Legislator Case Law & Legislation
II Ca 204/16 AI generated

Consumer court vacates first-instance judgment for failing to address consumer's repair or exchange claim.

Case Number II Ca 204/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal vacated the first-instance judgment in its entirety and remanded the case for a new trial. The plaintiffs sought a free repair or exchange of defective furniture under consumer protection laws, but the lower court incorrectly dismissed their claim for a specific monetary refund. The appellate court ruled that the lower court failed to address the actual relief requested and ignored the plaintiffs' evidence regarding the defect, thereby violating procedural requirements to adjudicate the true nature of the dispute.

Legislator headnote

AI generated

Art. 386 § 4 k.p.c.; Art. 4 ust. 1 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej: A court must adjudicate the specific relief requested by the plaintiff; a judgment dismissing a claim not raised in the complaint violates the principle of resolving the essence of the case.

Keywords

AI generated
consumer protection law defective goods exchange failure to address claim vacatur of judgment remand for retrial consumer rights statute procedural error

Cited Legislation

AI generated
Art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 roku o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego
Zgodnie z treścią art. 4 powołanej ustawy sprzedawca odpowiada wobec kupującego, jeżeli towar konsumpcyjny w chwili jego wydania jest niezgodny z umową.
Art. 386 § 4 k.p.c.
Sąd Rejonowy nie rozpoznał istoty sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c., gdyż orzekł o niezasadności żądania, którego powodowie w ogóle nie zgłosili.
Art. 51 ustawy z dnia 30 maja 2014 roku o prawach konsumenta
ustawy mają w sprawie zastosowanie na podstawie art. 51 ustawy z dnia 30 maja 2014 roku o prawach konsumenta (Dz.
Art. 108 § 2 k.p.c.
Na podstawie art. 108 § 2 k.p.c. Sąd Odwoławczy pozostawił Sądowi Rejonowemu rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej.
art. 18 § 1 k.p.c
art. 18 § 1 k.p.c., art.
art. 316 § 1 k.p.c
18 § 1 k.p.c., art. 316 § 1 k.p.c.
art. 321 § 1 k.p.c
art. 386 § 4 k.p.c
Sąd Rejonowy nie rozpoznał istoty sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c., gdyż orzekł o niezasadności żądania, którego powodowie w ogóle nie zgłosili.
art. 108 § 2 k.p.c
Na podstawie art. 108 § 2 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ca 204/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 czerwca 2016 roku Sąd Okręgowy w Lublinie II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący Sędzia Sądu Okręgowego Andrzej Mikołajewski (spr.) Protokolant Katarzyna Szumiło po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2016 roku w Lublinie na rozprawie sprawy z powództwa D. N. i A. N. przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. o nieodpłatną wymianę rzeczy albo wymianę rzeczy na wolną od wad na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 27 października 2015 roku, sygn. akt VIII C 1609/15 uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu Lublin-Zachód w Lublinie do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej. Sygn. akt II Ca 204/16

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy wskazał, że w pozwie z dnia 30 kwietnia 2015 roku powodowie D. N. i A. N. wnieśli o zasądzenie solidarnie na ich rzecz od pozwanego (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. kwoty 5000 zł, w związku z niezgodnością zakupionych mebli z umową. * Wyrokiem z dnia 27 października 2015 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie oddalił powództwo. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 22 października 2013 roku doszło do sprzedaży powodom D. N. i A. N. sofy M. (...).5F wraz z podnóżkiem za cenę 5443,20 zł w salonie meblowym, mieszczącym się w L. przy ulicy (...), prowadzonym przez pozwanego – (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w B..

Na przełomie października i listopada 2014 roku, po użyciu środka czyszcząco-konserwującego, na obiciu sofy i podnóżka pojawiły się matowe plamy. W dniu 29 listopada 2014 roku konsument D. N. złożył u sprzedawcy reklamację wskazując na odbarwienia i brak połysku na siedzisku sofy i podnóżku. W treści reklamacji zawarł żądanie wymiany sofy i podnóżka na nowe. Sprzedawca nie uwzględnił reklamacji przyjmując, iż zmatowienia na poszyciu sofy powstały w wyniku użycia niewłaściwego środka czyszcząco-konserwującego. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał powództwo za niezasadne.

W realiach rozpoznawanej sprawy zastosowanie ma ustawa z dnia 27 lipca 2002 roku o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2002 roku, Nr 141, poz. 1176, ze zm.), która na podstawie art. l ma zastosowanie do dokonywanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedaży rzeczy ruchomej osobie fizycznej nabywającej tę rzecz w celu niezwiązanym z jego działalnością zawodową lub gospodarczą (towar konsumpcyjny). Bezsporne pozostaje, iż sprzedany powodom towar stanowi towar konsumpcyjny, nabyty w celu niezwiązanym z jego działalnością zawodową, czy też gospodarczą.

Zgodnie z treścią art. 4 powołanej ustawy sprzedawca odpowiada wobec kupującego, jeżeli towar konsumpcyjny w chwili jego wydania jest niezgodny z umową. W przypadku stwierdzenia niezgodności przed upływem sześciu miesięcy od wydania towaru domniemywa się, że istniała ona w chwili wydania. Powyższe domniemanie rodzi po stronie sprzedawcy odpowiedzialność za wady rzeczy tkwiące już w dniu jej wydania. Na podstawie art. 10 ust. l i ust. 2 ustawy, sprzedawca odpowiada za niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową jedynie w przypadku jej stwierdzenia przed upływem 2 lat od wydania tego towaru kupującemu.

Roszczenia kupującego przedawniają się z upływem roku od stwierdzenia przez kupującego niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową. Sąd Rejonowy wskazał, że na poszyciu mebli stanowiących przedmiot umowy sprzedaży konsumenckiej zawartej w dniu 22 października 2013 roku na przełomie października i listopada 2014 roku ujawniły się zmatowienia (a zatem przed upływem 2 lat od chwili wydania towaru) i zostały zgłoszone sprzedawcy w reklamacji z dnia 29 listopada 2014 roku, tj. w okresie krótszym niż miesiąc od stwierdzenia zaistnienia wady.

Uprawnienia konsumenta w przypadku stwierdzenia niezgodności wydanego kupującemu towaru z umową przewidziane są w art. 8 powołanej wyżej ustawy. Stanowi on, że jeżeli towar konsumpcyjny jest niezgodny z umową, kupujący może żądać doprowadzenia go do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę albo wymianę na nowy, chyba że naprawa albo wymiana są niemożliwe lub wymagają nadmiernych kosztów. Przy ocenie nadmierności kosztów uwzględnia się wartość towaru zgodnego z umową oraz rodzaj i stopień stwierdzonej niezgodności, a także bierze się pod uwagę niedogodności, na jakie naraziłby kupującego inny sposób zaspokojenia (ust. l ).

Jeżeli kupujący z przyczyn określonych w ust. l, nie może żądać naprawy ani wymiany albo jeżeli sprzedawca nie zdoła uczynić zadość takiemu żądaniu w odpowiednim czasie lub gdy naprawa albo wymiana narażałaby kupującego na znaczne niedogodności, ma on prawo domagać się stosownego obniżenia ceny albo odstąpić od umowy; od umowy nie może odstąpić, gdy niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową jest nieistotna (ust. 4 ). Prawa konsumenta wyrażone w powyższym przepisie mają strukturę dwustopniową – w pierwszej kolejności może on domagać się naprawy towaru, bądź jego wymiany na nowy, przy czym prawo wyboru należy do kupującego, chyba że z punktu widzenia interesów sprzedawcy tylko jedna z nich jest ekonomicznie uzasadniona i zarazem ma znaczenie dla kupującego.

Dopiero, gdy sprzedawca nie uczyni zadość żądaniom konsumenta, ten może żądać obniżenia ceny lub odstąpić od umowy. Pozwany nie dokonał wymiany towaru na nowy, zgodnie z żądaniem konsumenta zgłoszonym w reklamacji kierowanej do sprzedawcy. Pozwany zakwestionował bowiem – w przepisanym prawem terminie – reklamację złożoną przez stronę powodową, wskazując przyczynę, tj. niewłaściwą konserwację mebli. Powodowie natomiast nie złożyli sprzedającemu oświadczenia o odstąpieniu od umowy sprzedaży przedmiotowych mebli, z którym mogli wystąpić dopiero wtedy, gdy zostaną zrealizowane przesłanki przewidziane w art. 8 ust. 4 ustawy konsumenckiej.

W realiach faktycznych rozpoznawanej sprawy, istniejących w dacie wyrokowania, powodowie mogli formułować swoje roszczenie w oparciu o powołany wyżej art. 8 ust. l ustawy konsumenckiej. Roszczenie powodów zmierzało jednak do zasądzenia zapłaconej kwoty i dlatego podlegało oddaleniu. * Apelację od tego wyroku wnieśli powodowie, zaskarżając wyrok Sądu Rejonowego w całości. Powodowie zarzucili zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 § 1 k.p.c., art. 316 § 1 k.p.c. i art. 321 § 1 k.p.c. poprzez pominięcie rzeczywistego żądania powodów, nieuwzględnienie stanu sprawy istniejącego w chwili wyrokowania, w szczególności faktu, że powodowie nie zamierzali odstąpić od umowy sprzedaży i dochodzić zwrotu zapłaconej ceny a nadto poprzez wyrokowanie przez Sąd pierwszej instancji co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem pozwu, co w konsekwencji doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy.

Powodowie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach procesu za obie instancje według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja powodów jest zasadna. Sąd Rejonowy nie rozpoznał istoty sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c., gdyż orzekł o niezasadności żądania, którego powodowie w ogóle nie zgłosili. W pozwie powodowie wyraźnie wskazali, że dochodzą od pozwanego doprowadzenia sofy (...) wraz z podnóżkiem F. do stanu zgodnego z umową sprzedaży z dnia 22 października 2013 roku przez nieodpłatną naprawę, ewentualnie wymianę na wolne od wad, natomiast nie dochodzili zapłaty określonej kwoty w związku z odstąpieniem od umowy, jak błędnie przyjął Sąd Rejonowy.

Na poparcie swoich twierdzeń w pozwie powodowie zgłosili wnioski dowodowe w postaci opinii biegłego z zakresu kaletnictwa i wyprawiania skór oraz przesłuchania stron (k. 7,10), które Sąd Rejonowy bezpodstawnie oddalił na rozprawie w dniu 27 października 2015 roku (k. 58). Sąd Rejonowy oddalił powództwo przyjmując, że powodowie nie odstąpili od umowy i nie mogą dochodzić od pozwanego zapłaty kwoty 5000 zł, podczas gdy powodowie w pozwie zmierzali do zrealizowania uprawnień przewidzianych w art. 8 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2002 roku o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego, a w sprawie nie ujawniły się okoliczności świadczące o tym, że naprawa albo wymiana są niemożliwe, wymagają nadmiernych kosztów, nie jest możliwe uczynienie zadość takiemu żądaniu w odpowiednim czasie lub gdy naprawa lub wymiana narażałyby kupującego na znaczne niedogodności.

Dodać należy, że przepisy cyt. ustawy mają w sprawie zastosowanie na podstawie art. 51 ustawy z dnia 30 maja 2014 roku o prawach konsumenta (Dz. U. z 2014 roku, poz. 827, ze zm.), gdyż umowa stron została zawarta przed wejściem w życie obecnie obowiązującej ustawy o prawach konsumenta. Gdyby nawet powodowie dochodzili zwrotu uiszczonej ceny, Sąd Rejonowy powinien rozważyć, czy pozew nie mógłby zostać potraktowany jako oświadczenie woli o odstąpieniu od umowy. Tym samym, Sąd Rejonowy procedując co do żądania, którego powodowie nie zgłosili i nie przeprowadzając postępowania dowodowego, przy pomocy którego powodowie zamierzali wykazać zasadność zgłoszonych roszczeń, nie rozpoznał istoty sprawy i konieczne było uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Orzekając ponownie Sąd Rejonowy przeprowadzi istotne dowody zgłoszone przez strony i w ustalonym na ich podstawie stanie faktycznym oceni zasadność roszczenia powodów. Na podstawie art. 108 § 2 k.p.c. Sąd Odwoławczy pozostawił Sądowi Rejonowemu rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej.