Legislator Case Law & Legislation
V ACa 777/15 AI generated

Appeal dismissed; court rejected installment payment request due to debtor's assets and bad faith evasion of debt.

Case Number V ACa 777/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the defendant's appeal against a judgment ordering him to pay a debt arising from a traffic accident. The defendant argued for installment payments under Article 320 of the Civil Procedure Code, claiming financial hardship, while the plaintiff contended the defendant had sufficient assets and engaged in bad faith to evade payment. The court ruled that the defendant failed to prove a special circumstance justifying the exception, noting his ability to pay and his prior actions to hinder enforcement.

Legislator headnote

AI generated

Art. 320 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.: The provision allowing debt restructuring applies only in specially justified cases; the court must balance the debtor's protection against the creditor's interest and the debtor's good faith.

Keywords

AI generated
installment payments civil procedure code debt restructuring bad faith evasion special circumstances enforcement proceedings creditor protection

Cited Legislation

AI generated
Art. 320 k.p.c.
Ochrona jaką zapewnia pozwanemu dłużnikowi art. 320 k.p.c., nie może być nadto stawiana ponad ochronę wierzyciela w procesie cywilnym i wymaga uwzględnienia wszelkich okoliczności sprawy, w tym uzasadnionego interesu podmiotu inicjującego proces.
Art. 385 k.p.c.
Z tych przyczyn i na podstaw art. 385 k.p.c. apelacja podlegała oddaleniu z braku uzasadnionych podstaw.
Art. 98 k.p.c.
Orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego uzasadnia art. 98 w zw.
Art. 108 § 1 k.p.c.
z art. 108 § 1 k.p.c., a także § 6 pkt 6 w związku z § 12 ust.
§ 6 pkt 6 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art.320 k.p.c
W ocenie Sądu Okręgowego, nie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, o którym mowa w art.320 k.p.c.
art. 385 k.p.c
Z tych przyczyn i na podstaw art. 385 k.p.c.
art. 108 § 1 k.p.c
z art. 108 § 1 k.p.c., a także § 6 pkt 6 w związku z § 12 ust.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V ACa 777/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 maja 2016 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach V Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący : SSA Barbara Kurzeja (spr.) Sędziowie : SA Janusz Kiercz SA Aleksandra Janas Protokolant : Barbara Franielczyk po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2016 r. w Katowicach na rozprawie sprawy z powództwa (...)SA w M. działająca przez Oddział w Polsce z siedzibą w W. przeciwko B. J. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 3 lipca 2015 r., sygn. akt I C 279/14 1. oddala apelację;

2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. SSA Aleksandra Janas SSA Barbara Kurzeja SSA Janusz Kiercz Sygn. akt: V ACa 777/15

UZASADNIENIE

Powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kwoty 89.669,28 zł wraz z odsetkami ustawowymi. Od wydanego w postępowaniu upominawczym nakazu zapłaty pozwany wniósł sprzeciw wnosząc o rozłożenie zaległości na raty. Pismem z dnia 5.05.2015 r., za zgodą pozwanego, powód ograniczył powództwo o kwotę 29.920 zł, podtrzymując powództwo w pozostałym zakresie. Wyrokiem z dnia 3 lipca 2015 roku Sąd Okręgowy zasądził o d pozwanego na rzecz powoda kwotę 59.749,28 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 8 sierpnia 2014 roku, umarzył postępowanie w pozostałej części, oddalił wniosek pozwanego o rozłożenie zasądzonej należności na raty oraz orzekł o kosztach procesu ustalając, co następuje.

Strony łączyła umowa ubezpieczenia i w związku z wypadkiem komunikacyjnym, którego sprawcą był pozwany i zbiegł z miejsca zdarzenia, powód wypłacił odszkodowanie poszkodowanym w wypadku kierowcom, którzy doznali ciężkich obrażeń ciała i dochodzi tej kwoty od pozwanego na podstawie art. 43 pkt 4 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Wina pozwanego została stwierdzona prawomocnym wyrokiem karnym wydanym w dniu 29 kwietnia 2013 r. (sygn. akt VI K407/12).

W toku procesu pozwany spłacił część zaległości. Pozwany spłaca kredyt hipoteczny, posiada wraz z żoną dom jednorodzinny w miejscowości P., mieszka w R.; zawarł z córką ugodę alimentacyjną na kwotę 1000 zł, a w zaocznym wyroku orzekającemu separację małżeństwa pozwanego zasądzono od niego na rzecz jego żony alimenty w kwocie po 2500 zł . W ocenie Sądu Okręgowego, nie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, o którym mowa w art.320 k.p.c. Pozwany jest wypłacalny, skoro posiada wraz z żoną dom jednorodzinny w miejscowości P., ponadto zgodził się na relatywnie wysokie obciążenia alimentacyjne.

Sytuacja dłużnika, który umyślnie naruszył zasady ruchy drogowego, nie może być usprawiedliwieniem i przyczyną zastosowania wyjątkowego przepisu. Wymieniony przepis, choć ulokowany w ustawie procesowej, ma charakter materialnoprawny, gdyż wydany na jego podstawie wyrok rozkładający na raty świadczenie należne wierzycielowi modyfikuje treść łączącego strony stosunku cywilnoprawnego. W wyniku tego wyroku, obowiązek jednorazowego uiszczenia całego świadczenia zostaje bowiem zastąpiony obowiązkiem zapłaty poszczególnych rat w kolejno przypadających terminach (zmienia się sposób i termin spełnienia świadczenia).

Ma więc charakter konstytutywny, gdyż odroczenie wykonania zobowiązania przez sąd jest jednoznaczne ze zmianą terminu spełnienia świadczenia uchylając stan opóźnienia dłużnika, będącego wynikiem niespełnienia świadczenia w pierwotnym terminie. Ochrona jaką zapewnia pozwanemu dłużnikowi art. 320 k.p.c., nie może być nadto stawiana ponad ochronę wierzyciela w procesie cywilnym i wymaga uwzględnienia wszelkich okoliczności sprawy, w tym uzasadnionego interesu podmiotu inicjującego proces. W tej zatem sytuacji, to do decyzji powoda jako wierzyciela należeć będzie decyzja w przedmiocie umożliwienia pozwanemu ratalnego spłacania należnego mu świadczenia i ewentualnego zawarcia porozumienia dotyczącego spłaty długu po uprawomocnieniu się wyroku.

W apelacji od powyższego wyroku pozwany zaskarżył rozstrzygnięcie oddalające jego wniosek o rozłożenie zasądzonej należności na raty i podnosząc zarzut popełnienia błędu w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, ze nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 320 k.p.c. oraz naruszenia art. 320 k.p.c. rzecz przez jego niezastosowanie wniósł o zmianę wyroku poprzez uwzględnienie jego wniosku i rozłożenie zasądzonej należności na raty. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Zawarty w apelacji zarzut naruszenia prawa procesowego jest w istocie zarzutem przeciwko niepoprawnemu wnioskowaniu i dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny jurydycznej dokonanych ustaleń, zaś za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 320 k.p.c. Sąd Apelacyjny podziela wyrażone w doktrynie i powołanej przez Sąd Okręgowy judykaturze stanowisko, że ustanowiona w art. 320 k.p.c. norma ma charakter wyjątkowy, gdyż może być zastosowana jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach.

Trafnie też podkreślono w orzecznictwie, że ochrona, jaką zapewnia pozwanemu dłużnikowi art. 320 k.p.c. nie może być stawiana ponad ochronę wierzyciela w procesie cywilnym i wymaga uwzględnienia wszelkich okoliczności sprawy, w tym uzasadnionego interesu podmiotu inicjującego proces (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 października 2015 r., V ACa 899/14, nie publ.). W ustalonych okolicznościach sprawy nie sposób przyjąć, że wyrok zasądzający całe świadczenie nie miałby szans na realizację w postępowaniu egzekucyjnym, skoro pozwany spłacił część wierzytelności w toku postępowania apelacyjnego i nie tylko dysponuje emeryturą i wynagrodzeniem za pracę (w kwocie ok.6800 zł), ale też i innym majątkiem.

Egzekucja nie naraziłaby więc wierzyciela na nieefektywne wydatki egzekucyjne, a pozwanego na utratę podstaw egzystencji. Pozwany o roszczeniu regresowym wiedział od dawna i winien był przygotować się do zapłaty. Tymczasem zobowiązał się do zapłaty wysokich alimentów na rzecz żony i córki nie podejmując obrony w toczących się w związku z tymi żądaniami procesach (pomimo obciążenia kredytowego spoczywającego solidarnie na małżonkach). Nadto, jak wynika z jego oświadczenia złożonego na rozprawie w dniu 3 lipca 2015 r., w kwietniu 2015 r., w wyniku podziału majątku dorobkowego, większość składników majątkowych otrzymała żona pozwanego (k. 253), w związku z czym można domniemywać, że te działania miały na celu utrudnienie egzekucji bezspornej wierzytelności powoda.

Wszystko to prowadzi do wniosku, ze pozwana nie wykazała podstaw do zastosowania art. 320 k.p.c. Z tych przyczyn i na podstaw art. 385 k.p.c. apelacja podlegała oddaleniu z braku uzasadnionych podstaw. Orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego uzasadnia art. 98 w zw. z art. 108 § 1 k.p.c., a także § 6 pkt 6 w związku z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - tekst jedn.: w Dz.

U. z 2013 r. poz. 490 z późn. zm.). SSA Aleksandra Janas SSA Barbara Kurzeja SSA Janusz Kiercz