Appeal dismissed; court upheld conviction under old law as new merger rules don't apply retroactively.

Sygn. akt VI Ka 378/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 maja 2016 roku Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Jacek Matusik Sędziowie: SO Małgorzata Bańkowska SO Sebastian Mazurkiewicz (spr.) protokolant: p.o. protokolant sądowy Aneta Kniaziuk przy udziale prokuratora Jerzego Kopcia po rozpoznaniu dnia 13 maja 2016 roku sprawy skazanego P. D., syna M. i I. ur. (...) w C. o wyrok łączny na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 22 grudnia 2015 roku sygn. akt III K 313/15 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zwalnia skazanego od wydatków w postępowaniu odwoławczym przejmując je na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. C. kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę skazanego w drugiej instancji oraz podatek VAT. SSO Jacek Matusik SSO Małgorzata Bańkowska SSO Sebastian Mazurkiewicz Sygn. akt VI Ka 378/16

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja obrońcy skazanego okazała się niezasadna. Błędne jest forsowane w apelacji twierdzenie, iż umarzając postępowanie o wydanie wyroku łącznego Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy prawa materialnego, a to art. 4 § 1 kk w zw. z art. 85 § 1 kk w brzmieniu nadanym temu przepisowi ustawą z 20 lutego 2015 roku. Wskazać na tym tle należy, iż dnia 1 lipca 2015 roku nastąpiła nowelizacja przepisów Rozdziału IX Kodeksu karnego, która znacząco przemodelowała zasady łączenia kar w wyroku łącznym.

Odstąpiono bowiem od konstrukcji zbiegu realnego przestępstw jako warunku połączenie wymierzonych za nie kar na rzecz łączenia kar podlegających wykonaniu. Art. 19 ust. 1 Ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektó­rych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 396) stanowi, iż przepisów rozdziału IX kodeksu karnego ( Zbieg przestępstw oraz łączenie kar i środków karnych) w nowym brzmieniu nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem 1 lipca 2015 roku, chyba że zacho­dzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie nowelizacji.

Nie ulega zatem wątpliwości, iż art. 19 ust. 1 Ustawy nowelizującej wprowadza unormo­wanie szczególne w stosunku do art. 4 § 1 kk. W myśl ogólnej zasady kodeksowej, normu­jącej kwestię kolizji ustaw w czasie, ustanowionej w art. 4 § 1 kk, łącząc po wejściu w życie noweli z dnia 20 lutego 2015 roku węzłem kary łącznej kary prawomocnie orzeczone przed wejś­ciem w życie tej noweli należałoby stosować ustawę nową (czyli przepisy rozdziału IX ko­deksu karnego w brzmieniu nadanym nowelą), a ustawę obowiązującą poprzednio (przepisy rozdziału IX w dotychczasowym brzmieniu), tylko wtedy, gdyby była ona względniejsza dla sprawcy.

Przepis art. 19 ust. 1 noweli lutowej wprowadza odstępstwo od tej zasady. Wyraża się ono w tym, że w rozważanym zakresie wyłącza się stosowanie ustawy nowej do kar pra­womocnie orzeczonych przed dniem jej wejścia w życie z tym, że owo wyłączenie nie obej­muje wypadków, w których zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawo­mocnym skazaniem już po tym dniu. W takim i tylko takim zakresie komentowany przepis wyłącza stosowanie art. 4 § 1 kk. Dopiero wówczas, gdy zachodzi potrzeba rozważenia zasadności po­łączenia kar, z których chociaż jedna została wymierzona wyrokiem, który uprawomoc­nił się począwszy od dnia 1 lipca 2015 roku – niezbędna jest analiza takiego przypadku z zastosowaniem art. 4 § 1 kk.

W niniejszej sprawie ostatni wyrok skazujący P. D. został wydany 17 stycznia 2012 roku, a zatem pod rządami ustawy obowiązującej przed 1 lipca 2015 roku. Tym samym mając na uwadze treść art. 19 ust. 1 Ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektó­rych innych ustaw oraz powyższe rozważania stwierdzić należy, iż Sąd Rejonowy słusznie zastosował przepisy obowiązujące przed dniem 1 lipca 2015 roku. Jednocześnie Sąd Okręgowy zważył, iż nawet w uprzednio obowiązującym stanie prawnym formalnie łączeniu podlegały kary orzeczone w wyrokach w sprawach o sygn. akt III K 491/11 (punkt 2 komparycji wyroku Sądu Rejonowego) oraz sygn. akt III K 661/11 (punkt 3 komparycji wyroku Sądu Rejonowego).

Niemniej jednak po rozważeniu sytuacji prawnej skazanego stwierdzić należy, iż połączenie powyższych kar byłoby dla skazanego niekorzystne. Zważyć bowiem należy, iż w wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie wydanym dnia 17 stycznia 2012 roku w sprawie o sygnaturze akt III K 661/11 P. D. wymierzono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby. Tym samym zauważyć należy, iż obecnie – zgodnie z dyspozycją art. 75 § 4 kk – zarządzenie wykonania tej kary jest już niemożliwe.

Mając zatem to na uwadze stwierdzić należy, iż nawet gdyby połączyć kary stosując najbardziej korzystną dla skazanego zasadę absorbcji, to i tak jego sytuacja prawna uległaby pogorszeniu. Wówczas bowiem od początku zacząłby skazanemu biec okres próby i orzeczona kara łączna pozbawienia wolności potencjalnie – przy „potknięciu” skazanego mogłaby zostać zarządzona. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku. Zgodnie z art. 618 § 1 pkt 11 kpk Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.

R. C. wynagrodzenie za obronę skazanego z urzędu w instancji odwoławczej, którego wysokość ustalono w oparciu o Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. O kosztach sądowych postępowania odwoławczego sąd orzekł na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk.