Legislator Case Law & Legislation
VI U 140/15 AI generated

Social Security Court grants partial disability pension and holds agency liable for flawed medical assessment.

Case Number VI U 140/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Social Security Court granted the insured's appeal, awarding a partial disability pension from November 2014 to October 2017. The insured argued continued severe back pain and pending surgery, while the agency relied on a flawed medical commission ruling. The court found the medical commission's decision objectively invalid and identical to the court's own expert opinion, establishing the agency's liability for failing to identify this critical circumstance.

Legislator headnote

AI generated

Art. 57 ust. 1 Ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 12 i 13 Ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: The social security agency bears liability for issuing a decision based on an objectively flawed medical assessment when the agency fails to establish the final necessary circumstance regarding the insured's disability status.

Keywords

AI generated
partial disability pension social security liability flawed medical assessment expert opinion validity disability duration calculation

Cited Legislation

AI generated
Art. 57 ust. 1 Ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Art. 12 Ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Art. 13 ust. 1 Ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Art. 477 ze znaczkiem 14 paragraf 2 Kodeksu postępowania cywilnego
Art. 118 ust. 1A Ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VI U 140/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 kwietnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Janusz Madej Protokolant – sekretarka K. S. po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. w Bydgoszczy na rozprawie odwołania K. T. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. z dnia 11 grudnia 2014 r., znak: (...) w sprawie: K. T. przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B. o rentę z tytułu niezdolności do pracy I zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż przyznaje ubezpieczonemu K. T. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 listopada 2014r. do dnia 31 października 2017r., II stwierdza odpowiedzialność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Sygn. akt VIU 140/15

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 grudnia 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. po rozpoznaniu wniosku K. T. z dnia 28 października 2014 roku odmówił wnioskodawcy prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 1 listopada 2014 roku. W uzasadnieniu tej decyzji organ rentowy powołał się na orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z dnia 8 grudnia 2014 roku, w którym ustalono, iż ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy. Odwołanie od tej decyzji wniósł ubezpieczony domagając się jej zmiany i przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Ubezpieczony w uzasadnieniu odwołania zarzucił, iż decyzja jest niezgodna ze stanem faktycznym, gdyż, jak twierdził ubezpieczony jest nadal niezdolny do pracy. Ubezpieczony argumentował, iż pomimo leczenia i odbytej rehabilitacji w dalszym ciągu odczuwa silne bóle kręgosłupa, co wiąże się z trudnościami w poruszaniu, jak również wskazywał, że został skierowany na operację, której termin wyznaczono na kwietnia 2015 roku. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania powołując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd Okręgowy ustalił i rozważył, co następuje:

Ubezpieczony K. T. urodzony (...) w okresie od 22 października 2012 roku do 31 października 2014 roku posiadał prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy i rentę tę pobierał. W dniu 28 października 2014 roku złożył on pono..., wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty. Orzeczeniem z dnia 17 listopada 2014 roku lekarz orzecznik ZUS ustalił, iż ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy do 30 listopada 2017 roku, a częściowa niezdolność do pracy pozostaje w związku ze stanem narządu ruchu. W wyniku zgłoszenia zarzutu wadliwości tego orzeczenia komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 8 grudnia 2014 roku ustaliła, iż ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.

W celu zweryfikowania stanowiska organu rentowego wyrażonego w zaskarżonej decyzji i opartego na orzeczeniu komisji lekarskiej ZUS z 8 grudnia 2014 roku Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii zespołu biegłych sądowych w składzie: specjalista medycyny przemysłowej, kardiolog, neurolog, chirurg i specjalista rehabilitacji medycznej. W opinii pisemnej z dnia 23 grudnia 2015 roku, karta 13 i 14 akt sprawy, biegli sądowi rozpoznali u ubezpieczonego następujące schorzenia: zespół móżdżkowy w okresie obserwacji choroby neurozwyrodnieniowej, chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią lędźwiową, przewlekły zespół bólowy lędźwiowo-krzyżowy objawowy, stan po złamaniu prawej kości udowej ze stabilizacją implantem w 2010 roku, nadciśnienie tętnicze, napadowy częstoskurcz nadkomorowy w wywiadzie od 2008 roku.

Na podstawie przeprowadzonego badania przedmiotowego oraz materiału lekarskiego znajdującego się w aktach sprawy biegli sądowi ustalili, iż stan zdrowia ubezpieczonego upośledza sprawność organizmu w stopniu powodującym nadal okresową częściową niezdolność do pracy zgodną..., zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. W ocenie biegłych sądowych ubezpieczony nadal jest pod opieką neurolo..., neurologa i neurochirurga z powodu bólów kręgosłupa na odcinku LS z promieniowaniem do kończyn dolnych, zaburzeniem chodu, bólów i zawrotów głowy, porusza się przy pomocy kuli łokciowej oraz zaburzeń mowy.

Z uwagi na istotny deficyt neurologiczny wymaga dalszej diagnostyki w warunkach szpitalnych. Stan zdrowia ubezpieczonego z tego powodu ulega dalszemu pogorszeniu. Wstępnie kwalifikowany jest on do zabiegu operacyjnego z powodu wielopoziomowej dyskopatii lędźwiowej. Po przebytym złamaniu kości udowej prawej leczony był operacyjnie, biegli nie stwierdzili istotnego upośledzenia zakresu ruchu i zaburzeń czynności podkurcza motorycznej. Podobnie w ocenie układu krążenia brak jest istotnego upośledzenia funkcji w przebiegu nadciśnienia tętniczego.

Zdaniem biegłych sądowych, biegły..., zdaniem biegłych sądowych ubezpieczony jest nadal okresowo, częściowo niezdolny do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji od daty zakończenia poprzedniego świadczenia, to jest od października 2014 roku na okres 3 lat do października 2017 roku. Przyczyną są schorzenia układu nerwowego i układu ruchu. W stanie zdrowia orzekanego biegli sądowi nie roz..., zaobserwowali poprawy, zgodzili się z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS, nie zgodzili się z orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS. Zaznaczyli także w opinii, że z uwagi na brak możliwości pozyskania biegłego ortopedy zakres ruchu oceniła merytorycznie biegła z dziedziny rehabilitacji medycznej, a badanie biegłego, a badanie to nic nowego do sprawy by nie wniosło, u ortopedy od czasu operacji ubezpieczony się, bowiem nie leczył.

Zastrzeżenia do tej opinii zgłosił w piśmie procesowym z dnia 18 lutego 2016 roku organ rentowy powołując się na stanowisko przewodniczącego komisji lekarskiej ZUS. Podniósł, iż podczas badania przez komisję lekarską ze specjalistą neurologiem w składzie nie stwierdzono objawów neurologicznych, ani dysfunkcji ruchowych. Ubezpieczony poruszał się samodzielnie bez kuli łokciowej. Także biegli nie wykazali istotnego ograniczenia ruchomości kręgosłupa LS, odległość palce-podłoga 25 centymetrów, ani objawów korzeniowych podrażnieniowych, a stan po złamaniu kości udowej także według biegłych nie powoduje zaburzenia czynności podkurcza motorycznej kończyny dolnej lewej.

Organ rentowy wnosił o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłych sądowych. Po zapoznaniu się przez nich z zastrzeżeniami ZUS, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o oddalenie odwołania. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy z punktu widzenia dyrektyw dowodowych wskazanych w artykule 233 paragraf 1 Kodeksu postępowania cywilnego Sąd Okręgowy uznał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Swoich ustaleń, co do dalszej częściowej okresowej niezdolności do pracy ubezpieczonego Sąd Okręgowy dokonał na podstawie dowodu z opinii powołanego w sprawie zespołu biegłych w skład, którego weszli specjaliści z tych dziedzin medycyny, które dotyczą schorzeń, na które cierpi i cierpiał w przeszłości ubezpieczony.

Przede wszystkim biegli sądowi rozpoznali u ubezpieczonego schorzenia, które czynią go częściowo okresowo nadal niezdolnym do pracy. Biegli wskazali na konkretne objawy tych schorzeń, na bóle kręgosłupa na odcinku lędźwiowym, kręgosłupa z promieniowaniem do kończyn dolnych, zaburzenia chodu, bóle i zawroty głowy, poruszanie się przy pomocy kuli łokciowej i zaburzenia mowy. Biegli wskazali także, że istotny deficyt neurologiczny wymaga dalszej diagnostyki w warunkach szpitalnych i, że stan zdrowia ubezpieczonego z tego powodu ulega dalszemu pogorszeniu.

Wskazali również, iż ubezpieczony jest wstępnie kwalifikowany do zabiegu operacyjnego z powodu wielopoziomowej dyskopatii lędźwiowej, która, które to schorzenie, schorzenia czynią go nadal częściowo niezdolnym do pracy. Biegli sądowi w sposób logiczny i używając merytorycznych argumentów wykazali w ocenie Sądu Okręgowego dalszą częściową niezdolność do pracy ubezpieczonego. Dokonując ustaleń w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy na podstawie dowodów z dokumentów zebranych w aktach organu rentowego ustalił, iż ubezpieczony pracował na stanowiskach dyrektora Przedsiębiorstwa (...) w latach 1998-2001, kierownik K budowy, kierownika działu przygotowania produkcji, specjalisty do spraw przygotowania produkcji i specjalisty do spraw kosztorysowania i przygotowywania ofert w Przedsiębiorstwie (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K..

Podkreślić należy, iż w wywiadzie zawodowym na karcie 15 akt rentowych wskazano, iż praca ubezpieczonego jest przeważnie siedząca, wymaga sprawności obu rąk i wyjazdów w teren. Z pewnością ograniczenia zdrowotne, na które cierpi ubezpieczony i które wyeksponowali w swojej opinii biegli sądowi stan..., stanowią przeciwskazania do wykonywania pracy w pozycji wymuszonej, czyli w siedzącej, a także wobec wyjazdów w teren wymagają pełnej sprawności ruchowej i psychofizycznej ubezpieczonego. Ubezpieczony zajmował, bowiem odpowiedzialne stanowiska w przedsiębiorstwach budowlanych.

Odnosząc się z kolei do zastrzeżeń organu rentowego przedstawionych w piśmie procesowym z dnia 18 lutego 2016 roku, karta 25 akt sprawy Sąd Okręgowy wskazuje, iż zastrzeżenia te ograniczały się w istocie do jednozdaniowej wypowiedzi, czy dwuzdaniowej wypowiedzi, w której organ rentowy zaprezentował wyłącznie polemikę bez merytorycznych argumentów. W szczególności polemika ta opierała się na fragmentarycznym wskazywaniu badań przeprowadzonych przez biegłych sądowych, które..., i zaprzeczaniu ich istnieniu, natomiast biegli sądowi oceniali stan zdrowia ubezpieczonego z punktu widzenia wykonywa..., możliwości wykonywania zatrudnienia zgodnie z posiadanymi przez niego kwalifikacjami zawodowymi w sposób kompleksowy uwzględniając wszystkie schorzenia, na które cierpi ubezpieczony i oceniając wpływ tych schorzeń na stan czynnościowy jego organizmu i możliwość wykonywania zatrudnienia zgodnego z posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi.

Dlatego Sąd Okręgowy uznał, iż nie było potrzeby kontynuowania postępowania dowodowego, a wniosek w tym zakresie zgłoszony przez organ rentowy na rozprawie oddalił. Zgodnie z artykułem 57 ustępem 1 Ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych tekst jednolity Dziennik Ustaw z 2015 roku pozycja 748, renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: Jest niezdolny do pracy. Ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy. Niezdolność do pracy powstała w okresach wskazanych w punkcie 3 ustępu 1 artykułu 57.

Nie było sporu pomiędzy stronami, co do spełnienia przez ubezpieczonego przesłanek z punktu 2 i 3 ustępu 1 artykułu 57. Sporna zaś była wyłącznie przesłanka niezdolności do pracy. Wskazać także należy, iż zgodnie z artykułem 12 powołanej Ustawy emerytalno-rentowej niezdolną do pracy w rozumieniu Ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy.

Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Z kolei zgodnie z artykułem 13 ustępem 1 powołanej Ustawy przy ocenie stopnia przewidywa..., i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania, co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się po pierwsze stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji. Po drugie. Możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.

W ocenie Sądu Okręgowego dowód z opinii biegłych sądowych uwzględniał powyższe kryteria oceny niezdolności do pracy i w sposób niebudzący wątpliwości wskazywał na istnienie u ubezpieczonego dalszej okresowej częściowej niezdolności do pracy. Dlatego na podstawie artykułu 477 ze znaczkiem 14 paragraf 2 Kodeksu postępowania cywilnego oraz powołanych wyżej przepisów prawa materialnego Sąd Okręgowy orzekł jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd na podstawie artykułu 118 ustęp 1A Ustawy emerytalno-rentowej orzekł o tym, iż organ rentowy ponosi odpowiedzialność za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.

Z okoliczności sprawy wynikało, bowiem, iż biegli sądowi dysponowali dokładnie tym samym materiałem dowodowym, którym dysponowali także lekarze orzecznicy ZUS, członkowie komisji lekarskiej, która wydała w sprawie obiektywnie wadliwe orzeczenie lekarskie. Podkreślić należy, iż lekarz orzecznik ZUS orzekł w sposób tożsamy z opinią biegłych sądowych, w związku z tym organ rentowy w takiej sytuacji ponosi odpowiedzialność za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, gdyż odpowiedzialność tę kreuje oparcie tej decyzji na wadliwym obiektywnie i merytorycznie orzeczeniu komisji lekarskiej ZUS.

Na tym wygłoszenie uzasadnienia...