Court convicted defendant of false declaration to agricultural agency for fraud against public funds.
Legislator summary
AI generatedThe court convicted the defendant P. L. of fraud and false declaration against the Agricultural Agency, ordering a daily fine of 150 units and restitution of expenses. The defendant submitted a false application claiming a larger land area than actually cultivated to inflate subsidy payments, which the prosecution argued constituted fraud under the Criminal Code. The court upheld the conviction because the defendant knowingly provided false information to mislead the agency regarding public funds, despite the defendant's absence from the hearing.
Legislator headnote
AI generatedArt. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k.; Art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.: Providing false information to a public institution regarding facts material to obtaining public funds constitutes fraud and false declaration, punishable as a completed offense even if the financial loss was not realized.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II K 17/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 marca 2016 roku Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Rafał Nalepa Protokolant: sekr. sądowy Joanna Kotala przy udziale Prokuratora: xxx po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2016 roku na posiedzeniu sprawy P. L. s. M. i S. z domu T. ur. (...) w P. oskarżonego o to, że: w dniu 14 maja 2014 r. roku w celu uzyskania jednolitej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowych drobnoziarnistych, wypełnił, a następnie złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (...) nierzetelny wniosek o przyznanie ww. płatności na rok 2014, w którym niezgodnie z prawdą podał, iż użytkuje w całości działkę rolną o powierzchni 3,20 ha położoną na działkach ewidencyjnych nr (...) położonych w obrębie ewidencyjnym L., podczas gdy faktycznie prowadził uprawy na 0,39 ha powierzchni działki rolnej, czym zawyżył kwotę należnych środków pomocowych o 2559,54 złotych i tym samym usiłował doprowadzić Biuro Powiatowe Agencji i Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ww. kwocie poprzez wprowadzenie w błąd pracownika Agencji, co do użytkowania ww. działek przy czym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowę przyznania płatności, tj. o czyn z art. 297§1 kk w zb. z art. 13§1 kk w zw. z art. 286 art. 1 kk w zw. z art. 11§2 kk orzeka 1. oskarżonego P. L. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 13 § 1 kk w zw z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 kk w zw z art. 11 § 2 kk i za to na podstawie art. 14 § 1 kk w zw z art. 286 § 1 kk i art. 11 § 2 kk i art. 37 a kk wymierza mu karę 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 10 (dziesięciu) złotych;
2. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 (siedemdziesięciu) złotych tytułem zwrotu wydatków oraz wymierza mu opłatę w kwocie 150 (stu pięćdziesięciu) złotych.
UZASADNIENIE
WYJAŚNIENIE PODSTAWY PRAWNEJ WYROKU sporządzone na podstawie art. 424 § 3 kpk Wyrokiem z dnia 11 marca 2016 r. sąd skazał oskarżonego P. L. za czyn z art. 13 § 1 kk w zw z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 k.k. opisany w akcie oskarżenia, uwzględniając wniosek prokuratora o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy, uzgodniony z oskarżonym (k.40) i wymierzenie kary grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 10 złotych oraz zasądzenia kosztów postępowania. Oskarżony nie stawił się na posiedzeniu (k. 16).
Sąd wydał wyrok zgodny z wnioskiem oskarżyciela publicznego. Kwalifikacja prawna przypisanego czynu: Oskarżony w dniu 14 maja 2014 roku złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (...) (zwanego dalej ARMiR) pisemny wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej za rok 2014 deklarując niezgodnie z prawdą, że posiada i uprawia grunty rolne o powierzchni 3,20 ha, podczas gdy w rzeczywistości uprawiał grunty rolne o niższym areale - 0,39 ha - czym zmierzał bezpośrednio do wprowadzenia pokrzywdzonej ARMiR w błąd co do wielkości powierzchni gruntów kwalifikujących się do przyznania dopłaty i w efekcie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2 559,54 złotych.
Tak postępując oskarżony P. L. wyczerpał dyspozycję art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. oraz przepisu art. 297 § 1 k.k. gdyż złożył nierzetelne pisemne oświadczenie dotyczące okoliczności o istotny znaczeniu dla uzyskania dopłaty od ARMiR będącej instytucją dysponującą środkami publicznymi. W celu oddania pełnej zawartości kryminalnej przypisanego mu czynu zabronionego przyjęto – stosując przepis art. 11 § 2 kk - iż wyczerpuje dyspozycję art. 13 § 1 kk w zw z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 k.k Wina W sprawie nie ustalono okoliczności umniejszających lub wyłączających winę oskarżonego.
Kara Podstawą wymiaru orzeczonej kary grzywny był przepis art. 286 § 1 k.k., bo przewiduje w sankcji karę najsurowszą z przepisów pozostających w zbiegu kumulatywnym (art. 11 § 3 kk). Nie stała temu na przeszkodzie okoliczność, iż oskarżony popełnił przestępstwa oszustwa w formie stadialnej usiłowania, gdyż zgodnie z art. 14 § 1 kk w przypadku karania za usiłowanie, sąd wymierza karę jak za dokonanie przestępstwa. Mając na uwadze niekaralność oskarżonego, ustabilizowany tryb życia świadczące o tym, iż rozpoznawane przestępstwo miało charakter jednorazowego incydentu, który nie powtórzy się w przyszłości a także przyznanie się do winy, oraz popełnienie przestępstwa w formie usiłowania, co oznaczało, iż pokrzywdzony nie doznał szkody materialnej (dopłaty nie wypłacono) zastosowano przepis art. 37a k.k. wymierzając oskarżonemu karę grzywny, uznając ją za adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości.
Sąd kierował się tutaj również przyjętym w nowelizacji k.p.k. założeniem, dającym priorytet karom wolnościowym, które winny być – jego zdaniem stosowane- zwłaszcza wobec sprawców dopuszczających się przestępstw po raz pierwszy, mimo surowszej sankcji przewidzianej w stosowanym przepisie. Wysokość stawki dziennej grzywny ustalono mając na uwadze fakt, że dochód oskarżonego nie jest wysoki, utrzymuje się on bowiem z emerytury w wysokości 2.200 złotych oraz dodatkowo ma na utrzymaniu żonę. Na podstawie art. 627 k.p.k., biorąc pod uwagę wniosek prokuratora, obciążono P. L. obowiązkiem zwrotu wydatków na rzecz Skarbu Państwa w wysokości 70 złotych.
Z uwagi na brzmienie art. 3 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), nałożono na skazanego obowiązek uiszczenia opłaty w wysokości 150 złotych co stanowi 10 % od kwoty wymierzonej kary grzywny – 1500 złotych.