Civil court dismisses loan debt claim due to expiration of the three-year limitation period under Polish law.
Legislator summary
AI generatedThe civil court dismissed the plaintiff's claim for a loan repayment of approximately 16,880 PLN against the defendant. The plaintiff, having acquired the debt from the original bank, argued that the defendant failed to repay the principal and accrued interest. The court ruled that the claim was time-barred because the three-year limitation period expired in December 2009, and the plaintiff failed to prove any interruption or suspension of this period.
Legislator headnote
AI generatedArt. 720 § 1 k.c.; Art. 117 § 1 k.c.; Art. 118 k.c.: A creditor's right to claim repayment of a loan and associated interest is extinguished by the passage of the statutory limitation period if the creditor fails to demonstrate an interruption or suspension of that period.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt: I C 86/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 kwietnia 2016r. Sąd Rejonowy w Jarocinie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Magdalena Tyrakowska Protokolant: st. sekr. sądowy Monika Wojciechowska-Stasik po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016r. w Jarocinie na rozprawie sprawy: z powództwa (...) z siedzibą we W. przeciwko P. S. o zapłatę kwoty 16.880,11 zł oddala powództwo. SSR M. Tyrakowska Sygn. akt I C 86/16
UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 28.01.2016r. powód (...) (...) Nr (...) we W. wniósł o zasądzenie od pozwanego P. S. kwoty 16880,11zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty. W uzasadnieniu podniósł, że pozwany i wierzyciel pierwotny tj. (...) Bank (...) S.A. zawarli w dniu 12.12.2006r. umowę bankową o numerze (...), na podstawie której pozwany otrzymała określoną w umowie kwotę pieniężną, jednocześnie zobowiązał się do jej zwrotu na warunkach precyzyjnie określonych w tejże umowie. Pozwany nie uregulował swojego zadłużenia, wobec czego kwota należności głównej stała się wymagalna wraz z odsetkami za opóźnienie.
W dniu 17.04.2015r. (...) Bank (...) S.A. zawarł z powodem umowę przelewu wierzytelności. Pozwany do dnia wniesienia pozwu nie uregulował swojego zadłużenia wynikającego z dokumentów finansowych, czego dowód stanowi wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej z dnia 21.01.2016r., na którą składają się kwota 11292,79 tytułem należności głównej oraz kwota 5587,32 tytułem odsetek. Powód wzywał pozwanego do zapłaty, jednakże bezskutecznie (k.2-3). Pozwany na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016r. podniósł zarzut przedawnienia (k.26).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód (...) (...) Nr (...)we W. na podstawie umowy cesji z dnia 17.04.2015r. przejął od (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w P. prawa do wierzytelności wobec pozwanego P. S. z tytułu umowy pożyczki – nr (...). (dowód: duplikat umowy cesji wraz z wyciągiem z załącznika k.5-9) Zadłużenie pozwanego wynosi 16880,11zł, na którą to kwotę składają się kwota 11292,79 tytułem należności głównej oraz kwota 5587,32 tytułem odsetek. (dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej z dnia 21.01.2016r. k.4)
Sąd zważył, co następuje:
Ustalenia faktyczne wskazują, iż pozwanego i wierzyciela pierwotnego łączyła umowa pożyczki. Stosownie do treści art. 720 § 1 k.c., przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący pożyczkę zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Powód na podstawie umowy cesji, nabył od wierzyciela pierwotnego (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w P. wierzytelność powstałą w stosunku do pozwanej z tytułu umowy pożyczki – nr (...).
Stosownie do treści art.117§1k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. W myśl §2, po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Z uwagi na fakt, że dochodzone roszczenie jest związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, termin przedawnienia wynosi 3 lata (art.118 k.c.). Jak wynika z przedłożonych dokumentów umowa pożyczki została zawarta w dniu 12.12.2006r.
W tej sytuacji roszczenie było przedawnione najwcześniej już w grudniu 2009r. (sądowi nie jest znany termin ewentualnego wypowiedzenia umowy ani okres, na jaki została zawarta). Powód nie wykazał, by przedmiotowe roszczenie stawało się wymagalne w innej dacie, niż wynikającej z zawartej umowy. Powód nie wykazał również, by zaszły okoliczności powodujące przerwanie względnie zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Pozew został złożony dnia 28.01.2016r., a więc po upływie trzyletniego terminu przedawnienia. Z chwilą przedawnienia roszczenia głównego nastąpiło również przedawnienie roszczenia o odsetki (por. uchwała składu 7 sędziów SN z dnia 26 stycznia 2005r.
III CZP 42/04, publ. OSNC 2005/9/149). Mając powyższe na uwadze, wobec przedawnienia dochodzonego roszczenia, na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ M. Tyrakowska