada 1981 r. do 21 września 1983 r oraz od 23 września 1986 r. do 30 listopada 2000 r. - w charakterze suwnicowej (Dział III, poz. 86, pkt 16), tj. stanowisk wymienionych w załączniku Nr 1 do Zarządzenia Nr 17 Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 12 sierpnia 1983 r. w sprawie określenia stanowisk pracy w resorcie górnictwa i energetyki, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach. (dowód:
świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach – k. 7-8) W początkowym okresie zatrudnienia w Fabryce (...) w P. wnioskodawczyni pracowała w wydziale (...) w charakterze ślusarza. Ubezpieczona pracowała tam około 5 miesięcy. Do jej obowiązków należały czynności spawalnicze oraz szlifierskie. Stanowisko pracy wnioskodawczyni znajdowało się w niewielkiej odległości od stanowisk spawaczy, bez żadnej przegrody oddzielającej te stanowiska. W trakcie zatrudnienia w (...) w P.., w spornym okresie od 1 stycznia 1979 r. do 30 sierpnia 1980 r. wnioskodawczyni pracowała stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w wydziale (...) na stanowisku suwnicowej.
W tym charakterze pracowała do końca swojego zatrudnienia. Nie wykonywała innej pracy ww. przedsiębiorstwie, nie obsługiwała innych urządzeń transportowych. Wnioskodawczyni nie ma uprawnień do obsługi innych urządzeń transportowych. (dowód: zeznania świadka E. M. z rozprawy z dnia 3 czerwca 2016 r. od min. 7:46 do min. 10:21 – k. 30v, zeznania świadka K. O. z rozprawy z dnia 3 czerwca 2016 r. od min. 10:21 do min. 16:47 – k. 30v, zeznania wnioskodawczyni z rozprawy z dnia 3 czerwca 2016 r. od min. 17:59 do min. 23:57 – k.
31) Sąd Okręgowy zważył i ocenił co następuje: Odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącymi pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1. Ustęp 4 art. 32 stanowi zaś, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Stosownie do art. 184 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 r.) osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
27. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. W świetle powyższych regulacji żądanie wnioskodawczyni należało zatem rozpoznać w aspekcie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.
U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Z treści § 4 tego rozporządzenia wynika, iż pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w Wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: - osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, - ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Ten „wymagany okres zatrudnienia” to okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia), natomiast pracą w warunkach szczególnych jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tegoż aktu (§ 1 i § 2 rozporządzenia).
Okresy pracy w warunkach szczególnych, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, na podstawie posiadanej dokumentacji, stwierdza zakład pracy w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Z treści tego przepisu nie wynika aby stwierdzenie zakładu pracy w przedmiocie wykonywania przez pracownika pracy w szczególnych warunkach miało charakter wiążący i nie podlegało kontroli organów przyznających świadczenia uzależnione od wykonywania pracy w szczególnych warunkach.
Świadectwo wykonywania pracy w tym charakterze nie jest bowiem dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 § 1 i 2 k.p.c., a tylko dokumenty wystawione przez te organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast omawiane świadectwo traktuje się w postępowaniu sądowym jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c., który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokument taki podlega kontroli zarówno co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej.
Sąd, a także organ rentowy, są zatem uprawnione do weryfikacji danych zawartych w świadectwie wykonywania prac w warunkach szczególnych, wystawionym przez pracodawcę. Jeżeli świadectwo to zawiera dane, które nie są zgodne z prawdą, nie mogą na jego podstawie dokonać ustaleń, od których uzależnione jest prawo do świadczeń emerytalnych. To samo dotyczy ujawnienia okoliczności, że wskazane w zaświadczeniu pracodawcy stanowisko pracy wykonywanej w szczególnych warunkach nie figuruje w wykazie powołanym w tym zaświadczeniu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2004 r., I UK 15/04, OSNP 2005/11/161).
W niniejszym postepowaniu spór pomiędzy stronami w niniejszym postępowaniu, ograniczał się jedynie do faktu, czy wnioskodawczyni ma wymagany 15-letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach. Spełnienie pozostałych przesłanek nie było przedmiotem sporu, a jednocześnie nie budziło żadnych wątpliwości – ubezpieczona ma bowiem wymagany okres zatrudnienia, tj. 20 lat, w dniu 22 listopada 2014 r. ukończyła 55 lat i nie przystąpiła do otwartego funduszu emerytalnego. Dokonując ustaleń w zakresie rodzaju prac wykonywanych przez wnioskodawczynię w spornym okresie Sąd oparł się na dokumentach zawartych w aktach sprawy oraz na treści zeznań przesłuchanych w niniejszej sprawie świadków, jak i samej ubezpieczonej.
Powyższe dokumenty nie były kwestionowane przez żadną ze stron i nie budziły wątpliwości w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu Okręgowego także zeznania przesłuchanych w niniejszej sprawie świadków jak i zeznania ubezpieczonej zasługują na wiarę. Ich treść jest bowiem spójna, logiczna i koresponduje z pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie. Podkreślić przy tym należy, iż organ rentowy nie przedstawił w toku postępowania żadnych argumentów, które pozwoliłyby na podważenie wiarygodności wskazanych wyżej dowodów.
Wobec powyższego, Sąd Okręgowy ustalił, iż wnioskodawczyni będąc zatrudnioną w Fabryce (...) S.A. w P. w spornym okresie, tj. od 1 stycznia 1979 r. do 30 sierpnia 1980 r., pracowała stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w wydziale (...) na stanowisku suwnicowej. W tym charakterze pracowała do końca swojego zatrudnienia u ww. pracodawcy, nie wykonując w między czasie żadnej innej pracy poza obsługą suwnic. Wnioskodawczyni nie posiada bowiem żadnych innych uprawnień do obsługi innych urządzeń transportowych. Mając powyższe na względzie, nie budziło zatem w ocenie Sądu wątpliwości, że wnioskodawczyni wykonywała w spornych okresach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy prace wymienione w Wykazie A, Dział III, poz. 86, pkt 16 załącznika Nr 1 do Zarządzenia Nr 17 Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 12 sierpnia 1983 r. w sprawie określenia stanowisk pracy w resorcie górnictwa i energetyki, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach – tj. pracę w charakterze suwnicowej.
W świetle powyższego zasadne było zatem przyjęcie, że wnioskodawczyni w okresie od 1 stycznia 1979 r. do 31 sierpnia 1980 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywała prace w warunkach szczególnych. W związku z tym, że wykazane przez wnioskodawczynię okresy pracy w warunkach szczególnych wynoszą więcej niż 15 lat, stwierdzić należało, iż spełniła ona wszystkie wymagane prawem warunki do uzyskania prawa do emerytury zgodnie z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Marginalnie podkreślić należy, iż zdaniem Sądu, do stażu pracy w warunkach szczególnych wnioskodawczyni należałby również uznać pracę w okresie od dnia 1 czerwca 1977 r. do dnia 1 listopada 1977 r. na stanowisku ślusarz-pracownik w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk spawalniczych. Stanowisko to bowiem jest wymienione w Dziale XIV, poz. 12, pkt 18 załącznika Nr 1 do Zarządzenia Nr 17 Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 12 sierpnia 1983 r. w sprawie określenia stanowisk pracy w resorcie górnictwa i energetyki, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach.
Udowodnienie jednak przez wnioskodawczynię pierwszego spornego okresu dawało już wymagane 15 lat pracy w warunkach szczególnych, w związku z powyższym bezprzedmiotowym było badanie dalszych okresów. Z tych też względów, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.