Legislator Case Law & Legislation
III AUa 396/16 AI generated

Appeal court dismisses retrial request because unconstitutional regulation expires before the 12-month period ends.

Case Number III AUa 396/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appeal court rejected the plaintiffs' request to retry the case based on Article 401 § 1 of the Code of Civil Procedure. The plaintiffs argued that a specific social security regulation was unconstitutional, but the court noted that the Constitutional Tribunal declared it invalid only after setting a 12-month expiration date. Since the regulation remained legally binding until November 2016, the court ruled that no legal ground existed for a retrial before that date.

Legislator headnote

AI generated

Art. 401 § 1 k.p.c.; Art. 190 ust. 3 Konstytucji: When the Constitutional Tribunal declares a regulation unconstitutional but delays its loss of effect, the possibility of retrial under Art. 401 § 1 k.p.c. is excluded until the specified expiration date has passed.

Keywords

AI generated
retrial request unconstitutional regulation loss of effect Code of Civil Procedure Constitutional Tribunal ruling

Cited Legislation

AI generated
Art. 401 § 1 k.p.c.
Jako podstawę wznowienia skarżący wskazali art. 401 1 k.p.c., powołując się w tym zakresie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2015r., sygn.
Art. 190 ust. 3 Konstytucji
Zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r.
Art. 92 ust. 1 Konstytucji
S K 9/14, OTK-A 2015/9/153 (Dz.U.2015/1808), orzekł o niezgodności z art. 92 ust.
Art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji
1 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej § 2 ust.
§ 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998r.
1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998r. oraz art.
art. 190 ust. 3 Konstytucji
Zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r.
art. 190 ust. 1 Konstytucji
Ich obowiązywanie jest równoznaczne z koniecznością ich przestrzegania i stosowania przez wszystkich adresatów, zgodnie bowiem z art. 190 ust.
art. 410 § 1 k.p.c
Z tych przyczyn, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2015r., sygn. S K 9/14
401 1 k.p.c., powołując się w tym zakresie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2015r., sygn. S K 9/14.
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2003r., sygn. III CZP 45/03
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2004r., sygn. III CZP 112/03
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2006r., sygn. IV CSK 28/06
81; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2006r., sygn. IV CSK 28/06, OSNC 2007, Nr 2, poz.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2014r., sygn. IV CSK 738/13
V CZ 32/14, LEX nr 1480195; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2014r., sygn. IV CSK 738/13, LEX nr 1540641).
wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2014r., sygn. II FSK 2662/14
Takie samo stanowisko reprezentuje również Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2014r., sygn. II FSK 2662/14, LEX nr 1637041).
wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 grudnia 2008r., sygn. P 16/08
III CZP 45/03
Rent law deemed valid during suspension period; court ruled statute applies retroactively to rent disputes.
III CZP 112/03
Supreme Court held pre-constitutional invalidity service via postal notice remains valid under old rules.
III CZP 35/05
Supreme Court ruled exclusion before Constitutional Court ruling does not bar eviction under housing co-op law.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III AUa 396/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 kwietnia 2016 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący : SSA Zbigniew Gwizdak Sędziowie : SSA Ewelina Kocurek-Grabowska SSO del. Anna Petri po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy B. M. i D. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. przy udziale zainteresowanych S. W. (W.) i K. S. (K. S.) o podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne na skutek skargi B. M. i D. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 marca 2015r., sygn. akt III AUa 583/14 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. /-/SSA E.Kocurek-Grabowska /-/SSA Z.Gwizdak /-/SSO del. A.Petri Sędzia Przewodniczący Sędzia Sygn. akt III AUa 396/16

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 lutego 2016r. skarżący B. M. i D. M. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 marca 2015r., sygn. akt III AUa 583/14. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazali art. 401 1 k.p.c., powołując się w tym zakresie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2015r., sygn. S K 9/14. Organ rentowy wniósł o odrzucenie powyższej skargi o wznowienie postępowania, ewentualnie o jej oddalenie.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania, jako nieoparta na ustawowej podstawie, podlega odrzuceniu. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 października 2015r., sygn. S K 9/14, OTK-A 2015/9/153 (Dz.U.2015/1808), orzekł o niezgodności z art. 92 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998r. oraz art. 64 ust. 1 i 3 w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz. U. nr 161 poz. 1106 z 1999r., nr 49 poz. 488 i nr 75 poz. 847 z 2001r., nr 95 poz. 1043 i nr 138, poz. 1558 z 2004r., nr 14 poz. 124, nr 183 poz. 1888 i nr 24, poz. 2434 z 2010r., nr 31 poz. 167 i nr 127 poz. 860 oraz z 2014r. poz. 1967) w zakresie, w jakim dotyczy pracowników zatrudnionych za granicą u polskich pracodawców, uzyskujących przychody w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych niższe, niż przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.

U. z 2015r. poz. 121, 1037, 1240, 1269 i 1506). Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że przepis uznany za niezgodny z Konstytucją, w zakresie wyżej wskazanym, traci moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 5 listopada 2015r. Sąd Apelacyjny ma na względzie, że utrata mocy obowiązującej przepisu z powodu jego niezgodności z Konstytucją oznacza, że przepis ten nie może być stosowany poczynając od daty jego uchwalenia.

Wyrok Trybunału ma skutki retroaktywne, jednak skuteczność ex tunc wyroku Trybunału Konstytucyjnego zostaje wyłączona w przypadku odroczenia utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu. Zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. z 1997r., Nr 78, poz. 483, dalej jako Konstytucja), orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. W takim wypadku wyłączona zostaje możliwość wznowienia postępowania na podstawie art. 401 1 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie bowiem przyjmuje się, że w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niekonstytucyjności przepisu prawa, ale odroczył na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji utratę jego mocy, wznowienie postępowania może nastąpić dopiero po upływie czasu, do którego przepis ten jeszcze obowiązuje (por. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2003r., sygn.

III CZP 45/03, OSNC 2004, Nr 9, poz. 136; z dnia 24 stycznia 2004r., sygn. III CZP 112/03, OSNC 2005, Nr 4, poz. 61 i z dnia 23 czerwca 2005r., sygn. III CZP 35/05, OSNC 2006, Nr 5, poz. 81; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2006r., sygn. IV CSK 28/06, OSNC 2007, Nr 2, poz. 31; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2008r., sygn. I CZ 29/08, LEX nr 465888; wyrok z dnia 20 kwietnia 2011r., sygn. I CSK 410/10, OSNC 2012/1/14, LEX nr 863413, Biul. SN 2011/7/12-13, M.Prawn. 2012/7/367-370; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2014r., sygn.

V CZ 32/14, LEX nr 1480195; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2014r., sygn. IV CSK 738/13, LEX nr 1540641). Takie samo stanowisko reprezentuje również Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2014r., sygn. II FSK 2662/14, LEX nr 1637041). Powyższa lina orzecznicza Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie samego Trybunału Konstytucyjnego. Stanowisko w tym zakresie najpełniej wyrażono w wyroku z dnia 17 grudnia 2008r., sygn.

P 16/08 (OTK-A Zb.Urz. 2008, nr 10, poz. 181), według którego odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej przepisów uznanych za niekonstytucyjne oznacza, że do dnia wskazanego w sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego przepisy te obowiązują, jeżeli wcześniej nie zostaną uchylone przez ustawodawcę. Ich obowiązywanie jest równoznaczne z koniecznością ich przestrzegania i stosowania przez wszystkich adresatów, zgodnie bowiem z art. 190 ust. 1 Konstytucji, także to rozstrzygnięcie zamieszczone w tekście orzeczenia Trybunału jest nie tylko ostateczne, ale ma moc powszechnie obowiązującą (tak też TK w wyrokach z: 4 marca 2014r., sygn.

K 13/11, OTK ZU nr 3/A/2014, poz. 28 i 29 lipca 2014r., sygn. P 49/13, OTK ZU nr 7/A/2014, poz. 79 oraz postanowieniach z dnia 15 października 2014r., sygn. SK 60/13, OTK-A 2014/9/107 i 15 lipca 2015r., sygn. P 66/14, OTK-A 2015/7/108). Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie stanowiący podstawę wyrokowania przepis traci moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od daty ogłoszenia wyroku Trybunału, tj. 5 listopada 2016r., brak jest podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 401 1 k.p.c. przed upływem powyższego terminu. Z tych przyczyn, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. odrzucił skargę o wznowienie postępowania, jako nieopartą na ustawowej podstawie. /-/SSA E.Kocurek-Grabowska /-/SSA Z.Gwizdak /-/SSO del.

A.Petri Sędzia Przewodniczący Sędzia JR